Het blijft wachten op een duidelijke regeringsvisie over de NAVO-top in Chicago van dit weekend. Met Afghanistan, het NAVO-rakettenschild en de toekomst van het nucleaire arsenaal staan er nochtans cruciale dossiers op de agenda. Het belang van deze top kan moeilijk overschat worden, zelfs de locatie is symbolisch. De Obama-administratie koos niet toevallig voor de thuisstad van de Amerikaanse president. Dit is de grootste diplomatieke top tot aan de presidentsverkiezingen van november. Daarnaast zet de nieuwbakken Franse president Hollande er zijn eerste stapjes op het internationale toneel. Kortom, er moet gescoord worden.

De openlijke desavouering van ministers Didier Reynders en Pieter De Crem door de PS en haar satellietpartijen maakt het voor ons land des te pijnlijker. CD&V en MR laten de mogelijkheid open om ook na 2014 militair aanwezig te blijven in Afghanistan, PS, Sp.a, Cdh doen de deur onverbiddelijk dicht. België trekt standpuntloos naar de top: If you’re not at the table, you’re on the menu. De N-VA wil in de toekomst het parlement verantwoordelijk maken voor militaire  standpuntbepalingen.

Afghanistan

In Chicago wordt beslist welke bijdrage elke NAVO-lidstaat zal leveren om Afghanistan na 2014 te ondersteunen. Ons land moet als loyale NAVO-partner de moed hebben om zich in deze internationale inspanning in te schrijven. Het werk van de internationale gemeenschap zal tegen dan immers nooit beëindigd zijn. Zeker de civiele ondersteuning blijft een werk van lange adem. Voor het welslagen van de heropbouw is een veiligheidskader nodig, iets waar het Afghaanse leger en politie nog niet klaar voor zijn. Al deze inspanningen blijven echter een slag in het water zonder een alomvattend regionaal diplomatiek akkoord. Hierin moeten alle spelers (VS, India, Pakistan, China, …) worden betrokken.

De focus moet verschuiven van een militaire naar een civiele aanpak. Ook in ons land wordt deze aanpak al jaren gepropageerd. Toch geven de ministers die hierin de eerste viool spelen –Ontwikkelingssamenwerking, Justitie en Binnenlandse Zaken – niet thuis.

Quid Rusland?

Ook de andere agendapunten op de Noord-Atlantische top zorgen voor verhitte discussies. Al sinds de jaren ‘80 zorgt de aanwezigheid van Amerikaanse kernwapens op Belgisch grondgebied voor controverse. En hoewel de massaprotesten van weleer uitblijven, de veel recentere beslissing om deel te nemen aan het nieuwste paradepaardje van de NAVO –het antirakettenschild- zorgt sinds enkele jaren voor onenigheid. Vaak bestempeld als een duur en onrealistisch project zorgt het rakettenschild voor een verdere verslechtering van de relatie tussen de NAVO en Rusland. Voormalig, huidig en – wie weet – toekomstig president Poetin strooide genereus dreigementen in het rond, gaande van het plaatsen van bijkomende raketten in Kalinigrad tot het lanceren van een preëmptieve aanval op NAVO-installaties van het rakettenschild in Europa. Enige tijd geleden liet Steven Vanackere, de toenmalig chef van de Belgische diplomatie, optekenen dat Rusland moet worden betrokken in dit project. Of zijn opvolger deze mening is toegedaan moet nog blijken.

Parlementaire democratie

De interventie in Libië toont aan dat het parlement wel degelijk een beslissende rol kan spelen bij militaire operaties. In Nederland is een stevig parlementair debat een conditio sine qua non voor elk militair engagement. In ons land beslist al te vaak de regering en wordt het parlement later – misschien -ingelicht. Een mens zou de maandenlange periode zonder Belgische regering nog beginnen missen…

Theo Francken & Jan Jambon

N-VA-leden Commissie Defensie, leden NAVO-Parlement

About these ads