De Kamer


Multimiljardair en de grote baas van het luxeconcern LVHM (Louis Vuitton Hennessy Moët) Bernard Arnault wil Belg worden. Hij diende een naturalisatieaanvraag in bij de Kamercommissie waarvan ik lid ben. “Wat ga je ermee doen Theo?” kreeg ik onmiddellijk als vraag. Interessante discussie, ik zet alles op een rijtje:

1/ Op dit ogenblik is de Snel-Belgwet nog van kracht, pas begin oktober wordt de nieuwe, strengere wet gestemd in de plenaire vergadering van de Kamer. Vervolgens moet de nieuwe wet nog verschijnen in het Staatsblad. Met andere woorden de nieuwe strengere nationaliteitswet zal pas effectief van kracht zijn ergens begin 2013.

2/ Alle naturalisatieaanvragen van vòòr de inwerkingtreding van de nieuwe wet, worden nog behandeld volgens de oude criteria. Dit betekent dat Arnault 3 jaar in België moet wonen. Hij heeft wel een huis in Brussel, maar woont volgens de media officieel in Parijs. Dit betekent dat hij de eerste jaren nog niet in aanmerking komt voor de Belgische nationaliteit. Pech voor Arnault, pech voor de Belgische fiscus, goed voor de Franse fiscus.

3/ Indien Arnault echter wacht met zijn aanvraag tot de nieuwe nationaliteitswet van kracht is, stijgen zijn kansen aanzienlijk. In de nieuwe nationaliteitswet grijpen we immers terug naar de echte bedoeling van de naturalisatieprocedure. Een spoedprocedure om Belg te kunnen worden via het parlement, maar enkel voor mensen met buitengewone verdiensten voor het land en die daardoor een bijzondere bijdrage leveren aan de internationale uitstraling van België. (zie het nieuwe Artikel 19 onderaan dit blogbericht). Er zijn geen voorwaarden inzake verblijfsduur.

4/ Arnault’s buitengewone verdienste op sociocultureel en maatschappelijk vlak zijn natuurlijk onmiskenbaar. Met zijn bedrijven stelt hij tienduizenden mensen te werk, ook in ons land. Onder de nieuwe procedure zou hij zeker in aanmerking komen. Hij moet zich wel laten domiciliëren in zijn woonst te Brussel.

5/ Dit dossier is politiek erg beladen. De Franse PS zal ongetwijfeld de Belgische PS zwaar onder druk zetten om dit niet zo te interpreteren. Het vertrek van hun rijkste landgenoot naar buurland België betekent immers zwaar gezichtsverlies voor het kabinet Hollande. Ik ben ervan overtuigd dat de PS-commissieleden tegen zullen stemmen.

6/ De exacte redenen voor Arnault’s vlucht moeten hoogstwaarschijnlijk gezocht worden bij de rijkentaks (tot 75%!) die Hollande wil invoeren. Een rijkentaks die verschillende (klein-)linkse partijen in ons land ook halsstarrig verdedigen. Heilloos, zo blijkt. In een internationale context vluchten de grote kapitalen razendsnel. Daarbij komt dat Europa naar een harmonisatie van de belastingsvoeten streeft, wat Frankrijk doet, staat hier haaks op. De gevolgen voor deze socialistische koppigheid zullen navenant zijn.

7/ Standpunt N-VA? Laat maar komen die Fransen. Arnault zal – zodra Belg – meer ‘goesting’ hebben om te investeren in ‘la petite Belgique’. Zelf zegt Arnault immers in een communiqué dat hij Belg wil worden om zijn investeringen in België aan te zwengelen. Hij zou bezig zijn met het versterken van een coördinatiecentrum in ons land.

Na de Franse roof van onze energie- (Electrabel, …) en bankensector (Dexia) heb ik hiervoor trouwens niet de minste schroom.

 

Nieuw wetboek Belgische nationaliteit:

“Art. 19. § 1. Om de naturalisatie te kunnen aanvragen, moet de belanghebbende:

1° de leeftijd van achttien jaar hebben bereikt;

2° wettig verblijven in België;

3° en aan België buitengewone verdiensten hebben bewezen of kunnen bewijzen op het wetenschappelijk, sportief, of sociocultureel vlak en daardoor  een bijzondere bijdrage kunnen leveren voor de internationale uitstraling van België;

4° en met redenen omkleden waarom het voor hem zo goed als onmogelijk is om de Belgische nationaliteit te verkrijgen door het afleggen van een nationaliteitsverklaring overeenkomstig artikel 12 bis.

Om zich te kunnen beroepen op buitengewone verdiensten, moet de belanghebbende op straffe van onontvankelijkheid volgende elementen kunnen aantonen:

1° in het geval van buitengewone verdiensten op wetenschappelijk vlak: een doctoraatstitel;

 2° in het geval van buitengewone verdiensten op sportief vlak: het halen van de internationale selectiecriteria of de door het BOIC opgelegde criteria van een Europees Kampioenschap, een Wereldkampioenschap of de Olympische Spelen, of zich in het geval bevinden dat de federatie van de betrokken sporttak van oordeel is dat hij of zij een meerwaarde kan betekenen voor België in het kader van de voorronde of het eindtoernooi van een Europees Kampioenschap, een Wereldkampioenschap of de Olympische Spelen;

 3° In het geval van buitengewone verdiensten op sociocultureel vlak: de eindselectie van een internationale cultuurwedstrijd gehaald hebben of internationaal geprezen worden omwille van zijn verdiensten op cultureel vlak of omwille van zijn sociale en maatschappelijke inzet.”

 

 

Slottoespraak ‘Naar een moderne monarchie’

Colloquium ‘Quid monarchie?’

Kamer van Volksvertegenwoordigers, dinsdag 10 juli 2012

 

Geachte professoren, mevrouw de moderator, beste collega’s, dames en heren,

10 jaar geleden organiseerde de N-VA haar stichtingscongres. Onder de slagzin ‘Voor zes miljoen Vlamingen, vandaag en morgen’ congresseerden we 2 dagen  in Leuven over onze ideologische basis, de politieke bron van ons handelen. Ik kan iedereen aanraden om die teksten van de N-VA nog eens ter hand te nemen en door te lezen.

Op 10 jaar tijd is er veel veranderd, wij waren klein, zij waren groot, nu zijn wij groot en zijn zij klein. Om het met de woorden van onze partijvoorzitter dit weekend in De Morgen te zeggen: ‘wij zijn groot en zij zijn klein en dat vinden zij niet eerlijk.’ Het schelpje op het hoofd van Calimero is duidelijk van eigenaar veranderd.

Op 10 jaar tijd is er van ons beginprogramma bovendien al aardig wat verwezenlijkt en daar mogen we best fier op zijn. Vooral uit het hoofdstuk ‘De hechte samenleving’ is er veel gerealiseerd. Het hele rechten en plichtenverhaal, de maatschappelijke balans tussen vrijheid en verantwoordelijkheid, het streven naar een hechte samenleving… dit thema, dit onderwerp staat pal in het midden van het maatschappelijk debat in Vlaanderen. Of het nu gaat over sociale zekerheid, onderwijs, over migratie of veiligheid. Het pleidooi voor rechten en plichten, voor vrijheid en verantwoordelijkheid is nooit ver weg. Niet bij de N-VA, maar ook niet bij de andere partijen of bij de public intellectuals en opiniemakers in Vlaanderen.

Een vlugge blik op het verkiezingsprogramma van de Antwerpse Sp.a leert dat de gemiddelde N-VA-nationalist al sinds 2002 vooruitstrevender denkt en handelt dan de gemiddelde socialist.

Want wie pleit er al tien jaar voor verplichte inburgeringslessen voor OCMW-klanten? De N-VA

Wie pleit er al 10 jaar voor een inburgeringsexamen? De N-VA

Wie pleit er al 10 jaar voor een strenger asiel- en migratiebeleid? De N-VA

Wie pleit er al 10 jaar voor veiligheid als grondrecht? De N-VA

Wie pleit er al 10 jaar voor een taalbadjaar Nederlands voor nieuwkomers in ons onderwijs? De N-VA

Juist ja, wij, die zogenaamde conservatieve Vlaams-nationalisten… Vooruitziend conservatief dan toch.

Op ons stichtingscongres stemden we ook over het felbesproken artikel 1 van ons partijprogramma: het streven naar een onafhankelijke Vlaamse republiek in een democratisch Europa. Vandaag ga ik het niet hebben over die onafhankelijkheid, evenmin over het democratisch gehalte van Europa of over Europa tout court, maar wel over de republiek.

Republiek of monarchie? Hoe je het ook draait of keert, het blijft een gevoelig onderwerp, ook bij onze kiezers, zelfs bij de traditionele achterban. Ik sta soms versteld van wie ik mails of reacties krijg die me zeggen, “Theo, je bent goed bezig in Brussel, maar de koning, moet dat nu echt? Dat is toch niet zo belangrijk, die man doet toch niemand kwaad. Laat dat gauw rusten.”

Het is een realiteit, nog steeds heel wat Vlamingen houden van hun koning. Maar we mogen dit ook niet overdrijven want uit recent peilingsonderzoek van de professoren Meuleman, Swyngedouw en Abts van de KUL blijkt dat slechts een kwart van de Vlaamse bevolking veel tot zeer veel vertrouwen heeft in de koning. 40 procent heeft weinig tot zeer weinig vertrouwen en een derde heeft geen mening. In de media werd dit ‘verkeerdelijk of bewust verkeerdelijk’ vertaald alsof de koning veel vertrouwen geniet bij de bevolking wat om meerdere redenen kort door de bocht is, ten eerste gaat het enkel over de koning en niet over de Koninklijke familie, de publieke opinie over Laurent en Filip zit hier dus niet in, ten tweede is naast de politici en journalisten ook de koning gebuisd met 4,3 op 10, enkel de politie haalt met 5,2 op 10 een voldoende en ten derde daalt zijn score sinds 2007 fors. De bedenkelijke rol van de koning in de regeringscrisis die ons land kent sinds 2007 zal hierin ongetwijfeld een rol hebben gespeeld. Ik hoop dat op een dag historici kunnen achterhalen wat er allemaal exact gebeurd is in de onstabiele periode 2007-2011 en welke rol Laken hierin juist speelde.

Zal het u trouwens verbazen dat het kiezerskorps van de Sp.a het meest vertrouwen heeft in de koning? Gelet op de cijfers die professor Vuye daarnet gaf over het formateurschap, zou het van een ontstellende ondankbaarheid getuigen moest dit niet zo zijn. De socialisten kregen meer dan 72% van de tijd de stuurknuppel in handen terwijl ze electoraal niet meer dan 23% van de Belgische stemmen behaalden. Het mystieke huwelijk tussen zelfverklaard progressief links en het conservatieve koningshuis blijft een van de eigenaardigheden van België.

Dezelfde Sp.a-kiezer is ten andere ook de enige die de Vlaamse pers vertrouwt. Hoe zou dat nu komen…

Dames en heren,

De N-VA is en blijft een republikeinse partij, laat daar geen onduidelijkheid over bestaan. Maar we zijn bovenal democraten en op dit ogenblik bestaat er in geen van beide democratieën die België telt een meerderheid om de monarchie te doen uitdoven. U zult het van een bende caractériels als ons misschien niet verwachten, maar al in 2002 zagen we dat in, we schreven er zelfs een congresresolutie over, lees even met me mee:

‘De N-VA streeft naar een onafhankelijke Vlaamse republiek, maar ook in afwachting daarvan is zij sterk vragende partij voor een hervorming van de Belgische monarchie. Als deze (nog) niet democratisch afgeschaft kan worden, wenst de N-VA minstens dat de omschrijving van de politieke rol van de koning uit de grondwet geschrapt wordt en de monarchie dus enkel en alleen nog een ceremoniële functie vervult. In dit verband wenst de N-VA ook dat er geen adellijke titels meer verleend worden en dat bestaande niet langer erfelijk zijn.’

Kortom, de N-VA wil meewerken aan de hervorming van de Belgische monarchie, meer nog, wij willen de stuwende kracht zijn die het Belgisch koningshuis een 21ste eeuws kleedje past. Wij zijn niet de partij van de verrotting, wij zijn en blijven een constructieve Vlaamsnationale beleidspartij. Zeggen dat een moderne monarchie hoogstnoodzakelijk is, is, na wat we vandaag gehoord hebben, een kanjer van een understatement. Of het ook realistisch is, dat blijft voorlopig een groot vraagteken.

Maar laat ons niet wanhopen, aan de andere kant van de taalgrens lijkt er toch ook een en ander te bewegen. Zo kwam begin februari de Franstalige krant Le Soir, beter bekend als de grote vriend van de N-VA, met een reeks over ‘les tabous de la société belge’. Op zeven februari –net op mijn verjaardag – was het de beurt aan het koningshuis onder de titel ‘la monarchie est-elle au-dessus des lois’? Een mooier verjaardagscadeau kon ik me –zeker van Le Soir- niet indenken want er werd wel degelijk over alles gesproken: de financiën, de parlementaire controle, de gedragscode… 

Maar, maar, maar… ‘Qui mange du roi en creve!’ Dat de Franstaligen morgen hun koning zullen afvallen, is een illusie. Ook al weten we dat het in het verleden wel even anders is geweest, denken we maar aan de periode na de tweede wereldoorlog. In de strijd over het koningschap van Leopold III waren het immers de Franstaligen die het meest antiroyalistisch uit de hoek kwamen.

Dat de Franstaligen morgen wél voorzichtig durven pleiten voor een moderne monarchie waar transparantie de stelregel is, is geen illusie. De ruime aanwezigheid van de Franstalige pers vandaag getuige hiervan, maar ook het feit dat we dit debat mogen houden in de Kamer van Volksvertegenwoordigers – een unicum in de Belgische geschiedenis – is een signaal dat ik alvast interpreteer als: ‘We zijn bereid te luisteren naar jullie voorstellen.’

Dames en Heren,

Onze voorstellen om de monarchie te moderniseren zijn de volgende:

1/ Kom met 1 begroting: transparant, overzichtelijk en vooral ‘all in’! Transparantie is hét modewoord van deze tijd, doe het dan ook in het koningschap. Zonder transparantie smelt het maatschappelijk draagvlak voor de monarchie als instelling als sneeuw voor de zon.

Het kan toch niet dat ik als parlementslid 28 vragen moet stellen vooraleer ik een totaalbeeld krijg van wat de monarchie effectief kost. Zelfs de relatiegeschenken worden niet door de Civiele lijst gedragen!

En doe wat je belooft. Het blijft onvoorstelbaar dat de straffe woorden van de koning in zijn kersttoespraak ‘dat iedereen zijn steentje zal moeten bijdragen om de crisis te bestrijden’ zich niet vertaalden in zijn eigen portefeuille. Gelukkig is er op zo’n momenten nog de N-VA. Want dankzij ons parlementair arendsoog, kwam aan het licht dat de dotaties wél stegen ook al was het omgekeerde beloofd. De regering kon niet rap genoeg zijn om alles recht te zetten. Maar moest niemand het opgemerkt hebben, dan was dit gewoon gepasseerd. Zonder meer.

Het toont trouwens aan dat ze op het kabinet van de premier toch niet echt goed weten wat er leeft in Vlaanderen. Moest men dit wel weten, zou men het luikje ‘dotaties koningshuis’ in de jaarlijkse begroting toch onmiddellijk screenen voor de indiening in het parlement. Een beetje cabinetard weet toch dat parlementsleden als Weyts, Jambon en Vanlouwe als eerste naar die begrotingspost scrollen van zodra de begroting in het parlement wordt ingediend.

2/ Laat alle uitgaven voor de functie-uitoefening controleren door het Rekenhof, ook die van de Civiele Lijst.

Als er geen geheimen te vertellen zijn, waar wachten ze dan op. De Koninklijke familie zou zichzelf trouwens een dienst bewijzen moest ze externe controle op haar interne keuken toestaan.

3/ Betaal belastingen en stop ermee met rode diesel te rijden

Terwijl zijn ‘onderdanen’ zich blauw betalen aan de accijnzen en btw op benzine en diesel, tankt de koning en zijn gevolg met rode benzine en diesel. Hoe blauwer het bloed, hoe roder de diesel.

Dit is niet meer van deze tijd. Waarom moet iemand als Laurent geen belastingen betalen?

Op welke planeet leven die mensen? Maar ook op welke planeet leeft Di Rupo?

Soms heb ik de indruk dat niet De Rupo de eerste minister is, maar wel Steven Vanackere. Het parlementair gewoonterecht dat de eerste minister alle vragen over de Koninklijke familie beantwoordt, is immers doorbroken. Di Rupo stuurt alle gevoelige vragen door naar Steven Vanackere. Hij is dan nog zo goed om ze te beantwoorden. Politiek tamelijk onbegrijpelijk als u het mij vraagt, maar het is niet aan mij om zijn rekening te maken natuurlijk.

Mijn politieke vader Geert Bourgeois gaf me ooit volgende wijze parlementaire raad: ‘Als je je in een dossier vastbijt en je blijft bijten, moeten ze toch ooit de waarheid zeggen.’

Wel, dat is exact wat er gebeurd is, ik ben blijven bijten, tientallen vragen heb ik moeten stellen over het fiscaal regime en over de pompe defiscalisee tot er uiteindelijk een glashelder antwoord kwam van de regering:

Staat er une pompe defiscalisee in laken?: JA

Betaalt het koningshuis belastingen?: NEEN

Zo zie je maar, de aanhouder wint…

4/ Beperk de dotaties tot de troonopvolger, de koningin-weduwe (maar dan wel een beperktere dotatie. De anderhalf miljoen euro dotatie voor de koningin-weduwe is een veel te hoog pensioen. De Belgische staatskas moet toch niet bijdragen aan de erfenis voor de Spaanse neefjes en nichtjes van de rustende vorstin? Het was trouwens Dehaene, thuis in financiële verrichtingen, die haar dat waanzinnig hoge jaarbedrag toekende….) en eventueel de koning die troonsafstand heeft gedaan. En voor de eerste keer in de geschiedenis lijkt dat scenario niet ondenkbaar, waardoor we straks misschien wel met een koning, een koning op rust, een koningin-weduwe en een koningin-op-rust zitten. Wie gaat dat allemaal betalen?

5/ Plaats de kabinetschef van de koning onder politiek toezicht. De N-VA zal eerstdaags een resolutie indienen die pleit voor het Nederlandse systeem.

6/ Sla de weg in van de protocollaire monarchie. Geen medeondertekening meer, geen formatieopdrachten.

Zeggen dat België zonder koning nog altijd geen regering zou gehad hebben, is totaal gratuit en toont net aan hoe erg het gesteld is met ons land.

De N-VA zal een voostel indienen om naar Nederlands model het reglement van de Kamer te wijzigen zodat de Kamer van Volksvertegenwoordigers aan zet komt bij de volgende formatie.

Mijnheer Di Rupo, dit zijn onze 6 aanbevelingen. U zegt altijd dat de voorstellen en realisaties van de N-VA hetzelfde zijn als een blanco blad. Wel, dit is geen blanco blad maar zes concrete en constructieve voorstellen voor een modern koningschap. We hadden dit graag in een parlementaire werkgroep besproken, maar dat mag niet van de meerderheid. De angst voor de N-VA blijkt telkens opnieuw groter dan het respect voor de parlementaire instelling. Maar geen nood, wij laten het niet aan ons hart komen. Wij bezorgen onze zes aanbevelingen aan u, over anderhalf jaar maken we de eindafrekening.

“… En toen heb ik mijn moeder vermoord …” Misschien ken je ook zo’n sex- of emozinnetje dat je er in ‘n gesprek tussenflanst om te zien of men nog wel luistert. Erger is ergernis. En in de politiek al helemaal. Luisteren naar een collega, ho maar, laat staan naar iemand van een andere partij.

Tijdens Villa Politica ziet Vlaanderen de parlementaire desinteresse voor elkaar van het scherm druipen. Het onbegrip hiervoor loopt wekelijks mijn mailbox binnen:”Als jullie al niet naar elkaar luisteren als de camera’s draaien, hoe kunnen jullie dan in hemelsnaam dit land goed besturen?”.

En het wordt er niet beter op. Door de toenemende hyperconnectiviteit worden onze parlementen bevolkt door overstresste Duracelkonijnen. iPolitici, noem ik ze smalend: linkeroor aan de iPhone, rechteroog op de iPad, maar oh zo smart & smooth.

Het Vlaams Parlement stelt sinds kort twee iPads per parlementslid ter beschikking. De plenaire vergadering lijkt sindsdien meer op een LAN-party dan op een ‘tempel van democratie’. Toen parlementsvoorzitter Peumans wou ingrijpen, stuitte hij op een njet van Sp.a die hem verweet meer bomen te willen kappen…

Uit Brits onderzoek blijkt dat 37% van de volwassen smartphonegebruikers zich ‘erg verslaafd’ noemt. Wel, bij Belgische ministers is dit 100%, bij topcabinetards 90% en bij parlementsleden 80%. Ministers die terwijl ze parlementair ondervraagd worden mailen, sms’en of zelfs luidruchtig bellen? Alles moet blijkbaar kunnen. Maar ook tijdens vergaderingen en gewone gesprekken zijn telefoonpersoon X, Y en Z echt wel interessanter.

In het boek “Sleeping with Your Smartphone” argumenteert Leslie Perlow dat de enige weg om deze gewoonte te breken loopt via collectief handelen. Ze vertelt hoe één van ‘s werelds hardst werkende organisaties, de Boston Consulting Group, beter met hyperconnectiviteit leerde omgaan. Het bedrijf verplichtte haar werknemers om tijdens bepaalde periodes off-line te zijn. Veel macho consultants lachten eerst met deze nieuwe bedrijfsregel —want enkel pussies zetten hun smartphone af, toch? - Uiteindelijk leidde deze richtlijn tot een hogere productiviteit en minder burnouts.

Kortom, het parlement moet collectief beslissen: of we gaan soms off-line en beginnen terug te luisteren naar elkaar of we worden volledig iDoof en iStom.

Over enkele minuten is het eindelijk zo ver, anderhalf jaar na de verkiezingen komt de Kamer samen voor het investituurdebat, het debat dat volgt op de regeerverklaring van de premier in spe, de Nederlandsonkundige socialist Elio Di Rupo. Ik ga er niet voor verhuizen naar Namibië, maar gelukkig ben ik allerminst. Deze regering biedt zowel communautair als socio-economisch onvoldoende een antwoord op de roep naar verandering die de Vlaming uitschreeuwde op 13 juni 2010. Change, no we can’t.

De vaststelling dat er zal bestuurd worden zonder meerderheid aan Vlaamse kant – niettegenstaande het feit dat er doorheen de geschiedenis van dit kleine koninkrijk nooit eerder zoveel mensen stemden voor Vlaamsnationale partijen – verzuurt verder de mond. De Nederlandse taalgroep telt met 88 Kamerzetels op 150 nochtans duidelijk de meerderheid in de Kamer. Niemand minder dan de extreem gematigde Europese President Herman Van Rompuy noemde een regering met ’n minderheid aan Vlaamse zijde eerder al ‘staatsgevaarlijk’.

Wat weinigen weten is dat de waarheid de perceptie nog overtreft: Di Rupo I vertegenwoordigt zelfs over heel België geen meerderheid van de kiezers. Een opmerkzame man stuurde me gisteren volgend mailtje:

“Ik heb mijn spreadsheetje met de verkiezingsresultaten nog eens bovengehaald. Het is wat moeilijk met de splitsing van MR en FDF, maar het beeld is wel duidelijk.

Er waren 7.767.552 ingeschreven kiezers. De regeringspartijen + FDF hebben daarvan 3.735.327 stemmen gekregen, of slechts 48,1% van de ingeschreven kiezers. Als we er de stemmen van oppositiepartij FDF aftrekken, volgens de verhouding van haar 3 zetels tegenover de 15 MR zetels, dan is het nog schandaliger: slechts 3.634.391 of een armzalige 46,8% van de Belgische kiezers heeft zijn voorkeur aan deze regering gegeven.”

Dus niet alleen in Vlaanderen, maar in heel België heeft Di Rupo I géén enkele democratische basis. Eens te meer een bewijs dat dit land geen democratie verdraagt.

Moet er zo snel mogelijk een regering komen? Natuurlijk wel, ik zou het niet in mijn hoofd halen iets anders te beweren. Dat zou even knotsgek zijn als pleiten voor een regering zonder de PS

Free as a bird

Edoch, als parlementsleden voelen wij ons free as a bird. Er is een regering met volheid van bevoegdheden noch een stabiele meerderheid. Door de communautaire patstelling is dit land verzeild in een dichte mistbank met als belangrijkste neveneffect de herinstallatie van de parlementaire democratie. De Kamer is voor het eerst sinds mensheugenis terug de eerste macht in dit land, in theorie én in praktijk. De stemmingen over de verstrenging van de gezinshereniging en over de inoverwegingname van het amnestiewetsvoorstel zijn hiervan mooie illustraties. Met als politieke primeur enerzijds het feit dat een ontslagnemend staatssecretaris tegen zijn eigen overtuiging een cruciale wet moet slikken én uitvoeren die hem vanuit het parlement wordt opgelegd (wat leidde tot de spitante opmerking bij de parlementaire bespreking dat Wathelet beter in de banken van de parlementsleden zou gaan zitten in plaats van in de regeringsbanken aangezien hij het onbestaande standpunt van de regering onmogelijk kon vertolken). En anderzijds het majeure feit dat de Vlaamse partijen (behalve Groen!) pro de bespreking van het hypergevoelige amnestievoorstel van het VB stemden (stel je voor, zelfs het VB speelt mee…). Ook hier kon – voor het eerst ooit – geen enkele Franstalige partijvoorzitter of minister iets aan verhelpen. Al maak ik me geen illusies want ook dit voorstel zal finaal leiden tot een perfide alarmbelcarrousel à la BHV.

Het verschil maken

En the best is yet to come. Zo is er een coulissenakkoord om de Snel-Belg-Wet af te schaffen en de asielopvangwet te verstrengen, telkens vanuit de Kamer. We evolueren stap voor stap naar het systeem van het Europees Parlement. Heb je een voorstel dat je wil doordrukken? Ga rond bij de collega’s en zoek er een meerderheid voor. Qua democratische experiment kan deze politieke periode tellen. Parlementsleden kunnen het verschil maken. Wie had dat ooit gedacht?

PS

De PS alleszins niet. Daar geloven ze hun ogen niet, met humeurige ministers en een nerveus kabinetsleger tot gevolg. Decennia van machtsdeelname verroestten de creativiteit. Hun geteflonneerde partijapparaat voelt zich in snelheid gepakt. Het Belgisch particratisch paradigma komt onder druk te staan. Een vorm van lichte hysterie valt al enkele weken bij hun apparatsjiks te ontwaren. Het feit dat ze finaal voor onze strenge gezinsherenigingsvoorstellen gestemd hebben, illustreert dit mooi. Ze weten zich geen houding aan te nemen. Maar ze stemmen nog liever mee met een ultrastreng migratievoorstel dan dat ze de kans aan de MR geven om als enige Franstalige partij deze scalp binnen te halen. En in de nationaliteitswetgeving kan het voor de PS plots ook niet streng genoeg. De wereld op zijn kop, zeg maar.

Moureau

Gelukkig is er nog de Brusselse PS-federatie van Onkelinckx, Moureau en co. Zij hebben wél door dat ze hiermee hun eigen electorale stroom opdrogen. Zij hebben wél door dat de huidige massaimmigratie hun levensverzekering is. Hun communicatie loog er dan ook niet om. Voor het eerst ontwaart menig waarnemer scheurtjes in de monolitische PS wand.

‘t Zijn boeiende tijden…

Beste Walter Pauli,

Ik neem de vrijheid om uw editoriaal in DM van het afgelopen weekend op de korrel te nemen. U schildert mij af als “de oorlogsstoker Theo Francken”, die vrijdag “we go to war!” riep in de buitengewone Kamercommissie die op vraag van mijn partij, de N-VA, bijeenkwam. Deze woorden komen inderdaad letterlijk uit mijn mond, maar de context waarin u ze plaatst, is totaal “mis”plaatst. Wat zei ik dan wel? En waar gaf de minister van Defensie mij overigens geen ongelijk? Ik zei dat “het geen lichte beslissing is om steun te geven aan een militair ingrijpen in Libië”.

Beste Walter Pauli,

U had er dus goed aan gedaan mijn hele zin te citeren: “besef dit goed: we go to war!”. Daarmee bedoel ik dit: een no-fly zone is geen chirurgische ingreep die je vanop afstand even snelsnel organiseert, nee, ze houdt reële risico’s in voor onze F-16 piloten. Vandaag beginnen ze eraan: voor hoelang? Onder welke omstandigheden? Het volstaat namelijk niet om te patrouilleren in het luchtruim boven Libië: neen, het gaat ook over het uitschakelen van communicatiecentra en luchtafweer. Dit is dus geen spelletje van Janneke en Mieke.

Hier kom ik tot de essentie: ik wil iedereen graag de ernst en de draagwijdte van de beslissing van onze regering om de VN-resolutie mee uit te voeren, duidelijk maken. Het is namelijk niet de eerste keer in dit land dat een politieke partij een militair ingrijpen goedkeurt, maar zich nadien, zodra ze geen deel meer uitmaakt van de meerderheid, tegen deze beslissing keert. Om dit te vermijden, moet iedereen goed beseffen dat de keuze die we nu maken er één van lange adem is. Geen half werk: wie nu toezegt – en dat hebben alle partijen trouwens unaniem gedaan – moet weten dat dit een werk kan zijn van maanden, jaren… Ook wanneer de camera’s weg zijn uit Libië, zullen onze jongens zich moeten inzetten, in de hoop dat de politieke steun niet afgekalfd is. We moeten lessen uit Afghanistan trekken, niet alleen militair, maar ook politiek…

Beste Walter Pauli,

Dit is net mijn taak, dit is waarvoor ik verkozen ben: om de klok te luiden, mijn verantwoordelijkheid te nemen en niet om de held uit te hangen op het slagveld, zoals u suggereerde door te verwijzen naar Henri Moureau de Melen. Weet u, een kruisbestuiving politicus-soldaat gedijt niet in Europa… In de Verenigde Staten wél: daar is de president, naast staatshoofd, ook opperbevelhebber van het leger. Maar dat betekent niet dat wij blind moeten zijn voor de militaire kant van de zaak. Ik beschouw het dus als mijn opdracht om beslissingen te evalueren en al dan niet mee goed te keuren en daar de politieke en morele gevolgen van te dragen. Niet alleen vandaag, maar ook later, als ik eventueel geen lid meer ben van het parlement.

Daarom: ik was mij ten volle bewust van mijn verantwoordelijkheid toen mijn partij vrijdag haar handtekening zette onder de resolutie die een ingrijpen ondersteunde. Want dit is dus wel degelijk een keuze waar we niet licht mogen over gaan.

Dàt, mijnheer Pauli, is wat ik bedoelde met “besef dit goed: we go to war!” Indeed, we do!

Dankzij Wikileaks weten we het nu met zekerheid, er liggen kernkoppen in de luchtmachtbasis van Kleine Brogel. Het gaat om tactische kernwapens, wat totaal iets anders is dan strategische kernwapens, die veel zwaarder zijn (variërend van 100 kiloton tot enkele megatonnen) en waarvan een veel grotere bedreiging uitgaat.

Ik ben tegenstander van de opslag van tactische kernwapens in België. Niet vanuit een naïef-pacifistische overtuiging, wel omdat ze – sinds de val van het Ijzeren Gordijn – totaal irrelevant geworden zijn en omdat iedereen weet dat een tactisch kernwapen een erg gewild object is voor elke terrorist. Vooral vanwege het feit dat deze wapens redelijk draagbaar zijn kunnen ze makkelijk gestolen worden. En hier knelt het schoentje in België. Want ondanks de aanwezigheid van het 130-manschappen tellende US 701st Munitions Support Squadron (MUNSS) die moeten instaan voor het onderhoud en de bescherming van de nucleaire bommen en installaties, is de site van Kleine Brogel ondermaats beveiligd. Dit is al meermaals aangetoond door bomspotters in het verleden. Ik heb hierover in oktober Minister De Crem ondervraagd in het Parlement maar die gaf te kennen dat er geen problemen zijn. Zo zei hij letterlijk dat ‘op geen enkel ogenblik de veiligheid van de installaties in het gedrang kwam’.

Verschillende Amerikaanse topblogs zoals American Thinker, Right Wing Nuthouse en vooral the Federation of American Scientists Strategic Security Blog hebben zich hierover de laatste maanden nochtans zeer kritisch uitgelaten.

Ik deel dan ook volledig hun conclusie: “NATO needs to get over its obsession with nuclear weapons and move out of the Cold War and the Obama administration’s upcoming Nuclear Posture Review needs to bring those weapons home before the wrong people try to do what the peace activists did.”

 

 Hilariteit alom vanmorgen in de Commissie binnenlandse zaken van de Kamer. De amendementen die Jean-Marie Dedecker indiende bij de wetsvoorstellen gezinshereniging, waren ondertekend met de vermelding ‘N-VA’. Uiteraard leidde dit onmiddellijk tot wilde speculaties.

Ik neem echter aan dat het om hetzij een flauw grapje van Jean-Marie gaat, hetzij een vergissing van de Kamerdiensten.

Voor de foto, klik hier: Jean-Marie Dedecker (N-VA)

 Een van de voordelen van al enkele jaren in de Wetstraat te werken vooraleer je verkozen geraakt, is dat je het reilen en zeilen zowat kent, ook de kleine kantjes en leuke weetjes. Zo wist ik dat elk parlement over kunstwerken beschikt, en niet enkel over de schilderijen en beeldhouwwerken die overal omhoog hangen, maar elke parlementaire assemblée beschikt ook over een ‘kunstreserve’. Een stock om van tijd tot tijd werken te wisselen, zeg maar. Ik wist dat je als parlementslid kon vragen naar een kunstwerk om je bureau te verfraaien. Naast mijn 2 prachtige ingekaderde historische affiches van de Ijzerbedevaarten van 1927 en 1933, kon mijn bureau nog wel een klassiek kunstwerkje verdragen, dacht ik bij mezelf en ik toog met goede moed naar de kunsthistorica van de Kamer, mevrouw Rotsaert de Hertaing.

Wat ik daar zag heeft me diep geraakt. De kunstreserve van de Kamer van Volksvertegenwoordigers van het Koninkrijk België is om van te huilen. Weggestoken in een vochtig achterhoekje, licht kapot, TL-balk op de grond, uitgetrokken stopcontacten met de draden bloot, tussen de dozen met parlementaire stukken, alles opeen gepropt en tegen elkaar gestapeld… Als de graad van menselijkheid wordt afgemeten aan de wijze waarop een samenleving met haar kunstpatrimonium omspringt, laat de Cro Magnon het hier dan maar gauw terug overnemen.

Mevrouw Rotsaert de Hertaing kon het niet laten om zich talloze keren te verontschuldigen, ze krijgt al 2 decennia geen budget meer om nieuwe aankopen te doen. Ik had er medelijden mee en koos dan maar gauw een schilderij van Van der Loo over de grondwettelijke eedaflegging van Leopold III. Omdat de spankabel in lamentabele staat was, is het ondertussen al op de grond gevallen, de kader is volledig stuk. Zo u ziet hangt ‘de Leo’ er nu maar bloot bij.  

Misschien moet Flahaut maar eens met eigen ogen gaan zien hoe ‘zijn Kamer’ omspringt met die tientallen kunstwerken. Eén lichtpuntje: dit is alleszins een post waarop hij niet meer kan besparen.

Mag ik als groentje een stout voorstel doen? Minder wijnkelder, meer kunstkelder.

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 25 andere volgers