Over de wie-wa-wooncode en het pact der duivels

  Er is de laatste weken wat afgebazeld over onze Wooncode. Het voorlopige dieptepunt is het opiniestuk in Le Soir, vergezeld van een foto van een massagraf in Nigeria. Het leidde tot een ernstig incident tussen Bart De Wever en Béatrice Delvaux, hoofdredactice van Le Soir, hier te herbeluisteren.

Zoals wel vaker, voelt hierbij niet één journalist (Franstalig of Nederlandstalig) zich gehinderd door ook maar enige kennis van zaken.

Alleen hier krijgt u de juiste informatie, beste lezer, in 9 vragen en antwoorden.

1) Waarover gaat het?

De hetze van de laatste weken gaat over een batterij aan Vlaamse maatregelen die kaakslagfrancofonen à la Delvaux hysterisch maken. Nochtans is er niets nieuws onder de zon. Sommige maatregelen bestaan al bijna 20 jaar. Het gaat enerzijds over 3 maatregelen die het wonen in eigen streek terug mogelijk moeten maken, en anderzijds over 1 maatregel die het samenleven in diversiteit vergemakkelijkt.

2) Wat bedoelt men met “wonen in eigen streek”?

De verfransing en internationalisering van onze Vlaamse Rand leiden tot ‘sociale verdringing’: jonge Vlaamse gezinnen kunnen niet langer wonen in de streek waar ze zijn opgegroeid omwille van de torenhoge vastgoedprijzen. Een soortgelijk fenomeen doet zich ook voor aan de kust en aan de grens met Nederland.

3) Wat doen we ertegen?

In tegenstelling tot de perceptie is dit geen nieuw fenomeen, maar bestaat het al decennia. ‘De politiek’ greep hierop in door:

1/ De oprichting van Vlabinvest:  Al in 1992 werd door het Vlaams Parlement Vlabinvest opgericht, voluit “het Investeringsfonds voor Grond- en Woonbeleid voor Vlaams-Brabant”. Vlabinvest biedt huur- en koopwoningen aan in de brede Vlaamse Rand tegen een scherpe prijs en dit enkel voor mensen die een band hebben met de streek en die niet meer verdienen dan een bepaald bedrag. Tegenwoordig doet Vlabinvest dit quasi altijd in nauwe samenwerking met de lokale sociale huisvestingsmaatschappij. Er is een adviescomité dat oordeelt over ‘de band met de streek’.

2/ Het opstellen van gemeentelijke toewijzingsreglementen: steeds meer gemeentebesturen kiezen ervoor om bij de toewijzing van gemeentelijke bouwgronden aan kandidaat-kopers, deze én betaalbaar te houden én voorwaarden te stellen met betrekking tot ‘het hebben van een band met de gemeente’, maar bijvoorbeeld ook tot het beschikken over Nederlandse taalkennis. Het gaat niet enkel over gemeenten die lijden onder de verfransing, maar ook over een gemeente als Rotselaar. Het strafste is dat ook Waalse gemeenten dergelijke reglementen hebben. Kortom, ook aan de andere kant van de taalgrens is het wonen in eigen streek een politiek na te streven doelstelling. Tiens, tiens…

3/ Het uitwerken van het grond- en pandendecreet: Het Vlaams Parlement keurde vorig jaar het grond- en pandendecreet goed. In dit decreet staat er een Boek 5 dat specifiek gaat over het ‘wonen in eigen streek’. Het komt erop neer dat kavels uit woonuitbreidingsgebieden enkel kunnen worden toegewezen aan mensen die een band hebben met de (buur)gemeente. En dit in de gemeenten die erg hoge bouwgrondprijzen hebben alsook erg veel immigranten, ‘the usual suspects’ (Vlaamse Rand, grensstreek Nederland en kust) dus. Deze doelgroepbeperking tot mensen met een band met de gemeente, moet leiden tot een prijsverlaging en dus het wonen in eigen streek bevorderen.

4) Als het al zo lang bestaat, waarom is er dan plots een probleem?

Het grond- en pandendecreet ligt in zijn totaliteit al maanden fel onder vuur, zowel in Vlaanderen (bij de bouwpromotoren die een probleem hebben met ‘de overdreven aandacht voor sociale woningbouw’ in dit decreet) als in Wallonië (bij Vlamingenhaters à la Delvaux die een probleem hebben met ‘het wonen in eigen streek’). Het nieuwe aan deze maatregel is dat de politiek voor het eerst echt ingrijpt in de private woningmarkt om het wonen in eigen streek te bevorderen. Vlabinvest is immers een speciale soort van sociale huisvestingsmaatschappij en bij de gemeentelijke toewijzingsreglementen gaat het over de bouwgronden die al in het bezit zijn van de gemeente in kwestie. Met dit decreet breek je echter voor het eerst de almacht van de bouwpromotoren, want die gronden in woonuitbreidingsgebied zijn natuurlijk wel van iemand hé. Boud gesteld kan je dus zeggen dat er een duivelspact is ontstaan tussen de Vlaamse bouwpromotoren en -speculanten en de rabiaat anti-Vlaamse opiniemakers in het zuiden van dit land.

5) Maar wat dan met die ‘Wooncode’?

In de pers gaat het altijd over de Vlaamse wooncode als de baarlijke racismeduivel, maar dat is iets totaal anders. De Vlaamse wooncode creëert het kader waarbinnen het sociale huisvestingsgebeuren dient te gebeuren. In deze Wooncode staat een taalbereidheidsvereiste voor mensen die een sociale woning willen huren.

6) Taalbereidheidsverwatte?

De taalbereidheidsvereiste stelt dat iedereen die een sociale woning wilt huren in Vlaanderen, de bereidheid moet tonen om onze taal, het Nederlands, te leren. Het is dus een maatregel om het samenleven in diversiteit te vergemakkelijken. Niet meer, niet minder. Maar maak u geen illusies, ook dit beschouwen de Franstaligen als een eersteklaskaakslag.

Het feit dat de pers het altijd heeft over de wooncode maar in feite het wonen in eigen streek bedoelt, zegt nog maar eens alles over onze kwaliteitsmedia…

7) Wordt er nu iets aangepast?

Ja, maar in de 2 richtingen. Enerzijds zal verduidelijkt worden dat het grond- en pandendecreet enkel gaat over de nieuwe woonuitbreidingsgebieden, dit was immers altijd de bedoeling. We wilden nooit inbreken in de woonuitbreidingsgebieden die al jaren volgebouwd zijn. Anderzijds komt er ook een aanvulling en versterking. Het Vlaams Regeerakkoord laat hierover (op blz 101) niet de minste onduidelijkheid bestaan.

8) Waarom wordt de N-VA geviseerd?

Wij worden geviseerd omdat dit beleid de stempel van ‘nationalistisch’ krijgt. Los van de vraag of deze stempel de lading dekt, is het wel terecht dat men ons viseert. De N-VA is nu eenmaal de grote voortrekker en voorvechter van dit beleid. Het luik wonen in eigen streek uit het grond en pandendecreet is een copy-paste van het decreet Demesmaeker; Vlabinvest kreeg vorige legislatuur, na de BHV-crisis in de Vlaamse Regering, door ons toedoen tientallen miljoenen bij; De taalbereidheidsvoorwaarde in de Vlaamse Wooncode is op het vorige kabinet Bourgeois uitgedokterd, enzovoort, enzoverder…

9) Quid CD&V?

De N-VA mag iets nog zo hard willen, in de politiek kan je nooit iets alleen realiseren. En gelukkig hebben we de CD&V mee in dit verhaal. Meer nog, ik stel vast dat de CD&V minstens een even grote voorstander is van dit beleid, getuige hiervan het feit dat die gemeentelijke toewijzingsreglementen quasi allemaal uitgevaardigd zijn door CD&V(N-VA)-gemeentebesturen en dat de echte architect van het wonen in eigen streek in het grond en pandenverhaal én van de taalbereidheid in de sociale huur nu niet meer bij ons, maar wel op het kabinet van de Minister-President werkt…

Het Vlaams kartel mag dan wel dood zijn, helemaal begraven is het allerminst.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s