Krijgspolitiek,de Nieuwe Zakelijkheid en de Mentale Ommekeer

 Ik volg al jaren de politieke actualiteit op de voet. Mijn belangrijkste bronnen zijn Knack, Trends, De Standaard en verschillende topblogs. Ik verslind ze. Sinds ik Kamerlid ben probeer ik echter nog veel meer te lezen, gaande van Het Laatste Nieuws tot The Economist. Zoals wijlen VU-kopstuk Chris Vandenbroeke me altijd zei: ‘Theo, jongen, een politicus kan nooit teveel lezen.’

 Het nadeel van mijn actualiteitshonger is dat ik nauwelijks tijd heb om boeken te lezen (en ook dan lees ik enkel werkgerelateerde non-fictie, mijn laatste boek was het magistrale ‘Krijgspolitiek’ van Robert Kaplan, een onderhandelingsjuweeltje, zeg maar ;-)). Het grote voordeel van mijn dag- en weekbladenboulemie is dan weer dat er me erg weinig ontgaat. Zo valt me al een tijd de opmerkelijke kentering in de hoofden van veel opiniemakers van anti-Vlaams, naar gematigd tot zelfs pro-Vlaams op. Vlaamse onafhankelijkheid niet als natte droom van zieke skins, maar als maatschappelijk project van efficiëntie en solidariteit. Zakelijk en redelijk, maar tevens warm en gebonden. Geloof me, de Vlaamsnationale ‘outing’ van Siegfried Bracke was geen toevalstreffer.

Twee mooie illustraties van deze gestage mentale ommekeer kon je deze week nog lezen, enerzijds in Knack, anderzijds in De Standaard.

In zijn alomgeprezen ‘Van de redactie’ gaat de christendemocratische Knack-directeur Rik Van Cauwelaert dieper in op een fikse rel tussen Bart en Laurette over de 2-/3-ledigheid. Van Cauwelaert concludeert: “Mochten Laurette Onkelinx en de PS de komende dagen op hun lijn blijven, dan is allicht het moment gekomen om politieke schikkingen te nemen, zodat het uiteenhalen van de federale staat op een ordentelijke manier kan worden afgehandeld en de werking van het sociale systeem zo min mogelijk wordt verstoord.” Aangezien de PS onverkort op haar lijn blijft, weten we wat te doen… Van Cauwelaert gaf ons enkele weken al een gouden tip: “Eigenlijk blijft er Elio Di Rupo en Bart De Wever weinig meer over dan, naar het voorbeeld van de Tsjech Vaclav Klaus en de Slowaak Vladimir Meciar, onder een boom te gaan zitten en het ultieme communautaire contract te sluiten. Alleen door uit te gaan van het meest extreme, kunnen de zaken eindelijk op orde worden gesteld.”

Een tweede voorbeeld lezen we in De Standaard, in de wekelijkse ‘Handelingen’ slaagt Isabel Albers spijkers met koppen: “Deze preformatie is nu al heel anders dan de processie van Echternach in 2007. De gesprekken staan net zo goed de ene dag aan de rand van de afgrond en de andere op een zucht van een akkoord. Maar dat stoelt tenminste al meer op zakelijke discussies over principes, centen, bevoegdheden, met alles erop en eraan. Als het deze keer afspringt, is het vele malen erger. Dan gaat het niet om de foute aanpak van Elio Di Rupo of x of y. Dan is er alleen nog de zakelijke vaststelling dat het echt niet meer lukt.”

 In de buurt staat een prachtige zomereik.

Advertenties

Een gedachte over “Krijgspolitiek,de Nieuwe Zakelijkheid en de Mentale Ommekeer

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s