Flandriens

“Ik ben een Zeeuw, als de storm opsteekt, trap ik harder.” Met deze gevleugelde woorden ging Jan-Peter Balkenende vorig jaar zijn laatste verkiezingsweek in. De peilingen zaten tegen, Uruzgan was nog lang niet verteerd, de Balkenendemoeheid zorgde voor een sterk gevoel van pre-electorale verslagenheid binnen de CDA-geledingen… en toch liet Jan-Peter het hoofd niet zakken, wel integendeel, hij rechtte de rug en trapte harder.

Ook in Vlaanderen steekt de storm op, nu CD&V en N-VA de nota van Vande Lanotte niet lusten. Ik sta met verstomming te kijken en te luisteren naar de paars-groene show op radio en TV, gesterkt door de moegetergde publieke opinie. Iedereen weet toch dat de nota van Bart De Wever het absolute minimumbod van de N-VA is? De onderhandelingsmarge is minimaal. Zeker in ogen van onze traditionele achterban. Zeker in een formule met 5 (extreem-)linkse partijen die ons programma rauw lusten. Zeker op het ogenblik dat ‘Staatsman’ Di Rupo weigert zijn handen vuil te maken, laat staan iets op papier te zetten. Iedereen weet toch dat de nota VDL een heel ferm stuk onder de nota van BDW gaat? Zeker op het vlak van justitie en gezondheidszorg, het ene de grootste bron van Vlaamse ergernis, het andere de grootste bron van Waalse onverantwoordelijkheid. 

In oktober stelde de N-VA dat de formule met 7 dood was. En ondanks het vileine koningsmanoeuvre om VDL aan te stellen zonder de grootste partij van het land te consulteren, gingen we mee in de finale poging om ‘ressusciter le cadavre’. Wat krijg je als je 3 maanden een lijk tot leven probeert te wekken? Frankenstein?

CD&V verschoot – zoals steeds – van haar eigen schaduw, het ACW zette – zoals steeds – ’t apparaat in om de Vlaamse partijvleugel aan te vallen. Mediaclowns Torfs en Eyskens werkten het – zoals steeds – af in de ether. ‘Wie de stekker uittrekt elektrocuteert zichzelf.’ dixit Eyskens. De cynicus in mij die dan denkt dat hij al 3,5 jaar zijn eigen partij elektrocuteert. 220 volt, ‘volle petrol’. Die man verdient een standbeeld op het Barricadeplein, met als onderschrift: ‘Mark Eyskens, de man die zijn volk radicaliseerde.’ Of hoe je soms krijgt wat je niet beoogt. Dank U, mijn Leuvense vriend. 

Radio 1 uitgezet, stille overpeinzing. Wat prijs ik me gelukkig in een partij zonder vakbondsvleugel, zonder Ministers in Staat van ontbinding, zonder kille ‘hitmen‘. Wij zijn Flandriens, als de storm opsteekt, trappen wij harder. Allemaal samen, en dat al sinds 2001.

Eendracht breekt macht.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s