De stand van ’t land

Politieke aardschok + 1

Op 13 juni 2010 vond een nooit eerder vertoonde politieke aardschok plaats. Voor het eerst in de geschiedenis werd een ongecomplexeerde Vlaamsnationale partij de grootste van België. 1 jaar na datum blijft het naschokken regenen. N-VA hier, N-VA daar… altijd en overal gaat het over de N-VA. Dat de Franstaligen gebiologeerd zijn door ons, is niet geheel onlogisch gelet op hun gehechtheid aan den belgiek. Maar ook de Vlaamse politici kunnen tegenwoordig over niets anders meer spreken. Karel De Gucht is nog heel vriendelijk met zijn cheerleadersvergelijking.

Geel domineert

Vervroegde verkiezingen zullen maar over één ding gaan, over de N-VA. Voor of tegen en indien je tegen bent, dan zijn er kleurschakeringen waarnaar je stem kan gaan (blauw, groen, oranje, rood…). Geel domineert de Dorpsstraat als nooit tevoren. Vervroegde verkiezingen komen er dus no way, veel te riskant voor the powers that be. De Koning trekt aan het langste eind. Nog even.

Lopende zaken?

De kans is dus groot dat we nog maanden in lopende zaken zullen zitten. Hoewel, lopende zaken… iemand mag me toch eens uitleggen wat nu nog het verschil is tussen Leterme II met volheid van bevoegdheden en Leterme II in lopende zaken. Buiten het feit dat de eerste een langetermijnvisie zou moeten gehad hebben, maar er geen had en de tweede er geen mag hebben want in lopende zaken. Voor de rest zie ik bijzonder weinig verschillen. Ze werkt met een begroting, ze dient een meerjarenbegroting in, ze trekt ten oorlog en geeft doodleuk persconferenties over nieuw beleid (cfr. De Crem over verdere implementatie transformatieplan en 1.600 nieuwe legeraanwervingen). OK, Leterme II in lopende zaken heeft geen regeerakkoord, dat is juist, maar Leterme II in volheid van bevoegdheid had er wel een en hield zich er toch niet aan (met uitzondering van de collectieve regularisatie van tienduizenden illegalen van 15/09/2009 tot 15/12/2009). En OK, Luc Coene en co geraken maar niet benoemd in lopende zaken. Maar ik wil ze geen eten geven, het aantal Vlamingen dat daarover stiekem denkt: ‘Laat die partijcreaturen maar even in het wachtkamertje zitten…’.

Geen deadlines, geen dictaten

Langs Franstalige kant blijft de strategie glashelder: geen deadlines, geen dictaten, we blijven praten, praten, praten. En we wachten tot de publieke opinie die halvegaren van de N-VA beu wordt. Tot dan bewegen we niet. Demandeurs de rien de rien.

Eéndagsvlieg

Al twijfelen ze wel. Want bij elke nieuwe opiniepeiling die ons de lead blijft geven in Vlaanderen, vloekt men niet het luidst op de Grasmarkt, in de Wetstraat of de Melsenstraat, maar wel op de Keizerlaan waar de état major van de PS kwartiert. Voor de PS blijft de N-VA niet meer dan een  lastige ééndagsvlieg die vroeg of laat te pletter vliegt.

The Godfather

En met de N-VA? ’t Was een moeilijk jaar vol wisselende emoties: vreugde, dankbaarheid, hoop, ontgoocheling en boosheid… Een collega beschreef het gevoel van de laatste maanden treffend met een legendarische uitspraak van The Godfather:‘Just when I thought I was out, they pull me back in.’

Theo stuurt

En met uw dienaar? Uitstekend. Ik jeun me enorm in de Kamer. Het politieke niemandsland waarin we beland zijn, creëert opportuniteiten voor het parlement. Het is dan ook aan ons om deze met beide handen te grijpen. Dat is wat ik – dag in, dag uit – probeer te doen. Met vallen en opstaan.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s