The untouchables

Op 11 mei vond er een relatief grote sans-papiers betoging plaats te Brussel. Men zou zich al vragen kunnen stellen bij het fenomeen van betogende illegalen onder ongemoeid politietoezicht, maar ik viel pas echt van mijn stoel toen ik vernam dat ze na deze betoging ook nog eens op de koffie mochten bij de Staatssecretaris van Asiel & Migratie Melchior Wathelet. Nadat Milquet eerder al de hongerstakende sans-papiers een hart onder de riem stak, gaat het erg linkse Cdh verder op dit elan. Hoewel ieder weldenkend mens weet dat regularisatie van mensen zonder papieren in feite een gunst is, wordt ze door Wathelet, Milquet en co verkocht als een recht.  

Uit een recent schriftelijk vraagje blijkt dat de laatste jaren het aantal personeelsleden van DVZ op regularisatie van 50 naar 150 steeg, terwijl het aantal op terugkeer van 9 naar 12 ging. Het is bijzonder duidelijk waar l’enfant de klemtoon op legt in zijn beleid: de uitzondering primeert op de regel, regularisatie primeert op terugkeer.

Moest morgen de Nederlandse liberale migratieminister Gerd Leers een delegatie illegalen ontvangen op zijn kabinet, dan zou hij overmorgen ontslag moeten nemen. Maar hoe dwing je een ontslagnemend staatssecretaris tot ontslag? Is dit niet het gevaarlijkste element van de diepe politieke impasse, dat de bevoegde excellenties, geen ontslag kunnen nemen? Creëert dit geen gevoel van almacht, van onraakbaarheid?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s