Ceci n’est pas un militaire

De oorlog in Libië loopt op haar laatste benen, nog drie bolwerken (Bani Whalid, Sirte en Sabah) te gaan en het Khaddafi-regime is overal overwonnen. Onze zes F16’s en mijnenveger hebben tot dusver uitstekend werk geleverd. Binnenkort mogen onze jongens naar huis, heugelijk nieuws voor honderden vrouwen, kinderen, ouders, … Het weerziens met de/le papa zal intens zijn. De politiek gevoelige vraag blijft echter: Wat dan? Sturen we grondtroepen om de luchthaven van Tripoli te bewaken? Sturen we een compagnie train-the-trainers om de Libische politie- en veiligheidsmacht uit te bouwen en zo aan state-building te doen?

Politiemacht naar Libië?

No boots on the ground! zo luidt de forse stelling van Sp.a-defensiespecialist Dirk Vander Maelen, hierin gisteren in de Kamer bijgetreden door de PS. Minister Vanackere sprak dit niet tegen, vooral omdat de Libische Overgangsraad dit zelf niet wenst. Hij gaf wél te kennen dat er – met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid – een officiële vraag zal komen om politieagenten te sturen. Maar wat is het verschil tussen het sturen van politieagenten of het sturen van militairen? In Low Intensity Conflicts (zoals de situatie in Libië zal zijn na de definitieve val van het Khaddafiregime) is er nauwelijks of geen verschil tussen het takenpakket van een Westerse politieagent of een Westerse militair: patrouilleren, bewaken en opleiden zullen sowieso de kerntaken zijn.

Paramilitairen

De toekomstige federale regering krijgt direct een Gordiaanse knoop voorgeschoteld. Ik voorspel een surrealistische discussie over het verschil tussen politieagenten en militairen, waarbij de linkse partijen – en dat zullen er heel wat zijn in de regering Elio I – in morele moeilijkheden komen. Hiermee doen we een copy paste van het kafkaiaanse Afghanistandebat in Nederland. Na de val van het kabinet Bos over Uruzgan, besloot de regering Rutten plots om toch nog een civiele politietrainingsmissie naar Kunduz te sturen. Dit leidde tot hoogoplopende ruzies in de Tweede Kamer, maar ook intern binnen de partijen.  Eind januari stemden CDA, VVD, D66, GroenLinks en de ChristenUnie finaal vóór, de linkse PvdA en SP en de rechtse PVV van Wilders stemden tégen de missie. Volgens hen is er geen sprake van een politiemissie, maar worden de Afghaanse agenten opgeleid tot paramilitairen. Binnen GroenLinks – zeg maar EcoloGroen van Nederland – leidde deze keuze tot zware interne twisten en fors stemmen-, leden- en mandatarissenverlies… 

Vlaamse vredesduiven

Het verschil tussen Nederland en België is dat er bij ons binnenkort een linkse regering is en een rechtse oppositie. Dit maakt het des te pijnlijker voor links. De vredesduiven Dirk Vander Maelen (Sp.a) en Wouter Devriendt (Groen!) gaan trouwens sowieso een heel erg ambetante periode tegemoet indien De Crem op Defensie blijft. Ik zal niet nalaten om er hun forse uitspraken- en slagzinnenarsenaal van de voorbije 5 jaar bij te halen. Dat ze hun borst al maar nat maken.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s