Over de top

Gezocht: Voorzitter van ’s lands grootste partij. Voordeel: uitdagende, boeiende job. Nadeel: ondankbaarheid troef. Hoe kan je immers beter doen dan het succesvolste Vlaams partijvoorzitterschap na WOII? Het is als Pep Guardiola die nu binnenkomt bij Bayern na de double (mogelijks treble) van Jupp Henckens. “De top is bereikt, vanaf nu kan het enkel naar beneden.” denken velen.

Dromen
De val van de N-VA is al vaak voorspeld. Eerst na de mislukte federale regeringsvorming, vervolgens in de aanloop van de gemeenteraadsverkiezingen en wel in alle mogelijke scenario’s (“Als Bart Antwerpen trekt en verliest is het over and out” en “Als Bart niet trekt, is dit de ultieme blijk van zijn onverantwoordelijkheidszin” of wat te denken van “Als Bart trekt en wint, blijft de partij in Brussel radeloos achter.”), en nu met een wat mindere peiling. “N-VA over de top” kopte De Morgen dit weekend. Aandoenlijk toch, hoe een deel van het journaille haar dromen voor werkelijkheid houdt.

Natuurlijk is Bart een uitzonderlijk politicus, maar onze partij heeft nog kwaliteit in huis. De lijstvorming moet onze slagkracht verder opdrijven. Post 2014 zal elk parlementslid er inhoudelijk 100% moeten staan. Met Ben Weyts staat een uitstekende potentiële voorzitter klaar. Ten andere, ook Jan Jambon heeft het.

Leider
Het hele populariteitconcept neem je sowieso best met een flinke korrel zout. Vanaf volgend jaar zijn dubbele kandidaturen verboden en is er geen Vlaamse senaatskiesomschrijving. Het enige wat telt is het aantal voorkeurstemmen behaald in de eigen provincie. En dan ben ik toch erg benieuwd naar bijvoorbeeld de persoonlijke uitslag van Maggie De Block (populariteit van 39% volgens de VRT-peiling) tov die van Ben Weyts (met slechts 8% populariteit) in ‘onze’ strijdprovincie Vlaams-Brabant, of naar die van Jan Jambon (14%) tov die van Annemie Turtelboom (32%) in Antwerpen…

De insinuatie in Het Laatste Nieuws dat wij onze voorzittersverkiezingen uitstellen tot na de verkiezingen wegens de beperkte populariteit van onze ‘toekomstige partijLEIDER (bij alle andere partijen verkiezingen ze een nieuwe voorzitter, bij de N-VA een partijleider, sic), is de zoveelste stemmingmakerskwakkel. Dat Bart de campagne ‘14 zou dragen, was en is de evidentie zelve.

50%
Los van de poppetjes blijft de N-VA voorlopig het sterkste merk van de Wetstraat. Met een stemmenpotentieel van om en bij de 50% reikt geen enkele andere partij hoger. ‘Rechtlijnig’, ‘uitgesproken Vlaams’ en ‘centrum-rechts’ blijven de drie electorale goudklompjes in het Vlaanderen van vandaag.

Strategie
Naast de inhoud en de personen is de strategie een beslissende factor. De immer minzame Eric Van Rompuy herhaalde meermaals te passen voor het Antwerpenscenario (N-VA wint, CD&V depanneert maar is onzichtbaar in de coalitie). Verblind door haat, verkiest hij ongetwijfeld het Vlaams-Brabantscenario (N-VA wint, alle verliezers CD&V/VLD/Sp.a/Groen vormen een coalitie tegen N-VA), daarin volmondig gesteund door de top van het ACW en een garde oude krokodillen à la Martens en Eyskens.

Of dit ook het scenario is van Kris Peeters valt te betwijfelen. Zijn geloofwaardigheid staat of valt met zijn houding tov de N-VA. Kiest hij ook resoluut tegen de wil van de kiezer voor de traditionele partijen en tegen de copernicaanse omwenteling dan is hij diegene die snel ‘over de top’ zal zijn.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s