Asiel is een recht, nuance een plicht

Het opiniestuk “Asiel is geen gunst, maar een recht” (DS 22 december)  insinueert dat de vluchteling en zijn bescherming niet langer centraal staan in mijn asiel- en migratiebeleid. Dat het verlenen van asiel tot een gunstmaatregel is verworden.

De auteur had zijn huiswerk beter moeten maken zodat hij de basisbeginselen in deze gevoelige materie zou beheersen. Hij gooit alle begrippen door elkaar. In zijn bijdrage heeft hij het niet over mensen in asielprocedure, maar over mensen in illegaal verblijf en mensen die uitgeprocedeerd zijn. (Kandidaat-)Vluchtelingen werden en worden niet teruggestuurd. Scott  Manyo, Parweis Sangari en  Navid Sharifi zaten niet (meer) in een asielprocedure. Het discours van de auteur gaat over het terugkeerbeleid, niet over het asielbeleid. Een asielbeleid waarvoor ons land bovendien een onafhankelijke instantie in het leven geroepen heeft: het Commissariaat-Generaal voor de Vluchtelingen en Staatlozen. Hun beoordeling gebeurt op basis van een grondig onderzoek van elke individuele asielaanvraag – gesteund op een diepgaande studie van de situatie in het land van herkomst. De mening van de publieke opinie of de noden voor onze economie zijn hierbij van geen tel.

Laat ons duidelijk zijn: iemand die in zijn land een gegronde vrees heeft voor vervolging of een ernstige vrees heeft voor zijn leven, krijgt bescherming. Deze mensen worden niet teruggestuurd naar hun land van herkomst: nu niet, vroeger niet en ook in de toekomst niet. We passen consequent en rigoureus de Conventie van Genève en de EU-richtlijnen toe.

Babylonische begripsverwarring is niet alleen iets wat we vaststellen bij deze student-journalistiek, maar ook al te vaak bij zijn afgestudeerde collega’s. Zo stelde een radiojournaliste me vorige week nog de vraag over ‘de asielzoekers’  die we repatrieerden naar Albanië. Ook aan haar moest ik opnieuw uitleggen dat we asielzoekers nooit repatriëren. Alleen voor mensen die uitgeprocedeerd zijn en dus illegaal in het land verblijven, en die vrijwillige terugkeer weigeren, organiseren we (soms) een gedwongen terugkeer.

Als we van migratie terug een positief verhaal willen maken, is het geven van correcte informatie essentieel. Al te vaak wordt alles op een hoopje gegooid. Dit brengt schade toe. In geen enkele andere materie dan in deze waar ik voor bevoegd ben, asiel en migratie, is de noodzaak aan nuance immers zo groot.

De titel ‘Asiel is geen gunst, maar een recht’ is dan ook zowat het enige juiste aan het hele artikel.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s