Paastoespraak Assyrische gemeenschap

Gisteren hield ik, na de Paasmis, volgende toespraak voor de Assyrische gemeenschap in Mechelen.

Geachte Priester, Dames en Heren,

Vooreerst: dank u voor deze uitnodiging. Het is voor mij, als Staatssecretaris voor Asiel en Migratie, een eer en een plezier om u vandaag, op deze Paaszondag, te mogen toespreken. De Assyrisch-christelijke gemeenschap is immers één van de meest succesvolle gemeenschappen die de migratie naar ons land heeft voortgebracht. Pas eind jaren zeventig kwamen de allereerste Assyrische christenen in Vlaanderen aan, maar in amper veertig jaar tijd heeft de gemeenschap al heel wat opgebouwd. De pioniers kwamen hier aan zonder enige materiële bezittingen. Letterlijk. Ze bezaten bij wijze van spreken slechts de kleren om het lijf. Maar, ze waren wel gezegend met een rijke cultuur, een sterk gevoel voor verantwoordelijkheid en een voorbeeldige gemeenschapszin. Er werd gewerkt waar dat maar kon. Hard gewerkt. In de naaiateliers van de Brusselse textielindustrie, in de komkommer- en tomatenserres van Sint-Katelijne-Waver, overal waar de handen uit de mouwen gestoken konden worden, gingen die eerste Assyriërs aan de slag. Daarbij verloren de pioniers de achterblijvers nooit uit het oog. Ondanks hun soms karige lonen, werden kostbare middelen opzijgezet om vrienden en familie te redden van onderdrukking en oorlog in het thuisland. Dankzij het engagement van die pioniers, is de Assyrische gemeenschap gaan groeien en uiteindelijk ook bloeien. Vandaag telt de gemeenschap bijna 20.000 leden en neemt ze een volwaardige rol op binnen onze maatschappij. Jullie kinderen studeren vandaag aan onze universiteiten. Assyrische mannen én vrouwen blinken uit in tal van economische sectoren. De Assyrische gemeenschap levert daarmee een waardevolle bijdrage aan onze gezamenlijke Vlaamse gemeenschap, die ook de uwe is, en is daarmee een voorbeeld voor vele andere migrantengemeenschappen die zich over de jaren heen in ons land hebben gevestigd.

Dames en Heren,

Ook als christen is het voor mij een eer om hier aanwezig te mogen zijn. Het is voor mij een fascinerende ervaring om een paasmis te mogen meemaken volgens de eeuwenoude Chaldeeuws-katholieke rite, die gevierd wordt in het Aramees, de taal van Jezus Christus, die ooit in gans Syrië en ver daarbuiten gesproken werd. De rijke geschiedenis van het Assyrische christendom is werkelijk verbazingwekkend. Het was de apostel Thomas, die de Assyriërs in de eerste eeuw na Christus persoonlijk heeft ingewijd in het Evangelie. Daarmee werd het één van de allereerste volkeren ter wereld om het christendom te omarmen. Afgesneden van de concilies en de religieuze bemoeienis van Byzantium, heeft de Assyrische kerk een geheel eigen en unieke christelijke liturgie kunnen ontwikkeld en bewaren. Een liturgie die gekenmerkt wordt door samenzang, mystiek en contemplatie. Een liturgie die haar wortels heeft in het begin van de Christelijke jaartelling en die op schrift gesteld werd door één van de zeventig volgelingen van Christus, de Heilige Adday van Edessa. Een stokoude liturgie dus, maar tegelijkertijd één die springlevend is. Het Assyrische christendom, met zijn mooie gezangen en rijke geschriften, wordt binnen uw gemeenschap al tweeduizend jaar lang gekoesterd en beschermd. Dat gebeurde in weerwil van eeuwenlange islamitische overheersing. In weerwil van verschillende crisisperiodes waarbij het Assyrische volk ten prooi viel aan gewelddadige religieuze en taalkundige onderdrukking, culminerend in de verschrikkelijke Assyrische genocide tijdens de Eerste Wereldoorlog. Al die tijd, al die vele lange eeuwen lang, bewaarde het Assyrische volk de vlam van haar geloof, haar taal, haar tradities en haar cultuur. Als Vlamingen, die eveneens hebben moeten strijden voor het behoud van onze taal en cultuur, kunnen wij niet anders dan daar diep respect voor opbrengen. “Traditie in ere houden is niet het aanbidden van as, maar het bewaren van vuur”, wist de Duitse componist Richard Wagner. Deze paasviering, dit samenzijn, is daarvan een schitterende illustratie. Een voorbeeld ook voor ons, Vlamingen, dat we onze eigen tradities ook naar waarde mogen schatten, beschermen en bewaren voor de volgende generaties.

Dames en Heren,

Pasen is een dag van feest, een dag van blijdschap. Maar in deze tijden is het helaas ook een moment van bezinning geworden. Niet overal kunnen christenen het paasfeest vieren zonder angst. Amper een week geleden, op palmzondag, werden Koptische kerken aangevallen in Tanta en Alexandrië in Egypte. Tijdens de misviering nog wel, met talloze doden tot gevolg. Op dit eigenste moment wordt de Syrisch-christelijke stad Mahardah, in de Westelijke provincie Hama, belegerd door rebellen van Al Qaeda. De kerk is er verwoest, de christenen vieren er het Paasfeest in schuilkelders, vurig biddend dat de verdedigingslinie rond hun stad stand houdt. Laat ons vandaag ook hen gedenken. Want de verhalen die ons bereiken vanuit de gebieden die onder de voet gelopen werden door soennitische extremisten zijn ronduit verschrikkelijk. Of het nu de Islamitische Staat is, dan wel de rebellen gelieerd aan Al Qaeda, of het nu in de Eufraatvallei is, dan wel in de berglanden van West-Syrië, de werkwijze is overal dezelfde: kerken worden er platgebrand of omgevormd tot moskeeën, christenen worden er vervolgd, als slaaf verkocht, gedwongen bekeerd en vermoord. Ook in Turkije zelf is de toestand voor de christenen zorgwekkend geworden. De streek van Tur Abdin, waar veel aanwezigen vandaag hun wortels hebben, is momenteel het toneel van een bittere strijd tussen het Turkse regeringsleger en Koerdische rebellen. In dat mooie berglandschap, met haar prachtige kloosters uit de vierde eeuw die nog steeds het kloppende hart van het Assyrische christendom vormen, leven burgers van elke geloofsovertuiging, en van elke etnie, in angst voor wat komen zal.

Dames en Heren,

Pasen is ook het feest van de verrijzenis, van de wedergeboorte, van de hoop. Uw vervolgde gemeenschap kon hier, beschermd door onze wetten en onze rechtstaat, opnieuw in vrijheid gaan groeien en bloeien. Na jaren wegkijken, wordt het tijd dat Europa nu ook aan de miljoenen christenen die nog in het Midden Oosten wonen hoop geeft. Europa moet het voortouw nemen in de bescherming van hun dorpen, hun heiligdommen en hun vrijheid. Ons land probeert, naar best vermogen, daartoe zijn steentje bij te dragen. Onze luchtmacht levert een waardevolle bijdrage aan de militaire strijd tegen IS en we doen inspanningen om vervolgde christelijke vluchtelingen een thuis te bieden in ons land. Maar het is duidelijk dat er veel meer nodig zal zijn, wil het voortbestaan van de Christelijke gemeenschappen in het Midden Oosten gegarandeerd worden. De regeringen in de regio doen hun best om die gemeenschappen en hun kerken tegen moslimextremisme te beschermen, maar slagen er onvoldoende in om hun veiligheid te waarborgen. Een gezamenlijke Europese diplomatieke inspanning is nodig om hen bij die taak te ondersteunen. Europese wapenleveringen aan landen die de extremistische moslimmilities steunen, denk aan Qatar en Saudi-Arabië, moeten worden stopgezet. Tegelijk moet Europa resoluut ijveren voor een snel vredesakkoord in Syrië, waarbij de bestaande vrijheid van religie, de gelijkheid van elke burger voor de wet, en de seculiere beginselen van de huidige Syrische grondwet en staat, gevrijwaard blijven. Slechts dan zal er in dat land een toekomst kunnen zijn voor alle etnische groepen en alle geloofsovertuigingen, en zullen de wapens er finaal kunnen zwijgen.

Dames en Heren,

Het belang van de scheiding van kerk en staat en van de godsdienstvrijheid is een les die wij Europeanen geleerd hebben vanuit onze eigen pijnlijke geschiedenis. Wat Syrië en Irak nu doormaken, heeft Europa immers ook doorgemaakt. Het wordt soms vergeten, maar de vrijheid van religie is in Europa pas een kernwaarde geworden door het trauma van de Europese godsdienstoorlogen van de 16de en 17de de eeuw. Pas na tachtig jaar godsdienstwaanzin, besloten de Europeanen om religieuze dwang achter zich te laten en elkaar de vrijheid te gunnen van geweten en godsdienst. Pas dan is Europa, na een lange, troebele en donkere periode, opnieuw opgestaan en is het de Verlichting binnengewandeld.

Dames en Heren,

Het is diezelfde godsdienstvrijheid die u toelaat om hier vandaag het Paasfeest te vieren, volgens uw eigen rites en tradities. In die geest en overtuiging verschaffen wij aan alle nieuwkomers in onze landen de vrijheid van godsdienst, ongeacht welke religie zij aanhangen. Ons land telt talloze gebedshuizen van talloze religies. Moslims zijn hier vrij om hun geloof te belijden. Die tolerantie verschaft Europa een morele autoriteit die het te weinig inzet in zijn relaties met de moslimwereld. Tegenover de vrijheid van godsdienst voor moslims in Europa, moet de vrijheid van godsdienst voor christenen in de moslimwereld staan. Daar mogen wij niet op afdingen. De christenen in de moslimwereld, maar ook de Yezidi en alle andere vervolgde religieuze minderheden, moeten weten dat hun lot en hun vrijheid, ons land en gans Europa na aan het hart liggen.

Ik wens u een vrolijk paasfeest.

Advertenties

Een gedachte over “Paastoespraak Assyrische gemeenschap

  1. Theo, nog niet goed wakker ?

    ” Gisteren hield volgende toespraak tijdens de Paasmis van de Assyrische gemeenschap in Mechelen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s