In memoriam Walter ‘Wappe’ Vuerstaek

In memoriam Walter ‘Wappe’ Vuerstaek

Beste papa, mama, broers en zussen van Walter,
Dames en heren,

‘Als jij ooit minister wordt Theo, dan word ik uwe chauffeur’ zei hij een jaar of 8 geleden tegen me na een leuke voetbalavond. We aten onder ons twee een frietje aan Marina’s frietkraam. Dat deden we na een leuke match. ‘Da’s goe.’ antwoordde ik. Eerder laconiek. ‘Ik minister? Kom zeg.’, dacht ik bij mezelf.

5 jaar later was het zover, vlak na de eedaflegging kreeg ik een smsje. ‘Nog een chauffeur nodig, Theo?’ Dit keer was het wel in vraagvorm gesteld. Ik antwoordde, ‘Wanneer kan je beginnen?’. En we waren vertrokken, Wappe en ik, samen met ons tweetjes, altijd ergens onderweg. Vertrokken voor vele tienduizenden kilometers en vele honderden uren samen in de wagen. Hij als mijn chauffeur en rots in de branding, ik als de man die altijd rechts achter hem zat, te werken, te lezen, te telefoneren, te slapen.

Vaak zwijgzaam, radio aan, wind door het raam. En als we met elkaar spraken ging het vaak over koetjes en kalfjes. Of over eten. En drinken. We konden uren praten over eten en drinken. Hoe maak jij uw spaghettisaus? Wat doe je allemaal in kervelsoep? Dat nieuw bier van Palm al geproefd? Het was de aard van het beestje. Wappe was een echte bon vivant, een levensgenieter eerste klas. En een uitstekende kok. Zijn specialiteit: Wappa’s. De betere Vuerstaek-variant van tapa’s. Tapa’s 2.0, zeg maar. Hij maakte er voor Leuven-Centraal, voor het kabinet, voor iedereen die er wou. Kleine hapjes met een lekker biertje erbij, dat was helemaal zijn ding. De woensdagnamiddagen in de Kastaar waren een wekelijks hoogtepunt. Eerst naar de markt van Kessel-Lo, zijn Kessel-Lo, op zoek naar een lekkere kaas of worst en dan naar zijn vrienden in de Kastaar, een Chimay capsule bleue en zijn zorgen waren weg.

Want zorgen had hij zeker. Zijn overgewicht hield hem bezig. Hij ging naar de diëtiste. Na een zware liesbreuk, een galcrisis en chronische kniepijn was dat ook nodig. Hij was vorig jaar nog stevig afgevallen. Door veel te bewegen, te zwemmen, maar ook van het veelvuldig pokemonnen. Wat was hij zot van dat spelletje. De oudste pokemonner van Leuven, noemde hij zichzelf. Het maakte het kind in hem wakker. En dat vond hij geweldig.

De zorgen voor zijn ouders, hielden hem soms ook uit zijn slaap. Met zijn mama trok hij veel op om haar oude dag zo aangenaam mogelijk te maken. Zondag was zo een heilig mama-zoon moment geworden. Koffietje gaan drinken met de mama, stond met vaste stip in zijn agenda. ‘Waar ben je gisteren met je mama geweest’ was het eerste wat ik hem maandagmorgen in de wagen vroeg. De Gempemolen, Boerke Nijs, het Paviljoentje, de Rozenkrans, noem het maar op overal waren ze graag geziene gasten.

En de zorgen voor zijn stiefzonen, hielden hem ook bezig. Maarten, Stef, Bo en Axel. Prachtige kerels over wie hij zo veel vertelde en op wie hij zo fier was. A-pe-trots was hij op ze. Doe het verder goed, jongens. En zorg goed voor elkaar.

Veel zorgen, maar altijd in de zin van ‘zorgen voor’. Hij was een goedaardige reus, onze Wappe. Altijd klaar om te helpen waar hij kon: thuis, onder vrienden, op het kabinet. Niets was hem te veel. En hoe moeilijker iemand het had, hoe dieper in de put, hoe harder je op hem kon rekenen. Jongeren met problemen, daar nam Walter het voor op. Als een leeuw voor zijn welpen. Ter Hutten in Mol, de jeugdgevangenis van Everberg, Leuven-Hulp, Wappe kende er overal zijn weg. Het mocht de stenen uit de grond vriezen, als hij beloofd had op bezoek te komen, dan stond hij er. ‘Zo’n jonge gasten moet ge niet met hun voeten spelen, die hebben al genoeg meegemaakt.’ zei hij ooit tegen me. Ik ben er zeker van dat er een aantal van die verloren zonen hier in de zaal zitten. Door Wappe op het rechte pad getrokken.

Zelf heeft hij ook veel meegemaakt. Wappe heeft veel persoonlijke tegenslagen gekend, op professioneel vlak en op liefdesvlak. Ook daarover spraken we in de wagen. Diepe gesprekken over liefde en leed, over het verschil tussen alleen zijn en eenzaam zijn. Wappe las veel, was erg intelligent en dacht veel na over de dingen, dat wist ik vroeger ook al maar dat is pas ten volle tot me doorgedrongen in onze wagen.

Ik noemde Wappe vaak mijne loebas. Het was immers een goede reus, maar toch eentje met een hoek af. Hij leefde met een kwinkslag en een knipoog. Altijd klaar om eens goed te lachen. Zo opende hij tijdens onze eerste kabinetsbarbecue de enige echte DVZ, niet de Dienst Vreemdelingenzaken, onze administratie, maar de DrankVoorZiening, een bar met enkel speciaalbieren. Tijdens onze Lindense dwaallichtjestocht was hij de best verklede tovenaar en nam hij de kinderen ongelofelijk op sleeptouw. Hij genoot er van om de kinderen schrik aan te jaren. Maar altijd met een lieve knipoog naar de allerkleinsten. En veel lekkere snoepjes. En voor onze jaarlijkse nieuwjaarsduik in de ijskoude plas van Rotselaar, kocht hij een speciale badjas van Playboy om ermee op VTM te komen. Wat hem nog lukte ook. Hilarisch was dat. Als chauffeur had hij er een plezier in om overal binnen te geraken. Met zijn meest strenge gezicht slaagde hij in zijn opdracht. Iedereen kent de Wappe, zei hij me dan altijd met een grote glimlach. Onlangs nog toen hij me van een festival kwam halen en ik hem vroeg hoe hij in godsnaam zo dicht bij de uitgang was geraakt, zei hij droogweg: ‘Maar Theo, weet je het nu nog altijd niet. Iedereen kent de Wappe.’ Verbijsterend hoe hij dat toch telkens deed.

Wappe, de vriend van alleman. Altijd vriendelijk en altijd vrolijk. Ook al heeft hij ferme tegenslagen gekend. Het bleef niet of niet meer op hem plakken. Ook al heeft hij ongelukkige momenten en diepe dalen gekend, hij was de laatste jaren echt gelukkig en hij straalde dat ook uit.

Vandaag nemen we afscheid van onze Wappe, onze goedlachse loebas. Zo plots, zo snel en zo onrechtvaardig. ‘Ik ben gelovig’, zo vertrouwde hij me ooit toe in onze wagen. ‘Want dat geeft me troost’, zei hij.
Wel, dat te weten geeft me nu het meeste troost.

Vaar wel, goede vriend, vaar zacht en vaar rustig, zoals ik dat van je gewoon ben.

Tot ziens.

Theo

IMG_1370.JPG

Advertenties

Een gedachte over “In memoriam Walter ‘Wappe’ Vuerstaek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s