140.000 nieuwe Belgen

Beste vrienden,

Op de voorpagina van de krant HLN van gisteren prijkte de misleidende titel “140.000 nieuwe Belgen”. 

Dat vergt uiteraard een woordje uitleg. Het gaat niet om Belg-wordingen, wat overigens niet onder mijn bevoegdheid valt maar onder die van CD&V-collega Koen Geens, maar wel om verhuisbewegingen van niet-Belgen naar België. 

Vorig jaar werden 139.818 niet-Belgen ingeschreven in ons land, waarvan 80.061 EU-burgers. Veel van die mensen hebben geen permanent immigratie op het oog, maar komen slechts tijdelijk in ons land wonen in het kader van werk of studie. Dat blijkt uit het grote aantal buitenlanders dat jaarlijks ons land opnieuw verlaat, vorig jaar maar liefst 81.825.

Elke Europese burger is vrij om zich naar een andere lidstaat te begeven voor studie en werk. Met 80.061 binnenkomende Europese burgers zien we dat ons land nog steeds een erg gegeerde werkplek is. De enorme hoeveelheid vacatures (130.000) en de stijgende nettolonen trekken arbeidsmigratie aan en dat is ook broodnodig, want op Tsjechië na kampt ons land met de hoogste ratio aan niet-ingevulde langdurige vacatures in heel Europa. 

Bovenop de Europese arbeidsmigratie kwamen vorig jaar 5.074 hooggeschoolde niet-Europeanen in ons land werken met een arbeidsvisum, op uitnodiging van Belgische werkgevers. Het is duidelijk: zonder (tijdelijke) arbeidsmigratie zouden onze bedrijven hun economische potentieel niet langer kunnen maximaliseren.

Een heel ander verhaal is uiteraard de zogenaamde ‘passieve’ migratie van niet-Europeanen, die vaak wel permanente immigratie voor ogen hebben. Die mensen komen binnen via de migratiekanalen asiel, regularisatie en vooral gezinshereniging. Wat regularisatie betreft kan ik jullie melden dat het cijfer voor het derde jaar op rij historisch laag staat (1.433 in 2017 vgl. met 12.945 in 2010). Maar dat is helaas het enige passieve migratiekanaal dat ikzelf helemaal kan controleren. Asiel en gezinshereniging daarentegen zijn geregeld volgens Europese richtlijnen en zijn, anders dan regularisatie, geen gunsten van de overheid maar een individuele recht dat door de migrant kan worden afgedwongen voor de rechtbank.

Asielaanvragen worden beslist door het onafhankelijke Commissariaat-Generaal voor de Vluchtelingen en de Staatlozen (CGVS). De administratieve achterstand die daar werd opgebouwd tijdens de Europese Migratiecrisis van 2015-16 werd tijdens de laatste 2 jaar weggewerkt, wat aanleiding gaf tot tijdelijk hogere aantallen beschermingsstatussen. Vorig jaar zagen we een eerste daling daarvan (-1.645 tot 13.833). Die daling zal dit jaar nog forser zijn, nu de achterstand bijna is weggewerkt. 

Asiel moet evenwel naar de toekomst toe véél lager uitkomen, maar daarvoor is vooreerst van belang dat Europa eindelijk zijn buitengrenzen gaat afschermen voor illegale immigratie, via het implementeren van de Australische aanpak: geen toegang meer tot de asielprocedure voor illegale migranten.

Rest nog het grootste passieve migratiekanaal: gezinshereniging. Exclusief de verblijfsvergunningen die uitgereikt werden aan in België geboren kinderen van gezinsmigranten, stond het cijfer daarvoor in 2017 op 35.273, wat het derde-laagste cijfer betreft sinds 2010. Ter vergelijking: in 2011 kwamen nog 41.708 mensen via gezinshereniging naar ons land. De gezinshereniging met Belgen staat op het laagste punt sinds 2010, wat aangeeft dat de verstrenging van de wet in 2011 nog steeds positief doorwerkt. 

Dat cijfer is meer dan gehalveerd ten opzichte van 2010. Opmerkelijk is dat ook de gezinshereniging met EU-burgers op het laagste punt staat sinds 2010, hoewel die groep nog steeds kan genieten van (te) royale voorrechten omvat in een aparte Europese richtlijn. 

Helaas zien we bij de groep gezinshereniging met niet-Europeanen een beperkte stijging, wat te wijten is aan de impact van de Europese Migratiecrisis, waardoor er tijdelijk meer niet-Europeanen de vluchtelingenstatus kregen en een recht op gezinshereniging openden.

Is er dus een migratiecrisis aan de hand in ons land? Een acute crisis niet neen, maar het cijfer van de passieve migratie blijft wat mij betreft nog steeds te hoog. Er moeten ingrijpende wetgevende verstrengingen doorgevoerd worden, zowel wat betreft onze asielprocedure als wat betreft de gezinshereniging. Alleen botsen we daar op een totaal onaangepast en laks Europees wettelijk kader,  dat ons ervan verhindert om de nodige maatregelen te nemen. Die Europese richtlijnen werken immers rechtstreeks door in het Belgische recht en kunnen daardoor ingeroepen worden voor Belgische rechtbanken, met voorrang op Belgische wetgeving. 

Het is dus in Europa en in Europa alleen dat de migratietanker echt gekeerd kan worden. Ik zal daarvoor hard aan de kar blijven trekken en mijn Europese collega’s warm maken voor een echte omslag in de Europese richtlijnen, zowel die van asiel als die van gezinshereniging.

Dank voor jullie steun en vertrouwen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s