Verantwoordelijkheid

Gisteren stond te lezen dat ik “32 illegalen met een strafblad vrijlaat”. Dat vergt een woordje uitleg.

Criminelen straffen is de taak van justitie. Ik kan hen wettelijk gezien enkel opsluiten met het oog op terugkeer, niet als bijkomende straf. Ik moet de effectieve terugkeer georganiseerd krijgen binnen bepaalde maximumtermijnen (4 tot max 8 maanden in uitzonderlijke gevallen) waarop strikt wordt toegezien door de Raadkamer.

Ik heb steeds absolute prioriteit gegeven aan de opsluiting en verwijdering van criminele illegalen. Met succes, want de repatriëringen van die groep zijn gestegen van amper 625 in 2014 tot 1622 vorig jaar. In 2012 waren dat er nog amper 378. Toen was er van een prioritair beleid voor de terugkeer van criminelen niet eens sprake. Sterker, toen kregen honderden illegale criminelen papieren in de gevangenis. Vroeger werd criminele illegalen massaal geregulariseerd, nu worden ze gerepatrieerd. Dát is en blijft het verschil.

De laatste maanden is ons land evenwel in het vizier komen te liggen van de internationale mensensmokkel richting het V.K. De maatschappelijke overlast die deze vorm van internationale misdaad veroorzaakt is enorm. Truckers worden ’s nachts belaagd, hun vrachtwagens opengebroken. Bendes nemen het tegen elkaar op. Ook de bewoners van de Brusselse Noordwijk en Zeebrugge gaan zwaar gebukt onder deze overlast. Daarom werd beslist om naast criminele illegalen ook illegale transitmigranten prioritair op te sluiten. Daarvoor dienden evenwel plaatsen vrijgemaakt te worden in de terugkeercentra voor illegalen. Deze zitten immers altijd vol.

De keuze die vorige week gemaakt is, is om die groep bewoners vrij te laten die hoogstwaarschijnlijk toch niet gerepatrieerd geraakt omdat we ze binnen de vooropgestelde termijn niet geïdentificeerd krijgen en/of geen terugreisdocumenten vast krijgen van de ambassades van de betrokken landen van herkomst. Geen terugreisdocumenten of laisser-passez, geen terugkeer. De internationale wetgeving en maximumtermijnen voor opsluiting zijn nu eenmaal wat ze zijn.

Deze pijnlijke keuzes waren allemaal niet nodig geweest, hadden de vorige regeringen de capaciteit van de gesloten centra niet eerst jarenlang afgebouwd. In 2013 had DVZ nog 654 plaatsen. Ik moest in 2014 aan de slag met 471 plaatsen, een historisch dieptepunt. Ik heb momenteel terug een 600-tal plaatsen en we gaan naar 700 plaatsen tegen de zomer van 2019. Het hoogste ooit in 30 jaar terugkeerbeleid. Dus in één legislatuur gaan we van het laagste ooit naar het hoogste ooit. Vanaf dag 1 drong ik aan om de capaciteit integraal te verdubbelen. Na 2,5 jaar trekken en sleuren kon ik op 14 mei 2017 de coalitiepartners daarvan uiteindelijk overtuigen. Mijn Masterplan Gesloten Centra werd goedgekeurd. Tegen 2021-2022 zullen er 1.150 detentieplaatsen voor illegalen zijn. We zijn nu volop bezig met het bouwen van de nieuwe centra, maar dat vergt tijd. Ik zal dan ook vrijdag naar de ministerraad trekken met een plan om snel een bijkomend ad-hoc gesloten centrum te openen, specifiek voor illegale transitmigranten.

Terugkeercapaciteit is evenwel slechts één ding. Het voornaamste punt blijft dat de buitenste Schengengrenzen hermetisch moet worden afgesloten voor illegale migratie. Dáár ligt de sleutel. Dat vergt een Australische aanpak op Europees niveau. Al wie zich tot op de dag van vandaag blijft verzetten tegen die noodzakelijke en onontkoombare Europese beleidsomslag, draagt een verpletterende verantwoordelijkheid voor de migratiechaos waarin heel Europa ondertussen is beland.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s