Bootmigranten

Vandaag komt de Europese Raad voor Buitenlandse Zaken samen. Italië en Malta hebben het probleem van de bootmigranten op de agenda geplaatst nav meerdere incidenten de laatste weken (oa met de Seawatch 3 en haar activistische kapitein). Ik vroeg om een dringende samenkomst van de Kamercommissie BuZa om het Belgisch standpunt te kunnen bepalen want deze restregering stelt in het parlement met amper nog 32 op 150 Kamerzetels niets meer voor. Ze blijven zich echter het recht toekennen overal ‘het Belgisch standpunt’ te bepalen, zonder veel overleg (Zie ook de duistere verdeling van de Europese topposten). Didier Reynders was niet beschikbaar want in het buitenland en dus kon de commissie niet samenkomen. Ik maakte bijgevolg ons standpunt schriftelijk over. Bij deze:

Standpunt N-VA voor de Belgische positie op de Europese Buza-raad over illegale migratie op de Middellandse Zee

Voor N-VA is eerst en vooral noodzakelijk dat de prioriteit van een Europese aanpak ligt waar ze moet liggen, namelijk bij de ontmanteling van de internationale mensensmokkel. Criminele mensensmokkelaars hebben in het laatste decennium vele duizenden mensen de dood ingejaagd op de Zuidelijke Middellandse Zee en honderdduizenden anderen afgeperst ten belope van miljarden euro’s. Dit betreft een misdaadtak die met wortel en al moet uitgeroeid worden. Elke beleidsmaatregel van de EU dient in dat teken te staan.

Sinds 2012 werden de Europese maritieme grenzen geopend voor mensen die zonder visum in internationale wateren werden opgepikt. Die beslissing kwam er als gevolg van het arrest Hirsi Jamaa van 23 februari 2012 van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens. Dat arrest verplicht Europese schepen ertoe om zulke mensen af te zetten in een land dat veilig is en waar hun recht op non-refoulement onder de Conventie van Genève is gegarandeerd. In de praktijk leidde dit tot een ferrydienst naar Italië van migranten zonder Schengenvisum ten belopen van vele tienduizenden mensen per jaar, een open maritieme buitengrens dus.

Mensensmokkelaars voeren deze migranten naar NGO schepen die lagen/liggen te wachten net buiten de Libische internationale wateren, waarna deze schepen de migranten afzetten in Italië, honderden zeemijlen verderop.

De beslissing van de Italiaanse regering om de havens te sluiten voor NGO-schepen met illegale migranten aan boord, druist volgens sommigen in tegen deze rechtspraak, maar dat is een éénzijdige en onvolledige interpretatie van het arrest. Het Europees Hof te Straatsburg stelt nergens dat deze mensen per se in een lidstaat van de Europese Unie moet worden afgezet. Indien de voorwaarden die vastgesteld zijn in het arrest Hirsi Jamaa vervuld zijn in een derde land, kan een overbrenging ook naar dat land georganiseerd worden.

Het is die oplossing die de Europese Unie op een structurele manier dient na te streven, via een omvattende overeenkomst met een land in Noord-Afrika. Dat is de enige structurele manier om de mensensmokkelindustrie te ontmantelen. Indien een (duur) ticket voor een plaats op een smokkelboot met zekerheid eindigt in een open opvangcentrum in een Noord-Afrikaans land, zonder enige mogelijkheid om van daar uit de Europese Unie te bereiken, dan zal immers niemand nog in zo’n plaats investeren, waardoor de markt voor maritieme mensensmokkel vanuit Libië zal imploderen en ophouden te bestaan.

Hiervoor kijken wij in onder meer naar Tunesië. Dat land is een functionerende democratie, is veilig én heeft daarenboven de Conventie van Genève ondertekend. Met behulp van UNHCR en de EU is het momenteel bezig een functionerend asielsysteem op poten te zetten. Indien Tunesië bewogen kan worden tot het openen van een comfortabel opvangcentrum, waar de aan land gebrachte mensen op adem kunnen komen en vervolgens een asielaanvraag indienen, dan wel vrijwillig terugkeren naar het land van herkomst, dan weerhoudt geen enkel mensenrecht Europa ervan om de illegale migranten die op volle zee opgepikt worden consequent daar af te zetten. Dit plan ten uitvoer brengen vergt uiteraard logistieke en financiële ondersteuning van Europa aan Tunesië.

Dit brengt voor Tunesië geen risico met zich mee op een aanzuigeffect indien men uitsluit dat er vanuit dat opvangcentrum hervestiging mogelijk is Europa te bereiken. Dat wel toelaten zou wel een aanzuigeffect op gang brengen, omdat dat opvangcentrum dan door miljoenen kandidaat-migranten aanzien wordt als de enige nog overblijvende poort naar Europa. In Noord-Afrika asielprocedures organiseren die recht geven op verblijf, zoals onder meer voorgesteld door Guy Verhofstadt, is daarom praktisch onuitvoerbaar. Het is daarom van groot belang dat de asielprocedure die in het toekomstige centrum in Tunesië wordt opgestart enkel recht geeft op verblijf in Tunesië zelf. De Europese lidstaten kunnen hervestiging doen, maar dat is enkel duurzaam indien het geschiedt vanuit conflictregio’s zelf en niet vanuit transitlanden, omdat zulks het probleem van de transitmigratie alleen maar bestendigt.

De Europese Unie moet nu zo snel mogelijk de gesprekken aangaan met een aantal Noord-Afrikaanse landen en mag kosten noch moeite sparen om de deal die nodig is af te sluiten. Er bestaat ons inziens geen andere werkbare oplossing waarmee het fenomeen van de dodelijke mensensmokkel op de Middellandse Zee kan worden ontmanteld.

975FAAD6-7FE5-4103-BA50-C1482C30FF08.jpeg

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s