Lamme loonsonderhandelingen en rode stakingen

Je hebt er waarschijnlijk niet veel van gemerkt, maar gisteren vond een nationale staking plaats. Terwijl stakingen de afgelopen jaren steevast gepaard gingen met uit de hand gelopen rellen – herinner u de beelden van de grote steen tegen het achterhoofd van de Brusselse agent of die kleine in brand gestoken wagen van die brave Belgo-Marokkaanse Brusselaar – is staken in corona-tijden een sof. Thuis staken als je thuis moet werken, geen hond die het ziet of er om geeft. Het doet me wat denken aan die puberale zitstakingen op campus. Met wat geluk kwam ROB TV toen nog langs.

Toch is de inzet hoog. De kern van de zaak is de discussie over de loonsverhoging met 0,4% . Veel te weinig voor de vakbonden, meer dan genoeg voor de werkgevers die verwijzen naar de grootste economische crisis sinds WO II. De syndicaten verwijzen op hun beurt naar de enorme winsten die er in bepaalde sectoren (supermarkten, farma, …) gemaakt werden en naar de dividenden die ook in crisisjaar 2020 in 16 van de 20 BEL20 bedrijven werden uitgekeerd. ‘Als er geld is voor de aandeelhouders, waarom dan niet voor het werkvolk?’ klinkt hun retorische vraag/eis. De PS gaat vol achter de vakbonden staan, de liberalen eerder achter de werkgevers.

Het is pijnlijk dat deze discussie opnieuw op de regeringstafel belandt. De Groep van 10 faalt voor de zoveelste keer in haar opzet een compromis te bereiken. 36(!) online vergaderingen later moesten werkgevers- en werknemersorganisaties de onmogelijkheid tot compromis vaststellen. Voor de zoveelste keer moet de regering de knoop doorhakken.

Ik vind dat zowel werkgevers als werknemers een punt hebben. Natuurlijk is er zware crisis en zijn forse algemene loonsverhogingen uit den boze. Voor sommige bedrijven die op de rand van het faillissement staan, is een loonsverlaging eerder aan de orde dan een loonsverhoging met 0,4%. Maar natuurlijk zijn er ook sectoren en bedrijven die een boerenjaar hebben gehad en die dus wel iets extra kunnen doen voor hun werknemers. Wat ik dan ook niet begrijp is dat er geen loonakkoorden op sectorniveau mogelijk zijn. Zelfs op individueel bedrijfsniveau. Het ‘one size fits all’-principe ovv de loonnorm is compleet achterhaald. Wat dan met het risico dat de stakers je bedrijf platleggen? Wel, geef de vakbonden mede bestuursverantwoordelijkheid in grote bedrijven zoals in Duitsland. Het Mitbestimmung-model is al jaren een hoeksteen van het economische succes van Duitsland.

Stop die ten dode opgeschreven federale loononderhandelingen en voer de onderhandelingen op een lager niveau. Weg van de polarisatie, holle slogans en gekrakeel van grote ego’s. Zet de mensen écht eerst.

Een gedachte over “Lamme loonsonderhandelingen en rode stakingen

  1. Er zit toch iets goed scheef wat de lonen betreft…
    Managers en aandeelhouders innen fortuinen, terwijl ze meestal alleen het bedrijf en vooral de werknemers uitmelken. Als zo’n manager een maand niet komt opdagen, wordt dat niet eens opgemerkt in het bedrijf. Als er een arbeider een maand niet komt opdagen, wordt dat onmiddellijk gevoeld. Maar vooral voor die gemakkelijk misbare “hoge” piefen, moeten we respect hebben en een abnormaal hoog loon toestaan. Zo’n managers maken soms bedrijven kapot en toch ontvangen ze een duizelingwekkende afscheidspremie. Ondertussen is de motivatie bij de arbeiders vaak om zeep geholpen en mogen deze nog eens inleveren (denk aan de indexsprong, langer werken, meer flexibiliteit).

    Diezelfde arbeiders hebben mogen bijdragen bij het redden van de banken (lees: de diefstal rechtzetten). Terwijl diezelfde banken nu opnieuw fortuinen opscheppen (kijk naar de uitgekeerde dividenden). En wat doen de banken? Ze verhogen ongegeneerd de “kosten” voor hun klanten. Diefstal noem ik dat! Maar dat kan natuurlijk alleen maar als onze regering dat toelaat.
    Veel ouderen hebben heel hun leven gewerkt, maar op hun oude dag kunnen ze zich geen rusthuis permitteren. De grootste kosten van die rusthuizen gaan naar de managers en aandeelhouders, niet naar het personeel en de bewoners.
    Nu zal je misschien denken: het OCMW springt toch bij? Ja, het OCMW komt tussen, nadat ze eerst geld gaan halen zijn bij de kinderen die het ook meestal niet zo breed hebben. En de kinderen moeten dan nog borg tekenen. In het slechtste geval eindigen de kinderen op straat. Maar voor een “asielzoeker” (vaak zeer bedenkelijk) is niets te duur. ‘Normaal’ kan je dit toch niet noemen. Geen enkele gezonde volksvertegenwoordiger laat dit toe.

    Nee, er is iets grondig fout met de lonenkloof en de waardering van bepaalde jobs. Het is aan de politici om dat graaien op de rug van arbeiders aan banden te leggen. Maar meestal zitten ze zelf in de pot te graaien. Dat is ook de enige verklaring waarom dit toegelaten wordt.
    Bepaalde uitspraken van Jan Jambon over bepaalde knelpuntberoepen tonen duidelijk aan dat veel politici geen idee hebben van wat er op de werkvloer gebeurt. Waarom is dat een KNELPUNT-beroep? Omdat er iets grondig scheef zit!

    Met vriendelijke groeten

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s