O tempora, o mores

In een kranteninterview in De Zondag wordt de nieuwe wizzkid van de Parti Socialiste, staatssecretaris Thomas Dermine ondervraagd over de economische relance.

Terwijl de Vlaamse arbeidsmarktexpert Stijn Baert en vele Vlamingen zich bezorgen over de impact van die grootste plannen op de Belgische begroting en staatsschuld, is dat voor de PS’er het minste van zijn zorgen. ‘We moeten vooral geld uitgeven om uit deze crisis te komen. Het budget mag geen limiet zijn.’ klinkt het. Ongelimiteerde overheidsbudgetten, de droom van elke socialist…

Laat de rijken de crisis betalen

Verder verdedigt hij de klassiek linkse theorieën dat die investeringen zich toch razendsnel én dubbel en dik terugverdienen en dat – als er al gaten zouden vallen – de rijken de crisis maar moeten betalen via nieuwe vermogenstaksen allerhande. (In het kader van taksshift lezen we dat CD&V Vice-Premier Van Peteghem denkt aan een belasting op reële huurinkomsten van 30% (!) en een meerwaardebelasting op de verkoop van de eigen woning van 15% (!)).

Lichtzinnigheid

Los van het feit dat België al zowat het meest herverdelende land met de hoogste taks op vermogen ter wereld is, én van het feit dat we tout court enorm hoge belastingen betalen, is de lichtzinnigheid waarmee over de kaduke Belgische staatsbegroting gesproken wordt stuitend. Nogal wat van die extra uitgaven zijn trouwens geen éénmalige investeringen, maar structurele jaarlijks terugkerende personeelsuitgaven, uitkeringen en vaste kosten. Daarnaast rekent de regering zich rijk als het over de geschatte inkomsten gaat.

Legertje werklozen

Opmerkelijk is dat er in het hele interview geen énkele kritische vraag gaat over de activering van de honderduizenden werklozen in PS-land Wallonië en Brussel. Je moet nochtans geen economische wizzkid zijn om te weten dat daar al decennialang het schoentje knelt. Veel te weinig Walen en Brusselaars werken en dragen bij. De regeringsambities zijn op dat vlak torenhoog met de lat op 80% werkzaamheidsgraad, maar weinig tot geen maatregelen wijzen in die richting. Wel integendeel, door nog meer sociale ‘le retour du coeur’ uitkeringen en premies die deze linkse regering voorziet, blijft het bijzonder comfortabel in de spreekwoordelijke hangmat. Of de aangekondigde verhoging van de laagste lonen veel zoden aan de dijk zal brengen is twijfelachtig net omdat ook de uitkeringen stijgen. Voorlopig wijst alvast niets in die richting.

Socialistische speeltuin

‘Is dat hier een kleutertuin?’ beet de Premier me toe toen ik kritische vragen durfde stellen bij zijn onleesbaar begrotingsvelletje tijdens het investituurdebat. Een kleutertuin misschien niet, een speeltuin voor socialisten zeker en vast wel. Dat velletje staat trouwens perfect als symbool voor het paarsgroene begrotingsbeleid.

Begin mei ging ik in de Kamer in debat met Dermine over de relance en drukte mijn diepe bezorgdheid uit over begroting en staatsschuld. Zijn laconieke reactie sprak boekdelen. ‘O tempora, o mores!’, ‘Wat een tijden, wat een zeden!’ ofte belastingsgeld uitgeven, uitgeven, uitgeven. Cicero draaide zich om in zijn graf.

Wie gaat dat allemaal betalen?!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s