Week in vier gesprekken

Eerste gesprek: geld op, geduld op

‘Het geld is op en het geduld is op’, zo drukte een bevriende ondernemer het afgelopen week uit. En hij ging verder: ‘Landen als Duitsland en Nederland hebben gespaard in vette tijden, om marge te hebben in magere tijden. Wij niet. Onze schuldgraad is dubbel zo hoog als die landen. Bij ons zijn er geen reserves. Er zit geen vet op de soep. Als de huidige prijsstijgingen aanhouden zal de rente verhoogd worden. Als de rentevoeten stijgen, zullen de kosten voor de op krediet levende Belgische overheid de pan uitswingen. Dat worden bangelijke tijden. Giet daar nog wat van onze amateuristische coronasaus en een lepel internationale instabiliteit over en je hebt een explosieve maatschappelijke cocktail.’ mijn penne arrabiata in de gezellige Brusselse Osteria smaakten plots dubbel zo vurig. Zijn voorspelling is straf, maar staat niet alleen, lees ook het edito ‘de perfecte storm’ van Isabel Albers in de Tijd dit weekend.

Mijn disgenoot ging wel nog verder dan voorzichtige opiniemakers à la Albers: ‘Een geelzwarte verkiezingsuitslag in Vlaanderen is voor mij geen punt van discussie meer. Het is een zekerheid. Wie dat niet ziet en voelt, is blind. De vraag is wat ermee gedaan wordt.’ Hij keek me indringend aan.
*

Tweede gesprek: Paarsgroen wantrouwen

Daags nadien had ik een afspraak met een bekende Wetstraatjournalist. De gesprekken in de wandelgangen van de Kamer zijn vaak interessanter dan het theater op de bühne. Zijn analyse van de federale regering was behoorlijk vernietigend. Weinig tot geen samenhang. Gebrek aan leiderschap. Traditionele partijen slecht in hun vel. Onruststokers bij de vleet. Wantrouwen domineert. Hij sprak me echter niet naar de mond en spaarde zijn kritiek op onze partij niet, waarvan akte. Ik spaarde mijn kritiek op de gebrekkige mediaverslaggeving uit de Kamer en de overdreven Corona-obsessie evenmin.

Derde gesprek: Oekraïne-Rusland-Wit-Rusland

De Oekraïnecrisis woedt volop. Achter de schermen is intens diplomatiek overleg bezig. ‘De eisen van de Russen zijn torenhoog en compleet onaanvaardbaar voor de NAVO.’ vertelt een hoge bron me. De nervositeit stijgt. Hij ging verder ‘Daarnaast blijft de situatie in Wit-Rusland penibel, al lijkt de nieuwe instroom van migranten opgedroogd nu de EU zware sancties heeft opgelegd aan de chartermaatschappijen en ook NAVO-bondgenoot Turkije forser optreedt.’ en hij besloot: ‘De EU zal eindelijk moeten kiezen. Of vrij asielrecht voor elke illegale binnenkomer en dus chanteerbaar door dictators of pushbacks en niet-chanteerbaar. Beide gaat niet.’

Vierde gesprek: Marina

‘Dag burgemeester, ik ben niet Deborah, ik ben Marina.’ de vrouw stapte binnen in mijn kantoor. Ze had een afspraak gevraagd op mijn vast spreekuur vrijdagochtend. ‘Ik ben hier niet om u iets te vragen. Ik ben hier om u iets te vertellen.’ mijn aandacht had ze. ‘Ik ben Franstalig van afkomst, maar woon al jaren in Tienen. Ik ben alleenstaand, heb geen kinderen, heb altijd gewerkt en nooit gedopt. Ik heb borstkanker en sta nu op de ziekenkas. Ik las uw verhaal over Deborah de kassierster en dat vond ik goed. Eindelijk een politicus die weet wat er leeft onder het volk.’ vertelde ze in kordaat Nederlands. ‘Ik heb iets voor u bij.’ ze haalde een mapje papieren boven. ‘Dit is een foto van de pomp die ze in mijn lichaam hebben gestoken om het vuil en etter weg te halen na mijn borstoperatie.’ ze toonde enkele foto’s. ‘En dit is mijn maandelijks budget. Inkomsten (1.400 euro netto) en mijn vaste kosten (1.064 euro). Ik leef op een 300 euro per maand. En door de kosten van die pomp erbij is het echt heel krap. Te krap.’ ‘Kan ik u helpen?’ vroeg ik haar. ‘Moet ik eens horen bij het OCMW van Tienen of uw ziekenfonds?’ ‘Neen, ik ga niet naar het OCMW. Ik heb mijn fierheid en principes.’ zei ze. ‘Ik ben hier niet om hulp of geld te vragen. Het enige dat ik zou willen is dat de mensen in de regering en in de politiek beseffen dat er heel veel mensen zijn zoals Deborah of Marina.’

Alle indicatoren staan stilaan op rood. Het tijdperk van het van pappen en nathouden stopt uiterlijk in 2024.

Wij zijn bereid.

Prettige zondag,

Theo

  • Gelijkaardige boodschappen tijdens mijn werkbezoek aan TMS (een Tiens bedrijf met 1.200 werknemers) en tijdens onze FB Live met hoofdeconoom Ivan Van de Cloot donderdag.

Foto: Marina’s maandbudget, ze werkt al heel haar leven maar staat nu noodgedwongen op de ziekenkas omdat ze geneest van borstkanker.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s