Referendum Turkije: wat nu?

Er zijn weinig geopolitieke vraagstukken zo ingewikkeld als het Turkse. Geopolitiek en -strategisch zowat het belangrijkste land voor Europa. Voor vele honderden kilometers grenzend aan Irak en Syrië en op amper 1 zeemijl van de Schengenzone. Een gigantisch land met veel potentieel en een fiere doch eigenwijze bevolking. NAVO-Lidstaat met tientallen kernkoppen op het grondgebied. Land vlakbij Iran en Israël. Maar ook een sterk verdeeld land: Kemalisten versus diepgelovige moslims, Turken versus Koerden… aan het hoofd staat dan ook een uitzonderlijk man. Een man met visie en branie, maar ook een gevaarlijk man.

Ik ga niet mee in het simplistische geroep van velen dat we ‘geen zaken mogen doen met Erdogan’. Om het verder kapseizen van de Europese Unie tegen te gaan, was het cruciaal de asielchaos te doen stoppen. Vandaar de EU-Turkije migratiedeal. Voor een goed watergrensbeheer moet je immers altijd met twee partijen zijn. Wie anders beweert, dwaalt. En ik sta vanuit (wereld)vredesperspectief nog altijd achter het Turkse NAVO-lidmaatschap. Zelfs als volksnationalist met een groot hart voor het Koerdische volk.

Deze geopolitieke paradox verblindt me echter niet. Ik zie wat er gebeurt. En de evolutie is negatief. Zowel op vlak van mensenrechten, als op vlak van secularisering, maar ook vanuit het perspectief van vrede en stabiliteit. De uitslag van het referendum van gisteren is slechts een volgende stap in een groter proces.

Kunnen we dan niets doen? Toch wel, enerzijds door op het internationale toneel blijvend te hameren op het respect voor de mensenrechten en te ijveren voor een evenwichtig Turks-Koerdisch vredesakkoord en anderzijds en vooral door onze eigen binnenlandse lijnen veel duidelijker te trekken. Het feit dat bijna 8/10 Belgo-Turken ‘JA’ heeft gestemd, het hoogste van heel Europa, stemt tot nadenken. Zeker als je weet dat die 2/10 ‘NEEN’ dan nog in hoofdzaak uit de eveneens grote Koerdische gemeenschap hier komt. En wat te denken van het feit dat 77% van de Belgo-Turken wel op een rechts-conservatieve president stemt, maar in België massaal op zogenaamde progressief-linkse partijen stemt en hun vertegenwoordigers quasi allemaal op linkse lijsten staan? Groen, spa, PS, Ecolo, cdH, PvdA etc mikken dus massaal op kiezers die in Turkije stemmen voor wat velen ‘een (semi-)moslimdictator’ noemen. Wat een ongeruststellende gedachte…

De Turkse regeringsinvloed is in België zeer groot, via hun ambassade en consulaten, via hun televisiekanalen, via hun netwerk van Diyanet-moskeeën maar ook via hun Belgo-Turkse vertegenwoordigers à la Koç, Kir en tientallen anderen. Zolang hier geen verandering in komt, zal van veel integratie geen sprake zijn.

Volgende zaken zijn aan de orde:

1/ Stemming van het wetsvoorstel De Roover om buitenlandse politici een campagneverbod in ons land op te leggen.

2/ Forse doorlichting Diyanetmoskeeën met intrekking erkenningen indien niet voldoen aan voorwaarden. Cfr voorstel Liesbeth Homans

3/ Geen visa meer voor Diyanet-importimams. Ik heb dit vorig jaar ingevoerd en de juridische strijd gewonnen. Ik kan dit voorlopig wel enkel voor niet-erkende moskeeën. Maar als collega Homans de erkenningen intrekt…

4/ Afschaffing dubbele nationaliteit. Dit is een gevoelig onderwerp, maar het is wel degelijk mogelijk om in te voeren. Het stond vroeger zelfs in de nationaliteitswet. Het staat niet in het regeerakkoord, maar dat hoeft geen belemmering te zijn. CD&V Kamerlid Hendrik Boogaert pleit hier nu zelf openlijk voor, dus moeten we het debat voeren.

Ik weet dat de Kamer recent een resolutie aannam om de Turkse toetredingsgesprekken tot de EU te bevriezen. Dat is in mijn ogen vooral een symbool want die toetredingsgesprekken zijn in het hoofden van de Turkse en Europese regeringsleiders al veel langer ‘piepedood’.

Tot slot is er de moeilijke kwestie van de EU-Turkije migratiedeal en de daaraan gekoppelde Turkse visumvrijstelling. Wel, de Turken voldoen nog altijd niet aan alle visumvrijstellingsvoorwaarden. En met de uitslag van gisteren staan ze er terug verder van af. Erdogan’s belofte om de doodstraf terug in te voeren komt nu immers op tafel en maakt toetreding, maar ook visumvrijstelling quasi onmogelijk.

turkije_large

Advertenties

Een gedachte over “Referendum Turkije: wat nu?

  1. Het is toch niet te geloven,wat voor naïevelingen er hier in het land zijn!De Turken zijn dol op Turkije. Hoe dom kun je dan zijn om niet terug naar hun beloofde land te gaan???IK vind dat het de hoogste tijd is om hier het debat aan te gaan. Dubbele nationaliteit is hetzelfde als vals spelen.Wij hebben ook maar één nationaliteit en ik hoef er geen twee! Dus: kies maar ,maakt niet uit welke maar wel maar één eh !!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s