Ik ben Syriër, of toch niet.

Nationaliteitsfraude in de asielprocedure is geen nieuw fenomeen. Op momenten waarbij aan een bepaalde groep of nationaliteit quasi automatisch een beschermingsstatuut wordt toegekend is de verlokking voor anderen groot om een valse nationaliteit of identiteit aan te nemen. We zagen dit bijvoorbeeld ten tijde van de Kosovo crisis, maar ook vandaag met de vluchtelingenstroom uit Syrië. Syrische vluchtelingen worden in alle Europese landen erkend als vluchteling, door de gruwelijke oorlog die in hun thuisland woedt is terugkeer immers geen optie. Het hoeft dan ook niet te verbazen dat personen uit andere landen, waarvoor de erkenningspercentages een stuk lager liggen, van deze situatie misbruik willen maken en zich ook valselijk als Syriër uitgeven. Een nauwgezette screening, controle en identificatie is dan ook onontbeerlijk.

De screeningsprocedures voor asielzoekers in ons land werden op mijn initiatief grondig versterkt en uitgebreid. Iemand die vandaag asiel aanvraagt in Brussel wordt eerst onderworpen aan een voorafgaande veiligheidsscreening, slechts in tweede instantie wordt zijn aanvraag definitief geregistreerd. Deze screening bestaat in de eerste plaats uit een controle van zijn of haar gegevens in de Europese databanken, dit om na te gaan of deze persoon nergens elders in de Europese Unie asiel heeft aangevraagd. Ook de Belgische veiligheids- en inlichtingendiensten worden geconsulteerd om na te gaan of de personen die in ons land asiel aanvragen bij hen gekend zijn.

In vele gevallen leggen asielzoekers geen identiteitsdocumenten voor bij het indienen van hun asielaanvraag, dit omdat zij deze verloren zijn dan wel omdat ze hun documenten doelbewust proberen achterhouden. Echter, ook wanneer zij wel originele documenten bij zich hebben blijft waakzaamheid geboden. In vele landen is het ten gevolge van jarenlange instabiliteit en corruptie immers mogelijk om gefraudeerde documenten te bekomen die amper van echte te onderscheiden zijn.

Het is juist om deze reden dat ook bij de behandeling van de asielaanvraag door het Commissariaat-generaal voor de Vluchtelingen en de Staatlozen uitzonderlijke aandacht gaat naar de identificatie van de asielzoeker. Het nationaliteitsonderzoek is een cruciaal onderdeel van de procedure. Tijdens een diepte interview van meerdere uren wordt via gerichte vragen de nationaliteit gecontroleerd. Dit onderzoek gebeurt door experts die specifiek zijn opgeleid over de situatie in deze landen van herkomst.

Indien er, ondanks deze strenge controles, toch nog iemand door de mazen van het net weet te glippen kan het statuut achteraf steeds worden ingetrokken.

Records

imageAfgelopen zaterdag zetten we voor dit jaar de 1.000ste (ex)gedetineerde op het vliegtuig richting thuisland. Het ging om een Roemeense crimineel, oplichter, inbreker, dief.

Het is nog maar de tweede keer dat we de kaap van de 1.000 halen, zijnde in 2015 en in 2016. Vorig jaar was het midden september, nu een maand vroeger. Krijgen we elke criminele illegaal weg? Neen, spijtig genoeg niet, maar we breken wel alle records. En dit ondanks de aanslag op Zaventem die repatriëren wekenlang quasi onmogelijk maakte.

Respect voor en dank aan alle medewerkers, dankzij jullie kan ik mijn grootste verkiezingsbelofte waarmaken.

Vreemdelingenstemrecht 2.0

Terwijl John Crombez dit weekend in De Standaard een groot links mea culpa slaat over migratie onder het motto: ‘We hebben te lang gezwegen’, en zich na zijn publieke – weliswaar teruggefloten – steun voor het pushbackplan van zijn Nederlandse PvdA-kameraad Samson opnieuw op de ‘flinkse’ lijn Scheffer-Elchardus zet, kiezen de Franstalige kameraden dit weekend in Le Soir ook voor de vlucht vooruit, maar dan wel in de tegenovergestelde richting. PS-coryfee Philip Close legt als fractieleider van de machtige PS in het Brussels Parlement én als eerste schepen in Brussel, het migrantenstemrecht op tafel. Dit met de bedoeling om ‘het imago van Brussel op te poetsen’ (sic) want ‘Brussel is toch het toonbeeld van openheid en diversiteit’. Close doet dit voorstel vanuit zijn bevoegdheid als schepen van Toerisme. En wie wat lacherig zou twijfelen aan de draagkracht van zijn voorstel, hij doet dit voorstel wel degelijk namens de grootste Franstalige partij van het land, de uitbreiding van het vreemdelingenstemrecht staat immers uitdrukkelijk in het PS verkiezingsprogramma 2014-2019.

Het gaat voor alle duidelijkheid over de regionale parlementsverkiezingen, want zoals u weet, is het vreemdelingenstemrecht voor de lokale verkiezingen al jaren een feit…

De Sp.a wil flinks, de PS wil dubbellinks. Geef alleman stemrecht en ons internationaal imago is terug helemaal toppie. Ik ben alvast verheugd om te lezen dat de MR de deur dichtsmijt. ‘De tijd van de PS-solden is voorbij’ zo stel fractieleider Ducarme, zijdelings opmerkend dat de PS hiermee gewoon stemmen wil bijwinnen. Wel, ik kan het enkel met hem eens zijn.

U moet trouwens weten dat de PS al jaren het regionaal stemrecht voor Belgen in het buitenland tegenhoudt (teveel extra MR-kiezers), ze willen dus stemrecht geven aan vreemdelingen voor de deelstaatparlementen, maar hetzelfde stemrecht willen ze niet geven aan de eigen Belgen in het buitenland. Kortom, een vreemdeling die 5 jaar in Brussel woont krijgt van de PS stemrecht voor het Brussels parlement, maar een Belg die heel zijn leven in Brussel gewoond heeft en nu voor 2 jaar in het buitenland gaat werken, die mag van de PS níet gaan stemmen. Hoe zou je zoiets in een slogan kunnen formuleren: ‘Vreemdelingen eerst, Belgen laatst’, zoiets?

Criminelen terug

Het terugsturen van (ex-)gevangenen begint op volle toeren te draaien. Vorig jaar braken we alle records (1.437 in 2015 tov ‘amper’ 625 in 2014) en het ziet ernaar uit dat we er dit jaar nog een forse schep bovenop gaan doen, ondanks de aanslag in Zaventem en ondanks de cipiersstaking (trouwens nog iets gehoord van de ‘we staken tot de regering valt’ FGTB bobo’s?).

Na de absolute recordmaand mei (168) repatrieerden we in juni 125 (ex-)gedetineerden terug naar eigen land. In totaal zijn deze 125 goed voor 3.192 maanden en 6 dagen aan gevangenisstraffen ofte 266 jaar en 6 dagen gevangenisstraffen: verkrachters, een moordenaar, inbrekers, mensensmokkelaars, pooiers, een folteraar en drugs, drugs, drugs…

Goed gevolg van dit nieuw, strak beleid is dat het aantal vreemdelingen in de Belgische gevangenissen voor het eerst sinds héél lang, fors daalt. Zaten er begin januari nog 5.304 vreemdelingen in onze gevangenissen, waren dat er begin juli 4.954. Een daling met 7% op amper 6 maanden. (Voor alle duidelijkheid, dat zijn er nog veel te veel maar goed, Rome is ook niet op één dag gebouwd.)

Politieke beloftes zijn mooi, goede resultaten zijn mooier.

Met dank aan collega Koen Geens voor de uitstekende samenwerking.

 

image

Vakantiefraude

Misschien herken je dit?

Dit artikel uit De Telegraaf gaat momenteel viraal in Nederland, maar ook heel wat Vlamingen spraken me er de laatste dagen op aan. Het gaat echter om een Nederlandse situatie, geen Vlaamse/Belgische.

Hier hebben we al in maart een speciale fraudecel opgericht om deze praktijken op te sporen en te bestrijden. Want laten we duidelijk zijn: op vakantie gaan in het land waaruit je gevlucht bent ‘omdat je er met de dood bedreigd wordt’ is de boel belazeren en kan niet.

Vtm bracht dit item begin maart in haar Nieuws: http://nieuws.vtm.be/binnenland/181159-speciale-cel-tegen-fraude-bij-asielzoekers

Zou dit tegenbericht nu ook meer dan 1.000 keer gedeeld worden?😉image

Wederwoord

Recht op wederwoord: Theo Francken, Staatssecretaris voor Asiel en Migratie.

Groot was mijn verbazing toen ik in een stuk dd. 13 juli door dewereldmorgen.be (DWM) verweten werd “bewust valse informatie te hebben verspreid onder vluchtelingen” en “het niet nauw te nemen met bestaande rechtsregels en de rechtsstaat” (http://www.dewereldmorgen.be/artikel/2016/07/13/francken-verspreidde-bewust-foute-informatie-onder-vluchtelingen). Hoewel ik geen lofzang verwacht van dit uitgesproken linkse medium, verwacht ik toch minstens dat DWM de minimale vereisten van de journalistieke deontologie in acht neemt. Voor zijn artikel baseerde DWM zich slechts op één bron, het verslag van MYRIA. Op geen enkele wijze werd mij, noch mijn kabinet, om een reactie gevraagd. DWM achtte het evenmin nodig om de openbare verslagen van de Kamercommissie Binnenlandse Zaken te raadplegen, hoewel mijn beleid daarin uitvoerig besproken, bekritiseerd en verdedigd werd.  Zonder op enige wijze afbreuk te willen doen aan de vrijheid van de pers, acht ik mij daarom genoodzaakt om gebruik te maken van mijn recht op wederwoord, teneinde de meest stuitende citaten van het artikel recht te zetten met de feiten:

  • DWM over de wachttijd tussen aanmelding en registratie: de vluchtelingen bevinden zich in een “juridisch niemandsland”, worden “gedwongen om in precaire en uiterst moeilijke omstandigheden te overleven” en lopen een “permanent risico om bij aanhouding opgepakt te worden wegens onwettig verblijf”.

Toen het aantal inschrijvingen in september om redenen van brandveiligheid ingeperkt werd tot 250 per dag, werd onmiddellijk een systeem van pre-opvang op poten gezet voor elke kandidaat-asielzoeker die zijn asielaanvraag niet de dag zelf kon registreren. Stellen dat ik hen daarmee “dwong om in precaire en uiterst moeilijke omstandigheden te overleven” is de waarheid op een groteske manier geweld aandoen. Het is een klap in het gezicht van de mensen van het Rode Kruis, die zich uit de naad gewerkt hebben om het verblijf in de pre-opvang zo comfortabel mogelijk te maken. Ondanks de hoge werkdruk vonden zij zelfs tijd en energie om activiteiten zoals museumbezoeken, taallessen en een bib voor kinderspeelgoed te organiseren. Ook wat betreft het “permanent risico om bij aanhouding opgepakt te worden wegens onwettig verblijf”, slaat DWM de bal volkomen mis. Elke kandidaat-asielzoeker die zich aanmeldde kreeg een convocatiepapier met een datum van registratie erop. Dit document maakte, in die paar dagen tussen aanmelden en effectieve registratie, aan alle betrokken diensten duidelijk dat het ging om een kandidaat-asielzoeker. Er is me dan ook geen enkel geval bekend van een opgepakte en opgesloten kandidaat-asielzoeker.

  • Over de inperking van de registraties tot 250 en later tot 60: “De Belgische staat handelde los van en zelfs tegen bestaande wetten in”.

In september werden wij geconfronteerd met onhoudbare aantallen nieuwe asielzoekers. In de week van 14 tot 18 september stonden er maar liefst 1.900 nieuwe kandidaten op de stoep van DVZ. Voor elk van hen diende ik bed, bad, brood te voorzien en begeleiding te organiseren. Even belangrijk, ook om redenen van openbare veiligheid, is dat elk van hen een kwalitatief en grondig onderzoek van zijn asielmotieven en identiteit krijgt. Die opdracht is, ik weeg mijn woorden, simpelweg onmogelijk te garanderen aan zo’n tempo. Het instellen van een operationeel maximum van dagelijkse registraties in combinatie met een uitgebreide pre-opvang, was de enige manier om het asiel- en opvangsysteem voor implosie te behoeden. Het is correct dat dit alles niet voorzien was in de wet. De asielwetgeving dateert dan ook van 1980, toen West-Europa hermetisch afgesloten was van de Derde Wereld door het Ijzeren Gordijn van de socialistische landen. Star vasthouden aan dat oude kader had ons een instroom van meer dan tienduizend asielzoekers per maand opgeleverd. Dat zou geleid hebben tot de totale ineenstorting van het Belgische asiel- en opvangsysteem, op kap van de bona fide vluchteling. Ik pas daarvoor. Ik nam daarentegen mijn verantwoordelijkheid door buiten het kader van de wet te zoeken naar een oplossing die niet tegen de wet in ging. Nood breekt wet, wisten de Romeinen al, maar dat was in deze zelfs niet nodig. In de wet staat immers geen enkel verbod op operationele quota, noch is er een expliciet gebod te vinden dat elke asielaanvraag de dag zelf al geregistreerd moet worden. Evenmin verzet de richtlijn zich tegen onze maatregelen, voor zover elke kandidaat-asielzoeker onmiddellijk opvang krijgt en hij zijn asielaanvraag binnen een ‘redelijke termijn’ kan indienen, wat bij ons steeds het geval is geweest. Ondanks verschillende klachten bij de Europese Commissie ben ik hierover nooit op de vingers getikt. Ons noodsysteem hield stand.

  • Over mijn communicatiebeleid: “Er werd opzettelijk foute informatie verspreid”.

DWM verwijst vooreerst naar de kritiek van MYRIA over de brief die vanaf 21 oktober meegegeven werd aan elke nieuwe asielzoeker. Daarin werd vermeld dat de regering op 24 september beslist had om het vluchtelingenstatuut tijdelijk te maken. Terecht merkt MYRIA op dat die beslissing toen nog niet in wet was omgezet, hetgeen op 28 april 2016 gebeurde. Daar was ik mij uiteraard zelf ook wel van bewust. Desalniettemin was het nodig, correct en zelfs in het belang van de nieuwe asielzoekers om hen toen al op die beslissing te wijzen. Nodig, gezien de verblijfsvergunningen van onbepaalde duur een krachtig argument waren waarmee mensensmokkelaars ook economische migranten naar België lokten. Correct, omdat de nieuwe maatregel van toepassing zou zijn op elke aanvraag, ook op deze die al voor de wetswijziging waren ingediend. In oktober was de behandelingstermijn voor nieuwe aanvragen immers al opgelopen tot meer dan een jaar, terwijl de wet zeven maand later al werd gestemd. Het was, kortom, mijn plicht om deze mensen op de hoogte te brengen van deze nakende wetswijziging, gezien die een grote impact zou hebben op hun situatie.

Wat mijn brief- en Facebook-campagne aan de Irakezen betreft tenslotte, vervalt DWM opnieuw in inhoudelijke fouten, te herleiden tot gebrekkig journalistiek werk. Op basis van een uitgebreide, onafhankelijke analyse van de situatie ter plaatse en in navolging van de buurlanden had de Commissaris-Generaal voor de Vluchtelingen en de Staatlozen (CGVS) op 3 september in alle onafhankelijkheid gecommuniceerd dat hij zijn beleid ten aanzien van Irak zou heroverwegen “omdat de veiligheidssituatie in Bagdad verbeterd was sinds 2014 en niet langer van dien aard is dat elke asielzoeker uit Bagdad een reëel risico loopt in geval van terugkeer”. In mijn brief en Facebook-add werd dit citaat exact overgenomen, gestaafd met een hyperlink naar het persbericht van het CGVS (http://www.cgvs.be/nl/actueel/tijdelijke-beslissingsstop-voor-asielaanvragen-van-irakezen). Het is deze zorgvuldige werkwijze, die de onafhankelijkheid en de expertise van het CGVS ten volle respecteert, die DWM omschrijft als “het bewust verspreiden van foute info”. Helemaal te gek wordt het, wanneer DWM zijn oordeel meent te staven door te verwijzen naar de relatief hoge beschermingspercentages voor gans 2015, terwijl het beschermingsbeleid pas in het najaar verstrengd werd en de percentages daarna een forse duik namen. Dit betreffen stuk voor stuk ernstige inhoudelijke fouten, die vermeden hadden kunnen worden indien DWM, zoals de journalistieke deontologie het nochtans voorschrijft, de moeite had genomen om mijn kabinet te raadplegen vooraleer mijn beleid met vitriool af te branden.

  • Over de opzet van mijn beleid: “Een zo groot mogelijk ontradingseffect te sorteren bij vluchtelingen om zo de instroom te doen dalen.”

In de nazomer van 2015 kreeg dit land een instroom te verwerken die onze draagkracht op zowel logistiek, budgettair als maatschappelijk vlak ver overschreed. Dat vergde gerichte en onmiddellijke actie, waarbij buiten de bestaande kaders moest worden gedacht. Het was er ons altijd in de eerste plaats om te doen er voor te zorgen dat de ‘economische migranten’ die met valse beloftes van smokkelaars naar hier waren gelokt twee keer zouden nadenken alvorens hier asiel aan te vragen. Deze grote instroom van personen die eigenlijk geen nood had aan bescherming zette immers een al te sterke druk op onze mogelijkheden om opvang te voorzien voor de echte vluchtelingen die onze bescherming nodig hadden en verdienden.

De rand van wat wettelijk mogelijk was werd daarbij inderdaad opgezocht, maar nooit overschreden, getuige het feit dat mij geen meervoudige dwangsommensaga, andere veroordeling noch Europese vingertik te beurt gevallen zijn. Uiteindelijk kreeg ik in deze intense crisistijd amper 1 dwangsom opgelegd, van wat later bleek een zuiver Dublingeval te zijn. Betrokkene werd dan ook snel opgesloten en teruggebracht naar Duitsland. Er werd tijdens heel de crisis geen eurocent aan dwangsommen betaald.

Wat mij wel te beurt viel, was een opvangcrisis. Het kostte ons een hectische zoektocht naar 20.000 bedden in 4 maand tijd, maar elke asielzoeker kreeg het bed, bad en brood waar hij recht op had, ook in de donkere wintermaanden. Dat was mijn verantwoordelijkheid en ik heb die opgenomen. Ook dat is in een niet zo ver verleden ooit anders geweest.

Theo Francken

17/07/16

Asielinstroom juni 2016

In juni 2016 klokten we af op 1.089 asielaanvragers, wat 104 minder is dan in mei (1.193), en het laagste cijfer sinds maart 2008, toen er 1.080 mensen asiel aanvroegen. Deze afname is voor het grootste deel (58) te wijten aan een daling van het aantal meervoudige aanvragers (van 357 in mei gezakt naar 299 in juni). Het aantal eerste asielaanvragers daalde met 46, maar duikt voor het eerst wel onder de 800-kaap: 790 (836 in mei). Kortom, in juni 2016 vroegen 790 personen voor het eerst asiel aan in België.

Grootste groep blijft met kop en schouders de Afghanen: in totaal gezakt van 198 naar 187, maar instroom nieuwe Afghanen wel gestegen van 127 naar 136. Opvallendste sprong voorwaarts is voor Albanië, dat opnieuw de top 5 binnendringt (van 33 naar 55). Het aantal nieuwe Albanese asielzoekers is in juni verdubbeld van 22 naar 44. Mijn ontradingsbezoek aan Albanië kwam dus geen dag te laat.

Verder opvallend: het aantal asielaanvragers aan het loket van de Dienst Vreemdelingenzaken duikt voor het eerst onder de kaap van 1000: 995. Dat waren er in mei nog 1.111. De resterende aanvragers dienden zich aan aan onze Schengen-buitengrensposten of in een gesloten centrum.