Pedofilie @ MCR?

 Enkele maanden geleden schreef ik een blog over de creatieve geesten op het internaat. Niet dat dit de kern van mijn betoog was maar ik blogde wel letterlijk: “Ik ben een van de weinigen van mijn generatie die nog op internaat heeft gezeten, 6 jaar Montfortcollege te Rotselaar. Een echt traditioneel streng katholiek jongensinternaat met dito ASO-school. Ik heb eigenlijk enkel positieve herinneringen aan deze tijd. Het was een unieke ervaring. En sorry, maar de ‘urban legends’ over de katholieke jongensinternaten met hun matrassenclubs en pedopriesters zijn larie en apenkool. Verzinsels van papenvreters. Neen, mijn internaatsperiode was een zeer leerrijke en sociaal bewogen tijd. ‘Vorming’ in de beste zin van het woord.”

Ik kreeg twee weken geleden onderstaande reactie van iemand die anoniem wenst te blijven.

Geachte,

In het licht van de actualiteit weet ik niet of u het bovenstaande nog even hard zou durven roepen, ik kan getuigen dat er in dit geweldige college van u wel degelijk sprake was van kindermisbruik, en ja, ik heb dat gemeld bij de commissie Adriaenssens, en neen, er is geen genoegdoening.

Doodmoe wordt ik van de onwetendheid en het ongeloof bij velen. Men wou en wil dit niet geweten hebben.

Natuurlijk ging het niet om een matrassenclub (dat is misschien uw fantasie)… Maar het is niet omdat het u persoonlijk niet overkomen is dat het niet gebeurde. Natuurlijk wil u dat liever niet weten, stel u voor, die geweldige school van u, waar u zo een geweldige tijd beleefd hebt, waarvan u de “kwaliteiten” bovendien handig politiek vertaalt… Ik kan alvast getuigen dat ik niemand mijn geschiedenis daar toewens, en zeker ook niet de manier waarop de dingen in een doofpot werden gestopt toen mijn geval dreigde uit te komen…

Of vond u het volstrekt normaal dat De Mug (u weet wel wie ik bedoel) zijn kamertje naast de eerstejaars-chambrettes zo gezellig had ingericht… etc… Ik zal niet in detail treden…

U maakt zich in dit artikel schuldig aan hetzelfde incestueuze zwijgen waar wij, slachtoffers, zo zwaar onder geleden hebben en nog steeds onder lijden. Doet u uw blinddoek eens af. Uw heimwee naar het streng-maar-rechtvaardige onderwijs doet me walgen, omdat ik weet wat er achter deze hypocrisie verborgen zit. Daarom zou ik het ten zeerste waarderen mocht u deze post op uw blog aanpassen… U zingt het lof van een instituut dat die lof niet waardig is.

Hoogachtend…

u zult me vergeven dat ik dit anoniem doe… Ik heb geen zin meer om met naam en toenaam als slachtoffer door het leven te gaan

Ik zit nu al twee weken met deze knoop in mijn maag. Natuurlijk ken ik ‘de mug’ maar ik weet niet wat ik hier van moet denken. De reactie komt me alleszins zeer oprecht over. Dus toch ook pedofilie bij de Montfortanen? Ik wil het niet geloven maar…

Advertenties

41 gedachtes over “Pedofilie @ MCR?

  1. Theo, vriend, deze confrontatie zal je wel even doen schrikken hebben, en de gedachten in de war gebracht. Uw persoonlijkheid,uw assertieve ingesteldheid hebben waarschijnlijk voorkomen dat die gruwelijke dingen jou niet zijn overkomen. Als veertienjarige heb ik ook van mij moeten afbijten. Het betrof hier geen geestelijke, maar wel een persoon aan wie mijn ouders mij hadden toevertrouwd.Geloof mij, het pedofiele duiveltje is alom tegenwoordig meestal in de gedaante van machthebbers en zoekt zijn slachtoffer onder de zwakkeren, goedgelovige (naïeve)of meest kwetsbare onder ons. Voora

  2. Zelf 7 jaar op Rotselaar gezeten (toen nog laatste jaar lager en heel secundair). Mijn aaibaarheidsfactor was beperkt (om niet te zeggen dat ik de pater die in de blog wordt vermeld zelf eens een fikse oplawaai heb verkocht, echt waar). En heb er in elk geval dus niet veel last van gehad. Maar je kan nooit uitsluiten dat anderen minder gelukkig waren.

  3. Beste T,

    Jouw positieve ervaring met MCR staat los van deze reacties. Niet dat ik zulke vuiligheden wil ontkennen, maar bloggewijs worden er dan toch wel snel conclusies getrokken! Ik sluit me bij jouw menig aan dat (algemeen genomen dan) een goede educatie en begeleiding een kenmerk was en waarschijnlijk nog is van dit instituut.
    Wel hoop ik ten stelligste dat de hele mediatisering van deze gruwelijke feiten een grondige hervorming in ‘De Kerk’ kan teweegbrengen waarbij doofpotoperaties etc. niet meer tot het feitelijk beleid horen.

    met groeten,
    B.

  4. Tevens oud-leerling én trots.
    Vooreerst is er het vermoeden van onschuld, dus opletten dat er geen bijkomende slachtoffers worden gemaakt.
    Nu, indien ik erom verzocht wordt, ben ik bereid om mee in de bres te springen om echte pedofilie-slachtoffers een hart onder de riem te steken. De mogelijke daders zullen er de gevolgen van moeten dragen, daar ben ik rotsvast van overtuigd.
    Zal nog een overblijfsel zijn van het Montfortaanse idealisme…
    Deze slachtoffers hebben het recht om gehoord te worden, excuses te krijgen en nog veel meer.
    MAAR de toch wel schitterende herinneringen van het gros van de oud-leerlingen, waaronder Theo en tevens ondergetekende, mogen ook geuit worden.

  5. Met deze, ook oud leerling, en eerlijk gezegd ook trots, het is op deze school dat ik geleerd heb te denken met open mind, niet alles zo maar aannemen voor waar wat men je zegt, het was het einde van de sixties, en voor paters en broeders probeerden ze mee te gaan met hun tijd, er mocht gediscussieerd worden over preblematieken waar je in die tijd niet mocht over spreken in andere scholen, daar heb ik bepaalde waarden en deugden meegekregen die me nu nog altijd van nut zijn, niet alles zo maar voor waar aannemen, en raar maar waar, het is dank zij hun denken, dat ik zelf de kerk als instituut in vraag ben gaan stellen, dank zij het zoals ‘Tjenne’ hierboven stelt, het montfortaans idealisme dat ik nog hoog in mijn vaandel draag, het geloof dat er in ieder mens iets goed zit, maar…. ook iets slecht, het niet zo maar klakkeloos volgen van de kuddementaliteit, en regeltjes in onze maatschappij, maar over alles eventjes dieper nadenken en je eigen mening vormen zonder hypocrisie. Maar toch….idd, dit moet me toch van het hart, ik dateer nog van een tijd dat we 2 weken op internaat bleven en het zevende nog bestond, en dus ook moesten douchen aldaar, met nadruk op moeten, en dat gebeurde dus, in peleton, met toezicht van, ja, pater B….. of de mug, en de deuren van de douche cabines moesten openblijven, zodat hij kon zien of je je wel goed waste, overal al je attributen dus, nu moet ik zeggen dat er nog een paar paters waren die zich verdrongen om dit ‘toezicht’ te mogen houden, ik denk dat dit al genoeg zegt, ook was er regelmatig dat ik merkte dat er steeds dezelfde jongens s’avonds terwijl wij in de chambretten hoorden te slapen, mochten naar de kamer van de pater trekken, en niet alleen bij de mug, ook pater M…. insiders zullen wel weten wie ik bedoel, eerst ben je dan jaloers, waarom zij wel en ik niet, maar later, toen was ik nog zo naief, begint je frank, of nu euro, te vallen, het waarom.
    Dré Steemans zat enkele klassen hoger als mij, en later heb ik hem nog enkele malen ontmoet, hij zij er niet veel over, maar hij moet ergens iets over dit onderwerp aan gesneden hebben in de pers, omdat hij als bv plots persona non grata was in mcr, het betrof zijn homosexualiteit, die hij dank zij de paters en broeders op dit internaat zou ontdekt hebben. Nu, als ik alles hoor over de pedofilie schandalen, van dit alles heb ik persoonlijk nikske meegekregen op mcr, maar later gaan je toch bepaalde dingen duidelijk worden, zoals een puzzel die in elkaar valt.

  6. Ik ben zelf ook oud-leerling en ja, ik ben ook trots dat ik daar naar school ben geweest. Ik heb daar veel geleerd en dan bedoel ik niet alleen de droge leerstof uit de boeken.
    Het enthousiasme van vele leerkrachten en opvoeders heeft een grote invloed op mij gehad en ze hebben mij in mijn verdere leven na MCR steeds blijven inspireren.

    Met het toenemend aantal meldingen van pedofiele feiten binnen de kerk ben ik ook in mijn herinneringen gaan graven naar tekenen en aanwijzigingen of het bij mijn geliefde school ook aan de orde was.
    Tot nu tot zijn mijn goede herinneringen intact gebleven, maar het moet gezegd dat ik nooit veel contact heb gehad met de paters. De ‘mug’ was de enige pater die toen nog actief
    betrokken was met het internaat en als leerkracht in het eerste jaar. Ik ben ook pas in het tweede jaar daar binnengewaaid en ben dus nooit met hem in aanraking gekomen.

    Het nieuws dat er zich toch pedofiele feiten afgespeeld hebben knaagt dan ook wel. Voor de personen die dat meegemaakt hebben moet het moeilijk zijn om te dragen.
    Zeker omdat dit onderwerp jaren in een zware taboesfeer heeft gezeten. De macht en invloed van de Kerk heeft ook velen de mond gesnoerd. Voor mij moet dit ook in het licht gebracht worden en moeten de schuldigen bekend gemaakt worden.

    Ik laat het gegeven echter geen afbreuk doen aan de vele mensen op het internaat en school die zich wel volledig ingezet hebben voor de jongeren en bij wie er geen perverse bijbedoelingen waren.

  7. Ik heb in het Montfortcollege ook een aantal jaren verbleven. Ik heb ooit aan de oudere mede-leerlingen eens gevraagd waarom pater B. ‘de mug’ genoemd werd. De uitleg was even gewoon maar oh zo verhelderend. Mij werd verteld dat ie ’s avonds en ’s nachts als een lastige mug zich van de ene naar de andere chambrette begaf op zoek naar een gewillig slachtoffer. Dit was midden jaren zeventig, en toen was het blijkbaar een publiek geheim onder de leerlingen en werd al spottend gesproken over ‘naar de kamer van de mug te moeten gaan’. Nu, zelf heb ik nooit last gehad van ‘de mug’, en ik heb nooit geweten dat dit inderdaad ook effectief gebeurde. Maar een aantal weken terug, na het losbarsten van de pedo-schandalen, heb ik onmiddellijk teruggedacht aan het Montfort, en wat er toen al de ronde deed. En heb ik niet uitgesloten dat het ook effectief gebeurde in die tijd. Ik hecht aan het verhaal van dit slachtoffer dan ook alle geloof.

  8. Ik heb zelf slechts 2 jaar in Rotselaar gezeten, ik was één van die kinderen met een Papa in het leger in Duitsland 🙂

    Als 11 jarig manneke elke maandag morgen om 5 uur de trein in Keulen nemen om dan een half uur te laat in de les te zitten op 09H.

    Soit al bij al heb ik altijd een hoge dunk van de school op zich gehad. Soms iets te streng, franse les was lappen krijgen van den TH… en Pater B. heeft mij ooit eens van mijne stoel geslagen, omdat ik na en tirade van hem tegen de klas mijn stoel over de grond schuurde LAP “en straks weer achteruit zeker…”

    Hoe dan ook, ik herinner mij quasi niks meer van 30 jaar geleden, en heb mij ook altijd afgevraagd waarom ik die chambrettes zaal (ik dacht blauw en wit voor de eerste jaars en Bruin voor de tweede jaars) zo goed herinner. In het bijzonder die slaapkamer links achteraan in de zaal van de eerste jaars.

    Ik ben daar zelf 1 maal binnen geweest omdat ik zalf nodig had om een delicate mannelijk orgaan me te behandelen. Ik had een soort uitslag of iets en daar ik dat in het verleden nogal gehad had, wist ik dat ik nivea of oogzalf of iets dergelijks nodig had.
    Ik ben dus aan Pater B. gaan vragen om of ik zalf kreeg, hij vroeg waarom en pakte de zalf. Je moet je inbeelden hoe een 11 jarig manneke dat 150 KM van huis is daar staat tegenover die strenge Pater B. Soit, ik steek mijn uit naar de zalf en hij trekt zijn hand terug. Doe je broekje maar uit ik zal je wel verzorgen zei hij,… en wat doe je dan als snotneus??
    Ik liet begaan, maar ben nooit meer terug gegaan naar dat kamertje, zalf nodig of iets anders, jamais, nog liever pijn tot het weekend.

    Wat mij ook verbaasd is dat wij als 11/12 jarigen tegen elkaar zeiden dat als je hoofdpijn had en je ging naar de mug, dat die zei; doe je broekje maar af… een kind komt daar toch niet zomaar op ofwel?
    Ik las het vandaag nog in de krant, en had dit verhaal de laatste tijd een paar keer tegen een vriend vertelt en toen ik het artikel las, was het JA JA JA zie je wel ik herinner het mij goed.

    De vraag die ik mij stel is hoe het komt dat zoiets zo duidelijk in mijn geheugen geprent staat terwijl ik mij voor de rest enkel flarden herinner van die periode?

    Ik heb een jaar of 10 geleden eens alles vertelt aan mijn moeder, en zij is beginnen wenen en heeft zich verontschuldigd bij mij.

    En toch als men mij vraagt hoe het daar was, wel al bij al was het er goed en heb ik goede herinneringen.

    Ja, hoe ik stond te vissen op de nieuwe stijger onder de sporthal (aan het vislokaal) en met mijn kleren bij de vissen in de vijver lag. Hoe ik de vrijdag bijna niet op de bus mocht omdat ik Rockpop Scoobiedoo zong tegen de Scooby :), hoe we de fritten op ons knieën zetten om een extra kom te krijgen, woensdag namiddag in het park werken, etc…

    Alleen spijtig dat Pater B. mij die zalf niet gaf maar het zelf wou doen…

    Soit, is Pater B. een pedofiel of bedoelde hij het goed en was hij zorgzaam voor “zijn” kinderen? Eerlijk gezegd ik weet het niet, maar gezien ik enkel eens rammel kreeg en een behandeling met zalf op een delicate plaats geef ik hem het voordeel van de twijfel… het was een andere tijd en ik was ver van huis.

  9. Ik kan deze praktijken bevestigen, ik had echt schrik van de man. Hij heeft me ooit de gang in geslagen en daar uren laten zitten. Over de rest wil ik niet uitwijden, het roept nog steeds gruwelijke gedachten op. Het Montfort college was niet de beste periode uit mijn leven

  10. Zelf heb ik 2 jaar op het MCR gezeten .En dat er nadat de lichten uit gingen iets gebeurde wat niet hoorde op de kamer van pater B ben ik zeer zeker van .Altijd dezelfde 2-3 jongens in het tweede kamertje .Wachtend op zijn bed .
    Ik ken die jongens hun namen zelfs nog zo zijn die gegrift in mijn geheugen. Jongens met heimwee, jongens die gepest werden , jongens die nergens bij hoorden .
    Ik wandelde elke avond ,voor de lichten uit gingen, rond en had zo mijn vaste toer.
    Met altijd dezelfde uitvluchten als ze mij ergens zagen snoep of drinken kopen of verkopen .
    Vele malen ben ik dan ook bij pater B. moeten binnengaan om me te verantwoorden dat ik op weg was naar de wc ,maar dat die totaal uit de richting was.
    Dat zorgde ervoor dat ik een band kreeg met de pater waardoor dat hij je ’s avonds na het doven van de lichten nog een bezoekje bracht . Zijn lievelingen kregen nog iets extra voor slapen gaan in hun eigen chambrette .
    Gelukkig bleef dat bij mij beperkt tot een kruisje en een dikke pakkert .Wat natuurlijk not done was bij een puberende jongen van 11-12 jaar .Wat moest mijn buur daarvan denken ?

    Iemand een lap geven daar had hij ook een goede truc voor .Polshorloge lossen , omdraaien en laten zakken tot in de handpalm en dan …

    In het tweede jaar is er daar niets van blijven hangen . Dan had je bijna geen contact meer met hem daar hij enkel nog de slaapzaal van het eerste controleerde. Toen hadden we andere streken uit te steken ,en heb ik mij in die periode ook geen verdere vragen meer gesteld .

  11. Ik vind de berichtgeving in het Nieuwsblad en andere ‘overnemers’ er VER over. Middeleeuwse praktijken ? Slaan met de riem ? Blote knieën op een ijzeren regel ? Daar heb ik nooit iets van gemerkt. Ik ken de pater in kwestie en weet nog beter hoe hij aan zijn bijnaam is geraakt en dat heeft hoegenaamd niets met chambrettes te maken. Ik kan niet meegaan in het verhaal. Van september 1968 tot en met juni 1976 was ik er leerling (ik kreeg ook les van de betrokkene, hij surveilleerde ook op de slaapzaal waar ik als 11-jarige lag) en van september 1980 tot juni 1986 leerkracht en dus collega van de betrokkene. Toen ik 11 jaar was, had ik erg veel heimwee (2 à 3 weken in een stuk op internaat was niet niks) en hoewel ik heel erg kwetsbaar was, heb ik niets ondervonden of zelfs gemerkt van al de genoemde aantijgingen, niet toen en niet later.
    Van onze bekende BV zaliger ga ik hier niet te veel zeggen, maar de experimenten waar hij zich op roemde in zijn geschriften waren verre van toegestaan door de andere betrokkene en dat heb ik wél aan den lijve ondervonden, zoals minstens één klasgenoot van me.

  12. Ik zag gisteren de berichtgeving in het VTM nieuws. Toevallig dacht ik maandag nog: wanneer gaan ze het eens over MCR hebben.

    Doen alsof ze van niets wisten wat er aan de hand was, is nogal scheinheilig… Ik heb 3 jaar op MCR gezeten in de begin jaren ’90 . Iedereen wist dat als je bij pater Bovens langsging wegens ziekte, dat eerst de broek moest zakken, voor je een medicament kreeg. Alle opvoeders wisten dit ook, maar deden er niets aan. Integendeel. Opvoeders van toen waren ook niet zuiver. Ik herinner mij vele keren dat ik aan de deur van de chambrettes moest hangen als straf. Omdat dit pijn deed aan de handen, moest ik mijn T-shirt maar uitdoen, en rond de deurstijl hangen… met bloot bovenlijf. Dit zijn trouwens opvoeders die er heden nog werken! Veel van hen hebben trouwens vaak ook serieus fysiek geweld gebruikt, meestal voor de meest banale zaken.

    De manier waarop de opvoeders de internen fysiek en mentaal (en van tijd ook sexueel) aanpakten was een regelrechte schande. Van de verhalen waar ik ’s weekends mee thuis kwam, geloofden mijn ouders nooit niks. Maar ze zijn wel gebeurd !

    Daarom ben ik blij met de negatieve reclame die ze nu gaan krijgen. Je oogst wat je zaait, en dit is hun verdiende loon. What goes around, comes around.

  13. Ik heb het boek van Felice gelezen! Ik heb ook in het MCR gezeten, 6 jaar, in de periode kort na de tweede wereldoorlog. Ik heb aan die tijd alleen heel goede herinneringen over gehouden. De experimenten van Felice ontgoochelden mij dan ook heel fel. Dit kon ik me niet voorstellen. Maar Felice schreef ook dat er nooit één pater een vinger naar hem uitgestoken had, ook niet wanneer hij intieme verzorging nodig had en naar ik vermoed door dezelfde pater B. Ook dit moet gezegd worden wanneer men de BV zaliger wil citeren.

  14. Begrijp sommige reacties echt niet. Dhr Vandueren, leraar nederlands als ik me niet vergis, beweert dus dat er niets aan de hand is omdat hij de man kende als collega en als opvoeder. Bij mij is niets gebeurd of ik heb niets gemerkt, dus al de rest is larie en apekool. Waarom verdient Pater B. het voordeel van de twijfel en de slachtoffers niet? Er is ondertussen sprake van verscheidene meldingen, zijn die dan allemaal verzonnen?

  15. Beste Bert, je hebt het bij het rechte eind. Ik was leraar Nederlands in de genoemde periode.
    Mag ik samen met jou vaststellen dat ik de enige ben die niet anoniem blijft van het hele verhaal tot op heden.
    Bovendien is het niet aan mij om iets tot larie en apekool te verklaren. Ik neem er alleen géén genoegen mee dat journalisten (van Het Laatste Nieuws en intussen ook andere)op basis van één of enkele verhalen het college waar ik een groot stuk van mijn jeugd doorbracht veroordelen tot een instelling met Middeleeuwse praktijken. Dat is er VER over. Van de beschuldigde pater kan ik geen kwaad woord kwijt. Dat is mijn inbreng en daar blijft het bij.

  16. Beste Frans,

    Ik heb nog les van U gehad. Het gaat inderdaad niet om de school. De dingen die gebeurt zijn gebeurden in het internaat. En inderdaad zullen 99% van de leerlingen niets of weinig gemerkt hebben, gelukkig maar. Maar die ene andere procent is er één te veel. Ben blij dat ik na vijfentwintig jaar eindelijk uit mijn schelp ben gekropen en ook hartelijk en vooral nederig ben ontvangen vandaag op het college wat deze mensen alleen maar siert en bewijst dat een school niet door één man gemaakt wordt. De school verdient dit niet, maar ik (of wij) ook niet.
    Wat de middeleeuwse praktijken betreft kan ik enkel zeggen dat het in de middeleeuwen allemaal nog veel erger was. Maar ikzelf heb ooit in de gang verscheidene uren op de knietjes gezeten en in die tijd was dat een straf die “normaal” was dacht ik. Zoals ik ook dacht op die leeftijd en die tijd dat de dingen die gebeurden “normaal” waren. Pas erna komt het besef en de schaamte.

  17. Geachte meneer Vandueren,

    Dat wij met meerdere mensen anoniem wensen te blijven is, denk ik, normaal. Wij hebben allemaal, dankzij onze opvoeding en educatie in het college, een respectabele en veranwtoodelijke functie. Ik roep wel iedereen op om zijn verhaal te doen op een gepaste plaats en op een gepaste manier. Ik denk daarbij aan het gerecht en/of de kerkelijke overheid. Alhoewel die laatste ook geen antwoorden of oplossingen biedt. Ik kan U wel volgen in uw redenering over de media. ze horen een verhaal, of flarden ervan, zoeken bevestiging en maken er een heel ander verhaal van. Dat merk je ook als je de verschillende berichten naast elkaar legt, de één is al wat meer uit op sensatie dan de andere. Ik vond het bv. ongepast wat er vandaag in het Laatste nieuws verschenen is, het nieuwsblad vond ik daarentegen meer gematigd. Over de feiten zelf moet ik jammer genoeg bevestiggen dat “de mug” me inderdaad op een ongepaste wijze heeft benaderd. Het verhaal van de horloge klopt, ik weet nog dat hij zo’n stalen horloge had met een soort stalen rekband. Soms nam hij die in zijn vuist en een andere keer klopte hij met de horloge zelf,… Hiervoor merkte iemand op dat TH… tijdens de franse les ook aardig uit de hoek kon komen. Hem herinner ik me vooral als een zeer strenge leerkracht maar wel één met veel charisma en een prominente aanwezigheid op het college, althans in de jaren ’80. Het is niet omdat er één leerkracht/pater van het college in opspraak komt dat daarom heel de school als “slecht” moet afgeschilderd worden. Maar de feiten zijn wat ze zijn, en ze zijn wel degelijk gebeurd. Ook daarom ben ik tijdens mijn schoolloopbaan naar een ander college verder gaan school lopen. Hoe dan ook denk ik toch dat uw berichten meneer Vandueren niet getuigen van respect voor de slachtoffers want U denkt werkelijk dat het tot één of enkele leerlingen beperkt is gebleven terwijl we allemaal beter weten.

  18. Beste Frans,

    Ik denk dat ik ook nog les gehad heb van u.
    Wat het college op zich betreft denk ik dat de kwaliteit van het onderwijs en zelfs de opvoeding buiten kijf staat.

    De methodes waren wel niet altijd zachtaardig, ikzelf heb Pater B. meer dan eens gevoeld en zien uithalen naar gastjes van 11 tot 12 jaar die ver van huis en kwetsbaar waren, maar dat was normaal in mijn ogen. Pater B. stond in voor ons en ons gedrag tijdens de week, en we waren niet allemaal engeltjes.

    Ook de regels onder de knie en rechtop zitten met een volle boekentas boven je hoofd heb ik in mijn franse les een paar maal gezien, net zoals met 2 hand tegelijk op de oren slaan langs achter…

    Maar de eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik mij slechts 2 personen herinner die lijfstraffen toepasten, de rest deed dit niet en als iemand al een tik gaf, herinner ik mij ook extreem getreiter vanwege het slachtoffer.

    Moet de school hierdoor als “slecht” bestempeld worden? Ik dacht het niet, een harde hand was vroeger nu eenmaal normaal, en dat de één wat strenger was dan de ander, is ook normaal.

    Zeggen dat het allemaal niet zo was, is echter een loopje nemen met de feiten.

    Waarom wij anoniem blijven op een publiek forum? De wereld hoeft mij niet te kennen.

    Ik maakte mij bekend door contact op te nemen met de school in de afgelopen dagen en werd gehoord zonder ook maar 1 seconde te moeten wachten, en ik moet zeggen dat het voor mij een opluchting was hoe klein of minimaal de feiten ook waren.

  19. Ik zag gisteren de berichtgeving in het VTM nieuws. Toevallig dacht ik maandag nog: wanneer gaan ze het eens over MCR hebben.

    Doen alsof ze van niets wisten wat er aan de hand was, is nogal scheinheilig… Ik heb 3 jaar op MCR gezeten in de begin jaren ’90 . Iedereen wist dat als je bij pater B. langsging wegens ziekte, dat eerst de broek moest zakken, voor je een medicament kreeg. Alle opvoeders wisten dit ook, maar deden er niets aan. Integendeel. Opvoeders van toen waren ook niet zuiver. Ik herinner mij vele keren dat ik aan de deur van de chambrettes moest hangen als straf. Omdat dit pijn deed aan de handen, moest ik mijn T-shirt maar uitdoen, en rond de deurstijl hangen… met bloot bovenlijf. Dit zijn trouwens opvoeders die er heden nog werken! Veel van hen hebben trouwens vaak ook serieus fysiek geweld gebruikt, meestal voor de meest banale zaken.

    De manier waarop de opvoeders de internen fysiek en mentaal (en van tijd ook sexueel) aanpakten was een regelrechte schande. Van de verhalen waar ik ‘s weekends mee thuis kwam, geloofden mijn ouders nooit niks. Maar ze zijn wel gebeurd !

    Daarom ben ik blij met de negatieve reclame die ze nu gaan krijgen. Je oogst wat je zaait, en dit is hun verdiende loon. What goes around, comes around.

  20. Heren,

    Vergeten we niet te vertellen dat één van die mensen die lijfstraffen toepaste, waarover we het hebben, nog steeds actief is als adjunct directeur. Toenmalig leraar Frans Y. TH. ? …
    Wel moet ik eraan toevoegen dat hij verder een bekwaam leraar was, en nog zal zijn, en vooral dat hij niemadn (bij mijn weten) sexueel benaderd heeft. Buiten Y TH en pater B, heb ik trouwens geen negatieve herinneringen aan andere personeelsleden. Zelfs niet aan de “strengste” opvoerder de cipier bijgenaamd.
    Maar ik blijf er wel bij dat wat pater B betreft voor mij de waarheid geheel aan eht licht dient te komen. Op het bisdom reageert men zelfs niet op een melding. De kerk blijft dus star en onbuigzaam in het gehele verhaal. Hoog tijd voor een reformatie zou ik zo denken,…

  21. Ook ik verkies om anoniem te blijven, maar indien ik bericht krijg met de expliciete vraag van dhr. Francken om mij bekend te maken zal ik dit ook doen, aan hem, en in vertrouwen.

    Ik heb 4 jaar op het MCR gezeten. Kinderen slaan was inderdaad niet zo ongewoon in het MCR, YTH, pater M en broeder A hadden op z’n zachtst gezegd losse handjes, en de “Nek” hield zich meestal in, maar als hij kwaad werd…
    En pater B. natuurlijk. Met de vlakke hand, met zijn riem, jongens met de haren uit de klas sleuren, zijn horloge met de rekband, etc…

    Ik kreeg (bijna) nooit slaag, van geen enkele leraar of opvoeder trouwens, om de eenvoudige reden dat ik ‘hogere’ bescherming genoot. Van Bovens, aka de Mug, want ik was zijn speeltje, gedurende meer dan drie jaar. En blijkbaar was ik niet de enige.
    Ook ik heb aangifte gedaan aan de commissie in mei van dit jaar met de expliciete mededeling dat de dader nog in leven is en nog in het internaat woont, maar het is wel pas zoveel maanden later, en dan nog dank zij deze blog en een hoop media-aandacht dat er stappen genomen worden om pater B. een beetje te ‘weren’ uit de school. Dit is gewoon schandalig.

    Voor de rest klopt het wat ik hier en daar lees van studenten die er school hebben gelopen: als je niet misbruikt of overmatig geslagen werd was het een topschool: de sport, vissen, over het ijs lopen als eerste, voetbal, toneel, de natuur, zelfs de werkbeurten, de frieten, etc… Spijtig genoeg was dit alles voor mij overgoten met … ik bespaar jullie de details.

    Ik lees hierboven “What comes around, goes around.” Hopelijk wel. Eén ding is zeker, wat er hier of elders ook beweerd wordt: crazy Goofy was (en is) niet alleen. Ik hoop enkel dat hij niet nà mij misbruikt is, want dan voel ik mij voor een deel schuldig hieraan. OK, ik ben niet de dader, maar toch knaagt het aan mij. Indien dit wel het geval was: sorry Goofy, maar zeker jij begrijpt dat je dit niet zomaar kan ‘outen’, zelfs zoveel jaar later voelt het nog alsof je hele lijf uitéén scheurt. Je weet zeker wel wat ik bedoel.

  22. Enkele scènes uit mijn mcr-herinneringen: (eerste helft jaren tachtig)

    – een jongen uit het eerste jaar smeert tijdens de pauze wat prit op de stoel van zijn buurman – een vervelende grap, allicht. Na de pauze les Frans. De prit-grap komt aan het licht, alsook de dader. Gevolg: de dader wordt op de trede op zijn knieën gezet, voor de stoel met lijm op. Vervolgens grijpt de charismatische leerkracht, zoals hij hierboven genoemd wordt, de jongen bij zijn haar en drukt en wrijft zijn gezicht minutenlang op de zitting van de stoel, verwensingen brullend. En wij maar lachen…

    – een jongen die sociaal niet zo goed mee kan, en ook moeite heeft om zijn bank op orde te houden verhuist al snel naar de achterste rij van de klas, alleen, geïsoleerd van de anderen. TH komt binnen, ziet dat de bank niet voldoende opgeruimd is naar zijn zin en zwiert alles wat op de bank ligt met een grote zwaai de grond op. Opruimen is de boodschap. (waardoor de jongen in kwestie de les niet kon volgen en bij de volgende overhoring vervoegingen opnieuw wat denigrerende opmerkingen mocht incasseren) En wij maar lachen met die jongen, luid, gemeen… Einde van de les, TH verlaat het lokaal, waarbij hij niet nalaat alles wat met moeite net opgeruimd werd opnieuw de grond op te kieperen. En wij schateren!

    Ik kan zo voor de vuist weg nog tientallen voorbeelden opsommen van ontoelaatbaar gedrag van een leerkracht, en we hebben het hier niet over de jaren vijftig…

    Ik krijg opnieuw kippenvel als ik denk aan wat ikzelf als een erg traumatische periode in mijn leven ervaren heb. Er heerste een subtiele vorm van geweld en terreur in die school, die inderdaad draaide rond de hierboven genoemde personen. TH en Pater B., maar ook anderen (de opvoeders, de prefect, de directeur,…). Het omgekeerde horloge rond de handpalm klopt, het urenlang op de knieën zitten klopt, de meppen op de oren, het trekken aan oren en aan haren, het kamertje van de pater waar je naartoe “mocht” of soms ook “moest”…,

    de absolute verlorenheid en eenzaamheid als 12-jarige in die chambrette, en overdag vooral stoer doen aan de buitenkant… en met die gevoelens werd gespeeld…

    Heel erg angstaanjagend allemaal. Ik denk ook dat diegenen die trots zijn op het montfortaan zijn door de “selectie” geraakt zijn en zichzelf nu trots bij een elite rekenen, want daar ging en gaat het nog steeds om in vele, vele colleges. U moet zich alleen afvragen of dat soort selectie te rechtvaardigen is. Velen van ons hebben intussen kinderen. Ik zou mijn kind in elk geval nooit willen laten meemaken wat ik daar zelf heb meegemaakt. U wel?

    Wat een harde wereld was dat, zeg. En er is toch niemand die dit soort dingen niet gezien of niet geweten heeft in die periode? We kunnen dit toch niet blijven vergoelijken als “ach, af en toe een pedagogische tik”. Neen, dit was veel agressiever gedrag, bijna sadistisch te noemen soms. Ik herinner me ook nogal wat uitbarstingen bij leerlingen zelf, ook daar sloop het geweld binnen… Frieten op de schoot: fijn fijn. maar je moest als wat gevoeliger manneke maar eens de pech hebben om bij een verkeerde tafelchef terecht te komen, dan was elke maaltijd een hel. En het jaar erna ben je zelf extra hard voor de nieuwe groentjes.

    Is dat christelijke opvoeding? De waarden van het geloof uitdragend? Rekening houden met verschillen? Sociaal? Open minded?

    Trots op je college?

    Ik niet, al lang niet meer.

  23. Na mijn eerste reactie ben ik eens wat gaan grasduinen in mijn minder goede herinneringen, want die waren er uiteraard ook.

    Op deze wijze krijgt men ook eens een zicht op de ervaringen van een zgn. ‘elitaire’ oud-leerling, die zich door de Montfortaanse ‘selectie’ heenwurmde en uiteindelijk toch nog blij en ‘trots op zijn roots’ in het leven staat. Ongelooflijk toch!

    Een vorm van eenzaamheid ervaart ieder wel eens, ‘surtout’ in een internaat. That’s normal.
    Ik denk ook dat zowat iedereen in de loop van zijn jeugd wel eens het slachtoffer geworden is van een vorm van geweld, hetzij fysiek, hetzij emotioneel (of sexueel, maar dat is ‘hors categorie’ en overvalt gelukkig een grote minderheid van de kinderen).
    Alleen, hoe ga je er op dat moment mee om?
    Sommige kunnen niet meer functioneren, anderen verdringen, er zijn er zelfs die gaan fantaseren en nog anderen leren er uit of weren zich.

    Ik was bij de laatsten.
    2 anekdotes:
    In het MCR heb ik enkele vreselijk brutale en gewelddadige tafelchefs mogen ervaren, eentje stopte pas nadat ik een tafelmes tegen zijn kin plantte. Sindsdien, nooit meer last gehad. Ik was er wel niet fier op.
    Daarom heb ik tijdens mijn (korte) tafelchefperiode NIET de dictator uitgehangen.
    Van de beruchte leraar Frans, die volgens mij NOOIT leraar had mogen worden, heb ik werkelijk niets geleerd, integendeel.
    Na enkele lessen van stevige oorvegen, ben ik – wederom na een meppartij – tijdens de les rustig naar de Directeur gestapt om mijn beklag te maken. Sindsdien: geen enkel probleem meer gehad.
    De leerkracht die in de hogere jaren Frans gaf was daarentegen van een uitzonderlijk hoog niveau, dat moet gzegd.

    Elk jaar dat ik vorderde, werd de lucht blauwer, ook omdat je naar meer zelfstandigheid evolueerde (eigen kamer, eens een pint drinken, vrijwilligerswerk buiten het internaat op woensdagnamiddag enz.).
    En op het einde werd het zelfs zo leuk, dat ik er quasi vrijwillig nog een jaartje heb aan toegevoegd.

    Het was inderdaad soms keihard op dat internaat en er liepen (zeer weinig) schandalige figuren rond, maar ik blijf erbij dat het een geweldige leerschool was in de aanloop naar …

  24. Hier ik weer ‘Anomiem’.

    Tjenne, ik snap wat je zegt ‘iedereen voelt zich op een internaat wel eens eenzaam’. Dat klopt, en daar is op zich ook niks mis mee. Dat kan een mens zelfs nog positief vormen.

    Het feit dat er fysiek en verbaal geweld gebruikt word tegen kinderen (dat ben je nog als je 12 bent), is totaal ontoelaatbaar. En dat zal een mens nooit positief vormen, integendeel. Hier geef ik u het bewijs: Ik heb sinds mijn MCR periode nooit meer met mijn ouders over problemen of zorgen gepraat, waardoor ze vonden dat ik gesloten en introvert was. Simpelweg omdat ik hen in die ‘klote’ periode in MCR enkel verhalen heb verteld, waar zij van zeiden: je bent aan’t zeveren.

    2 voorbeelden:

    Badmintonvelden: Leuk. Hier zoon, je krijgt een top badminton racket. Tijdens een discussie met een andere leerling, over wie het veld als eerste ‘had’, komt een opvoeder naar me toe met een schaar. Hij knipt al mijn snaren over en plooit het racket in 2. Toen ik met dat verhaal thuis kwam, kreeg ik nog een straf bij, omdat ze dachten dat ik aan’t liegen was.

    Aktetas. Hier zoon: met Kerstmis een nieuwe dure aktetas van Samsonite voor naar school te gaan. Enkele dagen na Kerstmis tijdens een studie, open ik de tas omdat er iets in zat wat ik vergeten was. De opvoeder komt naar me toe met de woorden. Je verstoort de studie door lawaai te maken. Dus raam open, en hij gooit de tas van 3 verdiepen naar beneden, in 100 stukjes …. Met dat verhaal ben ik thuis nog eens afgekomen. resultaat: Lieg niet zo.

    Dus sindsdien, hou je die verhalen beter voor jezelf, want er wordt thuis geen geloof aan gehecht. En dat heb ik echt uit mijn tijd van MCR. Want introvert ben ik allesbehalve, enkel thuis…

    En als ik dan weet dat die heren de dag van vandaag daar nog werken, dan gaan mijn haren rechtstaan, en krijg ik eigenlijk veel zin om eens tot daar te rijden, de mannen recht in de ogen kijken, met een simpele vraag: ‘Kent ge mij nog?’

    En heel dat elitair gebeuren waar iedereen over spreekt. Waar hebben jullie het over? Geld? Bekende familie? I don’t a shit… Mijn Opa doneerde maandelijks meer geld aan zijn plaatselijke kerk, dan de jaarlijkse omzet van MCR. En ondertussen kregen zijn kleinkinderen slaag van de pater…

  25. Ik heb mooie herinneringen aan mijn zes jaren op MCR. Samenleven met je vrienden op een internaat kweekt een onnavolgbare band. Ben nu 36 en zie mijn vrienden die ik al van mikn twaalfde ken nog maandelijks. Het is dan ook vreselijk zo’n dingen te moeten horen. Zelf heb ik in ieder geval geen slechte ervaringen met De Mug. Met twee vrienden maakte ik vaak gebruik van zijn donkere kamer om foto’s te ontwikkelen en daar is nooit ook maar het minste gebeurd dat niet normaal was. Maar wij waren mondig en stelden ons niet kwetsbaar op. Met de leraren ook geen problemen, al waren de Lambik en den Tezze (dhr Th) soms wel erg hard. O wee als je bij Th “tintenkiller” gebruikt bleek te hebben : huiswerk versnipperd en een scheldpartij. Maar dat “vormt” en hardt jonge mensen. Ik houd er echt wel fijne souvenirs aan over maar leef mee met de slachtoffers van mogelijk misbruik. Dat valt nooit goed te praten.

  26. Beste Tjenne: wat zegt u nu eigenlijk? Dat het leven hard is en dat we daar maar mee moeten leren omgaan, en dat een “harde” opvoeding daarom wenselijk is? Of lees ik u verkeerd? Ik hoop van wel…

    Anders moeten we onze kinderen allemaal maar elke ochtend wat meppen verkopen, om hun te leren omgaan met de harde werkelijkheid, best zo jong mogelijk beginnen, lijkt me.

    Vergeef me mijn cynisme.

    Ik heb het diepste respect voor de slachtoffers in deze zaak, ik hoop dat zij verder kunnen met hun leven en manieren kunnen vinden om wonden te laten helen en gerechtigheid kunnen vinden, wat hen niet eenvoudig gemaakt wordt door alle gebeurtenissen in dit dossier.

    Wat me daarnaast ook zorgen baart in het verhaal van Skoosje is dat de school na zijn eerdere klacht blijkbaar weinig ondernomen heeft… en dat koppel ik dan even aan de meer recente verhalen die de ronde doen (jaren 90, opvoeders die er nu nog werken, YTH als adjunct…)

    Ik vraag me af of de huidige school hierover nog iets wenst mee te delen na haar oproep van begin deze week… of zij stappen onderneemt? Een aantal dingen zal verhinderen? Haar pedagogisch project opnieuw bekijkt?

    Of zwijgt zij zedig?

    “Wat gij aan de minsten der mijnen gedaan hebt, hebt gij aan mij gedaan”

  27. Hier ik weer ‘Anomiem’.

    Tjenne, ik snap wat je zegt ‘iedereen voelt zich op een internaat wel eens eenzaam’. Dat klopt, en daar is op zich ook niks mis mee. Dat kan een mens zelfs nog positief vormen.

    Het feit dat er fysiek en verbaal geweld gebruikt word tegen kinderen (dat ben je nog als je 12 bent), is totaal ontoelaatbaar. En dat zal een mens nooit positief vormen, integendeel. Hier geef ik u het bewijs: Ik heb sinds mijn MCR periode nooit meer met mijn ouders over problemen of zorgen gepraat, waardoor ze vonden dat ik gesloten en introvert was. Simpelweg omdat ik hen in die ‘klote’ periode in MCR enkel verhalen heb verteld, waar zij van zeiden: je bent aan’t zeveren.

    2 voorbeelden:

    Badmintonvelden: Leuk. Hier zoon, je krijgt een top badminton racket. Tijdens een discussie met een andere leerling, over wie het veld als eerste ‘had’, komt een opvoeder naar me toe met een schaar. Hij knipt al mijn snaren over en plooit het racket in 2. Toen ik met dat verhaal thuis kwam, kreeg ik nog een straf bij, omdat ze dachten dat ik aan’t liegen was.

    Aktetas. Hier zoon: met Kerstmis een nieuwe dure aktetas van Samsonite voor naar school te gaan. Enkele dagen na Kerstmis tijdens een studie, open ik de tas omdat er iets in zat wat ik vergeten was. De opvoeder komt naar me toe met de woorden. Je verstoort de studie door lawaai te maken. Dus raam open, en hij gooit de tas van 3 verdiepen naar beneden, in 100 stukjes …. Met dat verhaal ben ik thuis nog eens afgekomen. resultaat: Lieg niet zo.

    Dus sindsdien, hou je die verhalen beter voor jezelf, want er wordt thuis geen geloof aan gehecht. En dat heb ik echt uit mijn tijd van MCR. Want introvert ben ik allesbehalve, enkel thuis…

    En als ik dan weet dat die heren de dag van vandaag daar nog werken, dan gaan mijn haren rechtstaan, en krijg ik eigenlijk veel zin om eens tot daar te rijden, de mannen recht in de ogen kijken, met een simpele vraag: ‘Kent ge mij nog?’

    En heel dat elitair gebeuren waar iedereen over spreekt. Waar hebben jullie het over? Geld? Bekende familie? I don’t a shit… Mijn Opa doneerde maandelijks meer geld aan zijn plaatselijke kerk, dan de jaarlijkse omzet van MCR. En ondertussen kregen zijn kleinkinderen slaag van de pater…

  28. Besten

    Ik ben recent afgestudeerd aan het montfortcollege. Wat er allemaal is gebeurd, raakt me erg… De slachtoffers moeten gehoord en geholpen worden.
    Maar ik wil bevestigen dat geen van deze dingen vandaag de dag nog gebeuren. Ik kan dat door velen laten bevestigen. De school is populair en dat heeft zijn redenen. Het geeft kwalitatief onderwijs en is begaan met de jongeren die er schoollopen. Ik vind het zeer jammer dat deze praktijken hun slechte daglicht geven aan de school. Ik ben blij dat ik er mocht school lopen, daar heerste ten minste nog discipline, wat ik van vele scholen in de omgeving niet kan zeggen. En deze wordt niet toegebracht door lijfstraffen. Ook vind ik dhr Y. TH. (zoals hij genoemd wordt) een zeer respectabel man, waarmee men goed kan praten. Hij is streng, maar dat is nodig; en raakt geen leerling met de vinger aan. Wat hij dan in die tijd zou gedaan hebben, dat zal wel waar zijn, en ik keur dat niet goed, maar was hij niet een uit de duizenden in die tijd? Nu is hij een van de personen die de school draaiende houdt en hij doet dat prima.

    De slachtoffers moeten gehoord worden, correct, maar dit heeft absoluut geen verband met het heden!

  29. Beste SDS,
    Ik ben blij te lezen dat jouw humaniora zo goed is verlopen. Daar ben ik oprecht blij om. Ik vind het iets moeilijker te lezen dat je in naam van de hele school schrijft dat er nu niets meer gebeurt of recent gebeurd is. Hoe kan je dat zo zeker weten? Geloof me, een slachtoffer loopt er niet mee te koop, maar ik kan maar hopen dat je gelijk hebt.

    Verder: ik lees dat je mensen die zich in het (recente) verleden hebben misdragen, met een verse lei laat beginnen, omdat het toen ook door nog anderen werd gedaan. Verfrissend idee, maar we hebben het wel over sadisme, kindermishandeling en pedofilie hé?! Niet over ‘streng zijn’. Dan kunnen we misschien, nu we toch bezig zijn ineens in één adem het Joegoslavië-tribunaal en dergelijke afschaffen.

    Als iemand zich in het verleden heeft misdragen, en de school, met aan het hoofd een paar ‘oud-strijders’ reageert daar enkel op onder druk van de media, dan is er iets goed fout.

  30. ‘Collega’s’,

    Zelf enkel goede herinneringen aan MCR. Denk dat alles – zonder te willen vergoeilijken – in zijn tijdsgeest moet gezien worden. Hetgeen in het kamertje gebeurde kan & mag niet…
    Persoonlijk hoop ik dat – mijn kinderen of neefjes – net een collegetijd als ik kunnen beleven. Over de opvoeders spreek ik me niet uit maar leerkrachten Frans, Wiskunde, Duits, Geschiedenis als hierboven vermeld hebben me gevormd en karakter gegeven. Dank daarvoor! Ook ik heb bij Y.T. voor het bord gestaan en publiekelijke ‘vernedering’ gekend maar dat heeft me enkel positief beïnvloed. Het ging verder dan zorgen dat je de werkwoorden kende, het was vorming. Het verbieden van ‘tintekiller’ en ‘aanmoedigen’ van vulpen alsook het ‘blauwe’ kaftpapier maakte daar integraal deel van uit. Wederom dank daarvoor… Over die Romantische Straße weet ik niets meer maar aan de zin ‘ga niet als een olifant maar als een vlieg door het leven’ denk ik nog elke dag… Ik bedenk plots dat dit voor zij die last hadden van muggen niet zo leuk moet geklonken hebben…
    Wanneer ik vernam dat Y.Th. Deze functie heeft was ik blij want het is een garantie voor het behoud van de waarden waar ik zo blij van ben dat ik ze van hem meekreeg….

    Hoe dit ook moge evolueren… bedankt Y.Th, de V, V.G,…

    Aan zij die in mijn tijd (midden jaren ’90) ontoelaatbare dingen ondergingen, mijn excuses indien ik in mijn naïviteit dat niet zag… Ik zag enkel het smoren achter de dennen, nachtelijke ontsnappingen uit de Proosdij en feestjes…

    Een gelukkige oud-MCR’er met goede vrienden uit die tijd….

    J.G.

  31. Nog één berichtje om eens over na te denken:

    Ik hoor in verschillende commentaren dat de school oud-leerlingen goed en hartelijk ontvangt om te praten over het verleden. Wat gaan ze er dan verder mee doen? Pater B en misschien Y TH op de vingers tikken: “dat was niet netjes vroeger hoor jongens,…” ? Kortom ik vrees dat de oproep van de school een doofpotoperatie is. Zeker nu duidelijk wordt dat Y TH toch ook wel geen onbesproken blad was (en misschien is) binnen MCR. Hij heeft er dus als adjunct directeur alle belang bij om de bliksem af te leiden, af te leiden van instituten en organisaties die de waarheid WEL aan het licht willen brengen.

    Ikzelf hab alvast een verklaring afgelegd bij de politie, waar ik touwens zeer goed ontvangen en opgevangen ben. Ook al zijn de feiten waarvan ik slachtoffer werd verjaard toch is het nuttig aangezien men wil onderzoeken tot wanneer de feiten zich hebben voorgedaan en of er zelfs nog niet verjaarde feiten tussen zouden zitten. Hoeveel te meer informatie ze krijgen bij de politie hoe veel te beter ze kunnen onderzoeken. Als we met z’n allen blijven schrijven op dit forum, en begrijp me niet verkeerd, als uitlaatklep dan is er van objectief onderzoek nog steeds geen sprake. Als we ons melden bij de school, na het gesprek en een hoop beloftes alles in de prullemand,… . Ik dank trouwens de eigenaar van het forum om deze uitlaatklep, die blijkbaar nodig was, open te zetten voor onze reacties. Mag ik wel iedereen echt verzoeken om bij een neutrale organisatie uw verhaal te doen, via uw raadsman, bij de politie, bij het Parket,…

    Verder treed ik enkele voorgangers bij dat, ook al is alles nu klaarblijkelijk in orde op school, daden uit het verleden evenzeer afgerekend moet worden op de totaalrekening van welbepaalde personeelsleden (denken we aan Pater B en Y TH). Toch mogen we niet vergeten dat er momenteel leerkrachten en opvoeders aan de slag zullen zijn die het wel goede menen zoals er die vroeger ook geweest zijn, maar toen iets te weining in getalsterkte waren.

    Ik wens voor U allen, in het bijzonder de slachtoffers, sterkte en warmte toe. Ik heb na vele jaren pas kort geleden mijn vrouw ingelicht ze is nu een ware steun, en ik kan het verdomd nog goed gebruiken ook,…

  32. Ik heb na het MCR, wat sommigen hier zo fantastisch vinden, 25 jaar lang gezwegen. Pas toen de kerk in het nieuws kwam ivm misbruik heb ik mijn vriendin ingelicht over wat ik had meegemaakt. Ik dacht dat ik nergens terecht kon, dat niemand interesse had in mijn verhaal. Zelfs nu nog blijkt dat sommigen het niet willen horen als je sommige reacties leest.
    Als een kind nu opstandig is of zich vreemd gedraagt zal de school die signalen opvangen en met het CLB praten of met de ouders. Toen werd je alleen maar meer gestraft. We zullen dat kereltje wel klein krijgen, hij zal wel buigen. Maar niemand van het leraarkorps of van de opvoeders zag dat er iets mis was. Nee, ze konden zich niet permitteren dat hun macht in het gedrang kwam door iemand die probeerde hun aandacht te trekken.
    Ik heb me nooit meer zeker gevoeld, ik vond het nadien normaal dat mensen anderen onderdrukten. Ik heb de rest van mijn leven ondergaan en steeds aanvaard dat ik moest volgen wat anderen wilden van mij. Ondertussen kan ik het niet meer verdragen als iemand me zegt wat ik moet doen. Zeg me gewoon wat je wilt en ik zal zorgen dat het gebeurt, op mijn manier. Als men verder gaat lukt het me niet. In een team werken lukt helemaal al niet, het best voel ik mij als ik alleen ben. Ik kan me niet concentreren op hetgeen wat ik doe, mijn gedachten dwalen steeds af. Voel me goed als ik niet te veel mensen heb rond mij. En als er toch veel mensen zijn probeer ik vooral aandacht te trekken en te verbergen dat ik eigenlijk niets heb te vertellen.
    Ik vertrouw niemand. Ik heb geleerd alleen op mezelf te rekenen. Mijn problemen verzwijg ik en los ik zelf op of leg ze opzij. Het kan me absoluut niet schelen wat anderen er van denken.
    Ik wou net als mijn grootvader burgerlijk ingenieur worden, maar dat lukte gewoon niet meer. Na het MCR ging het enkel bergaf. Het interesseerde me allemaal niet meer. Voor het MCR had ik een brede interesse en was ik leergierig. Erna was schoolgaan een marteling en leren ging al helemaal niet meer.
    Het heeft tot mijn 23ste geduurd eer ik een relatie had met een meisje. In het begin was het fantatisch, maar dat duurde niet lang. Ik vond niet wat ik zocht en heb me dan maar toegelegd op mijn werk. Mijn eerste relatie heeft acht jaar geduurd waarvan we het grootste gedeelte hebben geleefd als broer en zus. Twee fantastische dochters en steeds angst om iets verkeerd te doen. Ik durf niet knuffelen of mijn genegenheid tonen.
    Ik verzorgde mezelf nauwelijks, ik had een hekel aan me wassen. Iedereen dacht dat ik schrik had van water maar het was niet het water dat me angst gaf. Het was het wassen, telkens opnieuw, jaren lang het beeld van toen dat terugkwam.
    Sinds het MCR in de media kwam heb ik terug nachtmerries, ben ondertussen bijna veertig en beleef in mijn dromen elke nacht alles opnieuw.
    Ik ben blij en opgelucht dat er vele mensen zijn die goede herinneringen hebben aan het MCR. Het strenge regime kan misschien zijn voordelen hebben gehad, maar op scholen waar dit niet bestond zijn ook jongeren gevormd die vandaag ook perfect functioneren in de samenleving. Of is op het MCR misschien een elite gekweekt? Diegene die dat denken, denken beter nog eens. Het feit dat ze zichzelf zien als elite roept op zich al vragen op en bewijst dat het project van MCR in die tijd NIET is geslaagd.
    Je koopt een auto, nieuw en mooi, en dan plotseling als je hem pas hebt rij je stomweg ergens tegen. Verdorie!, een kras, een diepe kras en de auto is niet meer nieuw. Uiteraard doe je voor die kras je auto niet weg, je blijft hem gebruiken. Maar toch, hij is niet meer nieuw en telkens als je de kras ziet denk je terug aan dat voorval. Zo kan ik het best mijn ervaring met het MCR uitleggen aan anderen.
    Ik hoop dat anderen eerst eens nadenken voor ze hun reactie neerschrijven en aanvaarden dat niet alles blinkt.

  33. Het verhaal van Bert B. herken ik helemaal, en wat Ano heeft gedaan heb ik vorige week ook gedaan: ik ben naar de politie gestapt en heb PV laten opmaken. Ook ik ben zeer hartelijk ontvangen, mijn verklaring duurde 4,5 uur. Twee keer moeten gaan overgeven, kotsmisselijk, maar nadien wel blij dat ik het gedaan had.

  34. Ook ik heb daar 3 jaar gezeten en sliep in de chambrette naast Bert B, ja Bert ik herinner me zelfs de dag dat je klop kreeg en uren in de gang zat op je knieën. Je vertelde “vreemde” verhalen over pater b. maar wat moet je als 12-jarige met zo’n informatie?
    Ikzelf heb gelukkig nooit enige last ondervonden en kan dus ook niet oordelen. Maar na al die jaren zou het me toch niet echt verbazen…

  35. 86-89
    De weken, de dagen en de uren heb ik er geteld. En in de les van Y. TH. telde ik met het angstzweet op mijn rug zelfs de seconden.
    Veel goede herinneringen aan de lessen van Vandueren en De Vinck.
    En wat betreft Bovens : het zou mij niet verbazen. Een keer op KSA kamp een erg verwarrende scene meegemaakt, maar veel van die dingen begrijp je pas achteraf.

    Erg gemengde gevoelens dus.

  36. Pingback: 2010 in review « Theo tuurt naar Vlaanderen en de wereld

  37. Ik zat drie jaar in Rotselaar rond 1980, tot ik er buitengepraat werd door de Nek (ik paste niet binnen het christelijk project, oef). Dat project bestond er inderdaad in om bijvoorbeeld kinderen in vuilbakken te plooien, tussen de lessenaar te klapperen, te vernederen,… De dader daarvan, de hierboven reeds vaak geciteerde Y TH, beroemde er zich ooit in de klas op Mein Kampf als inspiratie te zien. De apotheek van de mug was inderdaad bekend als de chapotheek. En ramp oh ramp als je je zwembroek vergat, want dan mocht je naar zijn kamer voor een pas-sessie uit zijn collectie. Gelukkig ben ik van al die pedofilieverhalen nooit zelf het slachtoffer geweest.
    Wat betreft de kwaliteit van de school. Het is niet moeilijk om een elite af te leveren als je de lat van bij de ingangspoort hoog genoeg legt. Je moest sowieso al een superrapport uit het lager kunnen voorleggen om welkom te zijn. Als je dan jaar na jaar nog zwaar genoeg filtert en wegstuurt, waar ligt dan de prestatie van de school?
    Ik zat er omdat ik het zelf wilde. Anderen zaten er uit noodzaak: omdat de ouders het oplegden, omdat het thuis niet anders ging,… Ik heb in Rotselaar dan ook voorbeelden gezien van verstoord gedrag van jongeren die ik later in andere scholen nooit meer gezien heb. Zo was er in onze tijd een heuse golf van kleptomanie, ook bij jongens die het absoluut niet nodig hadden.
    De kameraadschap was echter ook enorm groot. Daarom hou ik vooral een goeie herinnering aan deze school. Maar ze ophemelen: never!

  38. Wat er toen gebeurd is kan ik niet bevestigen als recenter afgesturdeerde,
    maar het zou me ten zeerste verbazen moest de man die meent van alles op de hoogte te zijn, nl de hierboven reeds vernoemde Y TH, ook hier niet van op de hoogte zijn.

    Het gevoel dat ik tijdens mijn humaniora in het MCR kreeg was dat de school meende een ‘vrij denkende’ massa studenten op te leiden. Helaas poogden ze dit te bereiken met middelen die tegen ditzelfde principe indreunen.

    Zo kan het hoofd van de cel leerlingenbegeleiding (alwaar Y TH) geen enkele vorm van tegenspraak dulden en lijkt hij geen millimeter te willen wijken van zijn standpunten waarvan men zich afvraagt waar hij ze in deze tijd nog haalt of kan verdedigen. Om maar niet te beginnen over zijn manier van gsms van leerlingen te doorzoeken, intimidatie, morele chantage …

    Ik ben er wel van overtuigd dat de leerstof wel degelijk onderwezen wordt, maar jammer dat de schooldirectie niet meegaat met haar tijd en verkiest monddode leerlingen af te leveren.

  39. Goed idee! Om eens tot daar te gaan en een discussie aan te gaan met hen die dachten dat ze ons konder verdrukken en vergeten!

    Ik stel voor dat zij die wensen mee te gaan zich melden: peeters.smekens@telenet.be

    Let wel het is de bedoeling om een gesprek te hebben en geen oproer te zaaien! We moeten in waardigheid toch hun gezichten kunnen zien als ze zich trachten te herinneren wie we zijn en wat ze met ons gedaan hebben!

    Als ze op het MCR over voldoende lef beschikken krijgen we via de forum een officiële uitnodiging om naar ginder te gaan en hun publiekelijke excuses te ontvangen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s