banner02

Beste dorpsgenoot,

Goed nieuws. Ons beleidsplan voor de komende 6 jaar is klaar. De gemeenteraad keurde het meerjarenplan 2014-2019 met ruime meerderheid goed. Ik leg u het niet zonder trots voor.

Forse besparingen

Zoals geweten kan het overheidsapparaat een stuk efficiënter en slanker. Op lokaal niveau is dit niet anders. De gemeente zal de komende 6 jaar fors besparen.

Voor het eerst focussen we op wat echt nodig is. We stellen de vraag hoe we de gemeentelijke activiteiten best organiseren om met minder middelen hetzelfde resultaat te bekomen.

We buigen de aangroei van het personeel tijdens de vorige bestuursperiode om in een afslanking. We zullen er evenwel alles aan doen om dit mogelijk te maken zonder naakte ontslagen. Met een herorganisatie en doorgedreven investering in moderne werkinstrumenten zullen we hierin slagen én het dienstverleningsniveau nog verbeteren.

Slimme investeringen

20,5 miljoen euro. Dat is het totaalbedrag dat we de komende 6 jaren investeren in onze gemeente. De opvallendste investeringsprojecten zijn de bouw van de nieuwe bibliotheek en het nieuwe gemeenschapscentrum Libbeke. Volgens de huidige planning starten de werken dit jaar al. Verder zetten we sterk in op het vernieuwen van allerlei school- en jeugdgebouwen in heel Lubbeek.

Bijna veertig procent van de investeringen gaan naar de heraanleg van belangrijke verkeersaders en fietspaden, een vaste jaarlijkse investering in het onderhoud van de wegen van 400.000 euro, een herwaardering van de dorpskernen en de uitbreiding van bosrijk gebied.

Dankzij investeringen in geavanceerde software en de noodzakelijke vervanging van machines, verbeteren we op een efficiënte en duurzame manier de dienstverlening.

Lage belastingen

Zonder centen, geen investeringen. Naast de doorgedreven besparingen moesten we – zoals zowat alle gemeenten – op zoek naar extra inkomsten. We kozen ervoor die noodzakelijke extra inkomsten te halen uit een evenwichtige aanpassing van de retributiereglementen voor het gebruik van de gemeentelijke diensten en infrastructuur en uit enkele specifieke doelbelastingen.

We verhogen de kernbelastingen niet. Dat was nochtans de makkelijkste oplossing geweest. Dit bestuur zal – zoals beloofd – de personenbelasting en de onroerende voorheffing niet verhogen. Nu niet en in de toekomst niet.

Met een 7/10 op de enquête van Het Nieuwsblad kreeg onze ploeg na 1 jaar besturen een goede beoordeling van de Lubbekenaren. Dit geeft ons de moed en energie om verder te timmeren aan een beter Lubbeek. Niet zelfgenoegzaam, maar met de kracht van onze overtuiging.

download
Supporters of the late former Philippine President Corazon Aquino flash the “fight” sign as the funeral motorcade passes by in Manila August 5, 2009. REUTERS/Romeo Ranoco

We schrijven 31 mei 2009, verkiezingscampagne voor het Vlaams Parlement, ik heb mezelf de campagneopdracht opgelegd XII werken uit te voeren.

Wat is jullie teken?’, vroeg Purificacion, één van de Filippijnse vrouwen die ik rondleidde in het Vlaams Parlement met als doel mijn IXde WERK tot een goed einde te brengen. ‘Wat bedoel je?’ vroeg ik haar. ‘Wel, in de Filippijnen hebben alle politieke partijen een teken, met de hand. Wat is het teken voor de N-VA?’ antwoordde ze in perfect Nederlands. ‘Dat hebben we hier niet.’ repliceerde ik. ‘Spijtig, het werkt nochtans wel.’ zei ze ferm. ‘Je zou er toch eens over moeten nadenken, want er zijn maar weinig mensen die iets van politiek afweten, voor hen helpt dit. Bij ons hebben ze er allemaal één.’ ging ze onverstoorbaar verder. De Filipinas naast haar knikten instemmend. ‘Laat er dan ‘ns enkele zien.’ vroeg ik uitdagend, waarna ik werd ingewijd in de politieke handsigns van de Filippijnse politiek.

Misschien moeten we er toch maar eentje introduceren, bedacht ik me toen.

Verbondenheid
5 jaar later is het zover, de N-VA heeft nu ook een handteken. Dat N-VA’ers nu massaal het V-teken gebruiken, doet sommigen meteen naar de nazi-metaforen grijpen. “Een nieuwe hitlergroet lijkt geboren”, tweette de jong CD&V-voorzitster van Bornem. Nochtans werd het V-teken in het verleden net gebruikt bij anti-naziprotesten en staat het vooral bekend als het vredesteken.

Toegegeven, het is niet het meest originele teken. Maar dat hoeft ook helemaal niet. Het is gewoon fijn, zo’n extra element van Verbondenheid.

Samen met dat geel kaboutertje wordt het nog een leuke campagne.

P.S.: Lees mijn blog van toentertijd via http://theotuurt.wordpress.com/2009/08/30/tijd-voor-een-teken-een-n-va-teken/

Er zijn van die woorden die je best mijdt in onze stiel. ‘Liegen’ is er zo eentje. Erg geladen, beschuldigend en dus te vermijden. In de Nederlandse Tweede Kamer zal je het niet horen. Zeg nooit: ‘Minister, u liegt”, zeg: “Wat u zegt Minister, staat op bijzonder gespannen voet met de waarheid.” Je zegt hetzelfde, maar toch niet helemaal. Liegen, neen, dat woord nemen onze noorderburen niet gauw in de mond, tenzij misschien Geert – ‘verbied de Koran!’ – Wilders.

No go

In de overtreffende trap van liegen staat het woord ‘haat’. De ultieme negatieve emotie. Het gebruik ervan in een politieke context is een absolute no go. Dat een malloot als Laurent Louis het gebruikt raakt niemands koude kleren. En Filip Dewinter maakt van grove uitspraken zijn kostwinning. Hij gaat er ten andere steeds verder in om nog op te vallen. Maar dat MR-voorzitter Charles Michel in de Zevende Dag ‘haat’ bovenhaalt als het over het nationalisme en dus de N-VA gaat, is schikbarend. Want het is zoals de Antwerpse schrijver en dichter Herwig Hensen stelde: ‘Haat is een politiek programma op zichzelf.’

Mijn verbazing was nog groter toen ik maandag geen enkele stem in het medialandschap vraagtekens hoorde plaatsen bij dat heel makkelijke gebruik van het woord ‘haat’ ten aanzien van een andere democratische ideologie en partij. Het werd gecatalogeerd als ‘een opwelling van verkiezingskoorts’ en ‘profilering ten opzichte van de PS’. Ik vraag me af of de reacties vergelijkbaar zouden zijn geweest in het hypothetische scenario waarbij mijn partijvoorzitter op de Franstalige televisie had gesteld “het socialisme te haten”.

In de ballen

Onlangs nog kondigde ik aan dat de vijandigheid ten aanzien van de N-VA met de verkiezingen in het vooruitzicht enkel zou toenemen. De “schrik is terug van nooit weggeweest” en we zullen het geweten hebben. Dat was ook de boodschap van de nieuwjaarsspeech van Bart De Wever. Onze woorden komen jammer genoeg sneller uit dan gedacht. We worden gehaat. Dat kwetst en het kost me niets om dat toe te geven. Of wat te denken van de Oostendse voorzitter van Jong Groen die twittert dat hij “Bart De Wever eens ferm in de ballen wil trappen” en er nog niet eens voor op de vingers wordt getikt? ‘Humoristisch bedoeld’ stelt hij.

Blijkbaar moeten mensen en partijen die het systeem willen veranderen meer kunnen verdragen dan zij die het status quo verdedigen. Het zij zo, maar laat woorden als haat toch maar beter achterwege.

1533952_550922138330355_60492774_n

Beste lezer,

Was 2013 het scharnierjaar voor Lubbeek, zo kan 2014 het scharnierjaar zijn voor Vlaanderen en wie weet voor Europa.

Lubbeek

Na drie decennia VLD-bestuur kantelde in 2013 de machtsverhouding in onze gemeente. In mijn nieuwjaarsbrief van vorig jaar was “Lubbeek terug op de sporen zetten” mijn goed voornemen. Wel, ik denk dat ik woord heb gehouden. De rust op het gemeentehuis keerde weer, de neuzen staan terug in dezelfde richting. De coalitiekeuze N-VA/CD&V/Lubbeek Leeft! was de juiste. Zelfs de moeilijkste beslissingen namen we eendrachtig. 2014 wordt het jaar van de grote investeringsprojecten: de bouw van de bib en de nieuwe feestzaal, de opening van de nieuwe scouts-, KLJ- en chirolokalen en van de basisschool te Binkom, de bouwaanvraag voor de vernieuwde Dorpsstraat en de nieuwe Pellenbergse schoolklassen, voor 400.000€ aan vernieuwde wegen, voet- en fietspaden… ‘Forse besparingen, krachtige investeringen, lage belastingen’, zo beschrijf je best ons meerjarenplan 2014-2019.

Vlaanderen

Lubbeek aansturen is één ding, Vlaanderen veranderen een ander paar mouwen. Op 25 mei is het aan U. De inzet is simpel: de PS opnieuw aan het stuur of ons de stuurknuppel geven. Ik geloof in onze kansen. Het zelfbewustzijn van ons volk neemt toe. Een nieuwe Franstalig gedomineerde regering Elio II ligt bijzonder gevoelig bij een groot deel van de publieke opinie en een stem op de N-VA is hiertegen de beste garantie. Dat er pas in 2018 terug verkiezingen zijn, maakt uw keuze in mei eens zo belangrijk. Een stem voor ons is alvast een stem voor ingrijpende veranderingen. De positieve economische vooruitzichten mogen niet opnieuw zand in de ogen strooien. Het moet nú gebeuren.

Uitkijken doe ik ook naar ons congres. Voor het eerst in tien jaar congresseert onze partij. De teksten zijn van hoog niveau. Sinds de lancering ervan lijken we onze tweede adem gevonden te hebben. De kritiek op ons confederaal model is ijl. Wij staan tenminste ergens voor. De traditionele partijen komen enkel met de hernieuwing van eerder gebroken beloftes, Open VLD op kop.

Europa

Tot slot beweegt er wat in Europa. Wordt 2014 een scharnierjaar? Voor het eerst zal de antifractie numeriek en dus politiek relevant worden in het Europees Parlement. Of dit tot enige vorm van introspectie, laat staat zelfkritiek, zal leiden, is nog maar de vraag. Sommige Europese mandarijnen zijn ‘so far out’ dat ze die hele Europese verkiezingen enkel als ballast zien. Dit staat in schril contrast met mijn ervaringen van de afgelopen maanden. Tijdens de vragenrondes na mijn spreekbeurten ten velde, krijg ik vanuit het publiek steeds meer vragen over Europa. De publieke teneur is kritisch, eerder negatief. Dit Europa zit met een probleem.

Dat probleem dreigt enkel te vergroten als de Europese Commissie de weg inslaat die Herman Van Rompuy enkele weken geleden toonde. Geflankeerd door de Spaanse premier Rajoy meldde EU-president Van Rompuy aan de Catalanen dat ze zichzelf uit de EU zetten van zodra ze durven kiezen voor onafhankelijkheid. 2014 is het jaar van het Schotse en Catalaanse onafhankelijkheidsreferendum en zeker in Catalonië is de volksbeweging pro onafhankelijkheid indrukwekkend te noemen. De angst in Madrid – en nu dus blijkbaar ook in Brussel – is navenant. Deze angst toont aan dat de EU niet voorbereid is op ‘inbreiding’. Nochtans zou ze zich hier beter mee bezighouden in plaats van met haar onophoudelijke, Babeliaanse uitbreiding.

Kortom, 2014 heeft de potentie om een historisch kanteljaar te worden. Ik zit alvast op de eerste rij om het van nabij te volgen, in Lubbeek, Brussel, Edinburgh of Barcelona. U toch ook?

Warme nieuwjaarsgroet, een goede gezondheid en veel groot en klein plezier in 2014,

Uw burgemeester en Kamerlid,
Theo Francken

Beste dorpsgenoot,

Een nieuw jaar is ingegaan. Het is de tijd van winterse landschappen en goede voornemens.

“Lubbeek vanaf dag 1 terug op de sporen zetten”, dat was ons voornemen als bestuursploeg een jaar geleden. We hebben u verandering beloofd en u heeft verandering gekregen.

Verandering
Soms is die verandering heel zichtbaar. Zo lieten we veel intensiever sneeuw ruimen, schaften we de voorrang van rechts op de hoofdwegen af en herstelden we de slechtste wegen. In Linden schieten de herstellingswerken aan de Kasteelhoeve goed op. En ook de bouw van de scouts- en KLJ-lokalen in Lubbeek en de nieuwbouw van de school in Binkom maakten een grote sprong voorwaarts. Daarnaast traden we een stuk strenger op tegen laagvliegers en tegen het onvergund kappen van bomen. En wie wil bouwen of verbouwen in Lubbeek ziet zijn dossier tot 30 dagen sneller afgehandeld nu de goedkeuring niet langer via de gewestelijke dienst in Leuven moet.

Lubbeek financieel op de rails
Minder zichtbaar maar daarom zeker niet minder belangrijk zijn de veranderingen op politiek en financieel vlak. Dit bestuur neemt in een constructieve en participatieve sfeer de nodige beslissingen om Lubbeek weer op de rails te zetten. Inspraak, zuinigheid en duurzaamheid zijn daarbij de drie sleutelbegrippen die aan de basis liggen van ons beleid.

De laatste maanden van 2013 ging er veel tijd en energie naar het opmaken van de meerjarenplanning voor 2014 – 2019. Besparen en bezuinigen zijn nooit pijnloos maar we slaagden erin een evenwichtige begroting te maken die ook essentiële investeringen toelaat. Want een gemeente die enkel bespaart, maar niet investeert, kan niet vooruitgaan.

Een nieuwe bib en een modern Libbeke
De belangrijkste investeringsprojecten van deze bestuursperiode zijn de bouw van een nieuwe hoofdbibliotheek en een nieuw gemeenschapscentrum Libbeke. Dat de krakkemikkige bibliotheek en feestzaal tot op de draad versleten zijn, daarover is iedereen het eens. Wij hebben gekozen voor een financieel gezond project dat in fases tot stand komt. Bij de voorstelling van de plannen aan het publiek kon het ronde, moderne ontwerp voor de bib alvast op veel goedkeuring en enthousiasme rekenen.

Enthousiasme en werkkracht, daar ontbreekt het deze ploeg niet aan. Ook dit jaar gaan we onverminderd voort om van Lubbeek een nog aangenamere groene woon-, leef- en ontspanningsgemeente te maken. Dat is ons goede voornemen voor 2014.

Gelukkig Nieuwjaar!

Warme groet,
Uw burgemeester
Theo Francken

‘Mean and hungry’ zo omschrijft generaal Maximus zijn troepen in ‘The Gladiator’, het magnum opus van Ridley Scott. Leep en hongerig, zo net voor de finale strijd met een barbaarse stam uit Germania.
Aan dit filmfragment moest ik dinsdagavond denken. Beter kon ik de compagnie ondernemers in de Leuvense universiteitshallen niet omschrijven. Met 350 waren ze naar ons MeerOndernemen-partijevent afgezakt om er te luisteren, maar vooral om er gehoord te worden: over de golf aan nieuwe belastingen en de rechtsonzekerheid, maar ook over de moeizame weg om een lening vast te krijgen of over het gebrek aan gemotiveerd personeel. Uit recent peilingsonderzoek van het Neutraal Syndicaat voor Zelfstandigen blijkt dat 53% N-VA stemt. Meer dan ooit stelt de Vlaamse ondernemer zijn hoop op ons. Open VLD leeft misschien in een geweldige tijd, de Vlaamse ondernemer leeft vooral in een bangelijke tijd. Optimisme is goed, realisme is beter.

‘Mijn bomma’
Over realisme gesproken, wie stelt dat ‘de veer van de N-VA gebroken is’ doet er goed aan de stolp van de Wetstraat eens te verlaten. En al zeker Twitter. Moest de realiteit de teneur op Twitter volgen, dan was onze veer al járen geleden gebroken. Bruno Tobback heeft groot gelijk als hij in een interview dit weekend stelt dat ‘Twitter het café is van journalisten, politici en academici. Maar mijn buren zitten daar niet op. En mijn bomma al zeker niet.’ Ik vond het trouwens een uitstekend interview, uit het hart en zonder N-VA-bagger. Een opluchting na de tafelsprong van Gennez dat ‘De Sp.a met deze N-VA nooit een regeerakkoord kan maken.’ Dat we het wel al meer dan een decennium in de Vlaamse Regering en sinds januari in tientallen gemeente- en stadsbesturen samen doen, leek ze even vergeten.

Infréquentable
Alles is goed om op ons te kappen. De angst moet aangewakkerd. Maar of dit succesvol is, moet nog blijken, met of zonder blauw spaarvarkentje. Vast staat dat – sinds de lancering van ons confederaal plan – het hek langs Franstalige kant to-taal van de dam is. Nieuw modewoord: Infréquentable. La N-VA est infréquentable, zo stelde onze Belgische doch in het geheel Nederlandsonkundige begrotingsminister Olivier Chastel van de MR gisteren nog. De N-VA is de no go zone van de Franstalige liberalen, ook over het sociaal-economische, dixit Chastel. Waar dan juist de verschillen liggen, dat blijft giswerk. De lijstvorming is aan de gang en door publiekelijk op de N-VA te kloppen, probeert men wat gratie te kopen bij partijbons Charles Michel. Schieten op publieke vijand NR. 1 doet het dan altijd goed. Vergeet ook niet dat de MR de Waalse oppositiebanken moe is. Ze wil Wallonië terug mee besturen, desnoods met aartsvijand PS. En als een zoveelste rondje N-VA-bashen de PS wat gewilliger kan maken, waarom niet?

Ons verhaal
Toch moeten we hieruit lering trekken. Enerzijds toont dit aan dat de angst voor verandering, de angst voor de N-VA terug van nooit weggeweest is. Het feit dat uit onze interne peiling blijkt dat nu al 1 op 3 Brusselaars bij de Brusselkeuze voor Vlaanderen zou kiezen, heeft de zenuwachtigheid op de Franstalige partijhoofdkwartieren doen toenemen. Reden: door onze keuze voor het confederalisme wint onze claim op Brussel aan geloofwaardigheid. Want wanneer de idee van Brussel als Vlaamse hoofdstad in een onafhankelijkheidsscenario voor sommigen eerder theoretisch lijkt, is dat in een confederaal model niet langer het geval. Het francofone hoongelach is verstomd, de twijfel sluipt in hun rangen.

Focus op inhoud
Anderzijds bewijst de Franstalige drama net onze sterkte. Schreef Carl Devos op zijn veelgelezen deredactie.be-blog voor enige tijd nog wekelijks dat ‘de N-VA in slechte doen is’, schrijft hij nu dat vooral de Sp.a het moeilijk heeft. De lancering van onze congresteksten was het kantelmoment. Focus op de inhoud. In tegenstelling tot de klassieke partijen hebben wij wél een verhaal, geloofwaardig en solide. En volgens de polls kan 40 to 45% zich hierin vinden. Goed om weten dat wij bijna op de helft van het electoraat spelen, terwijl al de rest de andere (dikke) helft van de taart onderling moet verdelen. Daarbij komt dat met Ben Weyts de congresregie in onze allerbeste partijhanden zit en dat we de imperial overstretch door de toevoer van verse troepen alvast voorlopig stuiten.

Toespraak Meer Ondernemen – Dinsdag 26 november – Universiteitshallen K.U. Leuven

 

Geachte dames en heren,

 

Ik ben ervan overtuigd dat een publiek als u het apprecieert als ik meteen to the point kom.

Wel, beste mensen, “We leven in een geweldige tijd”.

We leven in een tijd waarin mensen een hele carrière kunnen stempelen. Een tijd waarin men na een heel leven te stempelen recht heeft op een volwaardig pensioen. Een tijd waarin mensen al op hun 48ste met brugpensioen gaan. Een tijd waarin het systeem van de vaste benoeming onze arbeidsmarkt blokkeert. Een tijd waarin de vakbonden met een vingerknip het land plat leggen. Een tijd waarin diezelfde vakbonden rijker worden van de werklozen dan van de werkenden. Een tijd waarin wie solliciteert voor een topjob bij de overheid, ze niet krijgt en wie niet solliciteert, ze wel krijgt…

 We leven ook in een tijd met het hoogst aantal zelfmoorden en burnouts en een tijd waarin de consumptie van antidepressiva de hoogste toppen scheert.

Beste mensen,

We leven in een tijd waarin ettelijke Vlaamse jongeren in naam van Allah mee gaan strijden in Syrië; een tijd waarin almeer meisjes zich bekeren tot de Islam. Een tijd waarin onze gevangenissen overvol zitten en amper 1 op 10 criminele illegalen uitgewezen wordt.

 “Optimism is a moral duty”. En wanneer men zegt dat we in een geweldige tijd leven, heeft men historisch gezien natuurlijk gelijk. Maar het heeft geen zin om rond de problemen heen te blijven draaien. Of ze enkel een andere naam te geven. We mogen geen oogkleppen opzetten en blind zijn voor wat mis loopt. Ons sociaal model is op het einde van haar Latijn. Optimisme is goed, realisme is beter.

 Dames en heren,

Di Rupo I zet onvoldoende in op mensen die initiatief nemen en toegevoegde waarde creëren. Mensen zoals u. Integendeel, ze ontmoedigt en ondergraaft het ondernemerschap. En dat terwijl ondernemers en zelfstandigen het steeds moeilijker krijgen.

Amper 8 procent van de volwassen Belgen richt een onderneming op of plant dit te doen, tegenover 12 procent in de Europese Unie. Steeds minder mensen starten een bedrijf en het aantal faillissementen neemt toe. In dit land gaan per dag 30 bedrijven failliet. Sinds Di Rupo tellen we meer dan 19.000 faillissementen. Ruim 400.000 mensen zitten zonder werk. Onze welvaart en welzijn glippen ons als zand door de vingers. En dat omdat de verschillen op federaal niveau te groot zijn.

Dit land bestaat uit twee verschillende wereldbeelden. Ten zuiden van de taalgrens vertrouwt men de vrije markt gewoon niet. Winst is voor de PS niet de bron van welvaart en welzijn. Winst is “iets vies”.  Toen Di Rupo eerder dit jaar zijn vennootschap opdoekte, was zijn woordvoerster er als de kippen bij om te benadrukken dat “de premier er zeker geen winst aan heeft overgehouden”. Want stel u voor: aan een volstrekt wettelijke vennootschap “winst” verdienen. (Absurder moet het niet worden.) Of toen de Franse miljardair Bernard Arnault eind vorig jaar Belg wou worden zette de SP.A het land in rep en roer. Als een miljardair Belg wil worden, ho maar, daar moet vast iets louche mee aan de hand zijn. Maar de 600.000 mensen die via de snel-Belg-wet onze nationaliteit kregen zonder enige voorwaarden, en vaak zonder arbeidsinkomen, daar kraait geen haan naar.

Deze instelling is dodelijk voor het ondernemerschap en verklaart regeringsbeslissingen als de invoering van de belasting op bedrijfswagens en de verhoging van de liquidatietax van 10 naar 25 procent. Het lijkt wel alsof een liberaal als Herman De Croo meer bekommerd is om het pensioen van de koning dan om dat van ondernemers. Rutten heeft het over “pestmaatregelen” maar mede dankzij haar partij werden ze wel werkelijkheid.

Dames en heren,

Om het ondernemerschap aantrekkelijk, lonend en rendabel te houden, is vooral een coherent beleid nodig. Met de huidige bevoegdheidsverdeling is dat niet mogelijk. De Gewesten zijn wel bevoegd voor het industrieel beleid maar belangrijke economische hefbomen zoals de fiscaliteit, de loonvorming, arbeidsvoorwaarden en de sociale zekerheid blijven federaal.  De overheidsmiddelen worden niet efficiënt ingezet en zo lopen kleine en grote ondernemingen kansen en investeringen mis.

Door de verschillende visies tussen Vlamingen en Walen en links en rechts is de huidige regering toegewezen op de zogenaamde “salamitactiek”: in elke begrotingszitting wordt hier en daar een kleine maatregel genomen. Volgens begrotingsexperts zijn maar liefst 47 procent van alle begrotingsmaatregelen genomen onder deze regering, eenmalig. De regering neemt de weg van “le faisable”, het haalbare. Dat is de weg van de minste weerstand maar ook de weg van het minste verstand want de traditionele partijen schuiven zo de problemen en de rekening door naar de volgende generaties.

Beste mensen,

De Belgische welvaartstaat evolueert naar een schuldenstaat. Volgens de laatste cijfers van Eurostat klimt de Belgische overheidsschuld naar 105 procent van het bruto binnenlands product. Met de verkoop van PNB Paribas Fortis aan de Fransen – opnieuw een eenmalige maatregel – is de staatsschuld voorlopig onder de 100 procent gedoken. Daarmee heeft Frankrijk met Electrabel, Tractebel, Dexia en Fortis al onze kroonjuwelen in handen.

Président Hollande, zou u zo vriendelijk willen zijn er ook de Kroon bij te nemen? 

Maar we moeten bij de les blijven want die hoge totale staatsschuld wijst op de hoogdringendheid van fundamentele veranderingen. De juiste beleidskeuzes dienen gemaakt te worden willen we niet ten onder gaan aan de stijgende pensioen- en gezondheidskosten die de vergrijzing meebrengt.

Daarom is de enige weg naar een gezonde Vlaamse economie dan ook de weg naar het confederalisme.

In het confederale België zouden Vlaanderen en Wallonië zelf verantwoordelijkheid opnemen voor het eigen economisch en financieel beleid. Alleen als we zelf aan het sociaaleconomische stuur zitten, kunnen we de hervormingen doorvoeren die noodzakelijk zijn om onze welvaart te behouden en te versterken en zorgen voor een meer gunstig ondernemingsklimaat. 

Als we zelf kunnen beslissen, kunnen we verantwoordelijkheid belonen in plaats van bestraffen.  Want ondernemen of een eigen zaak starten, gaat bij uitstek over verantwoordelijkheid nemen, de nek uitsteken. Dat willen wij beloond en ondersteund zien in plaats van bestraft en gewantrouwd.

CD&V en Open VLD verklaarden nooit in een regering te zullen stappen die al wie werkt, spaart en onderneemt zou belasten. En vervolgens werd al wie werkt, spaart en onderneemt belast.

In geen enkel OESO-land is er een grotere belasting op lonen dan in België.

Weet u dat de eerste Belg die werkt voor Facebook in Sillicon Valley in Californië, Jan Van Buggenhout, uit Linden komt? Ik zag afgelopen zondag zijn vader  en die vertelde me dat Jan berekend had hoeveel hij in totaal afdraagt aan de Amerikaanse overheid: 33 procent. En dit terwijl California bekend staat als high tax state. In België zou hij 60 procent moeten afstaan. Die zien we hier nooit meer terug.

Nergens wordt arbeid zwaarder belast dan in België. Wie werkt komt algauw in de op één na hoogste schijf van 45 procent. Vanaf 34.500 euro valt de Belgische belastingplichtige in de hoogste nominale schijf van 50 procent. In Griekenland dreigde een belastingopstand uit te breken tegen de invoering van een tarief van 45 procent. Met de N-VA willen we de belastingen op een gemiddeld loon verlagen tot 40 procent.

Beste mensen,

Wanneer Vlaanderen zelf verantwoordelijk wordt voor de belastingen, zouden we die eenvoudiger, competitiever en rechtvaardiger kunnen maken. Niet alleen de persoonsbelasting maar ook de vennootschapsbelasting zouden we verlagen. Het nominaal tarief van de vennootschapsbelasting ligt in België hoger dan het gemiddelde van onze buurlanden, Scandinavië en heel West-Europa.

Die verlaging willen we financieren met een vermindering van de overheidsuitgaven. Gelukkig staan we met die visie niet alleen. Maar hoe denken de liberale partijen dat met Di Rupo II te bereiken? Keep on dreaming ladies.

Als we met de N-VA in mei 2014 het vertrouwen van de kiezer krijgen, maken we komaf met de verhoging van de liquidatiebonus. Ook de belastingverhoging voor “voordelen van alle aard” maken we dan ongedaan. En we willen werk maken van een fiscaal pact voor een meer stabiele, rechtszekere en ondernemingsvriendelijke fiscaliteit. Nu worden ondernemingen anders behandeld naarmate ze een andere fiscale controleur hebben. Die willekeur moet stoppen. 

En tot slot, zouden we in het confederale model ook zelf kunnen beslissen over de loonvorming. Dat overleg zouden we verplaatsen van het federale niveau naar dat van de sectoren en bedrijven zodat de ontwikkeling van lonen beter aansluit bij de evolutie van de productiviteit van de regio’s en hun bedrijven. Een regionale loonvorming zou ook voor een betere afstemming zorgen van vraag en aanbod op de regionale arbeidsmarkt.

Arbeid kost in de Belgische marktsector gemiddeld 40 euro per uur, dat is 8 uur per uur of 25 procent meer dan gemiddeld in onze buurlanden. De belastingdruk op een gemiddeld brutoloon ligt met 42,8 procent ongeveer een derde hoger dan in Duitsland, Frankrijk, Nederland en de Scandinavische landen, waar de belastingdruk op arbeid “maar” 30,8 procent uitmaakt. In geen enkel ander OESO-land is het verschil tussen de totale loonkosten voor de werkgever en het loon dat een werknemer netto overhoudt op het einde van de maand zo groot als bij ons.

Ook de mobiliteit moet beter willen we competitief zijn. Het investeringsbeleid van de NMBS in Vlaams-Brabant stelt zwaar teleur. Dat er de komende 12 jaar nagenoeg geen investeringen zijn in capaciteitsuitbreiding van het klassieke spoornet in onze provincie is ronduit stuitend. 19 van de 25 meest filegevoelige punten van het Vlaanderen liggen in Vlaams-Brabant en toch gaat er nog geen 10 procent van de Belgische investeringen in het openbaar vervoer naar onze provincie. De NMBS is in haar geheel is trouwens een goed voorbeeld van hoe we – zoals Bart graag zegt – in België wel Noord-Europese belastingen betalen maar er Zuid-Europese dienstverlening voor in de plaats krijgen.

Het mag duidelijk zijn: we willen met de N-VA een fundamentele beleidsommekeer. Ondernemerschap moet opnieuw gestimuleerd en gewaardeerd worden. Daarvoor moeten de fiscale en parafiscale druk omlaag, het belastingstelsel moet eenvoudiger en de lasten op arbeid en ondernemen moeten dalen om de concurrentiekracht te versterken en de werkgelegenheid te vrijwaren. Binnen de Belgische federatie kan dat blijkbaar niet. Vlaanderen moet dus de kans krijgen om het zelf te doen. Daarom is confederalisme nodig.

En er is reden om optimistisch te zijn: bijna de helft van de Vlamingen wil dat noodzakelijke confederalisme ook. We hebben met de congresteksten onze kaarten laten zien en die vallen in de smaak. Uit peilingen blijkt dat 40% de N-VA plannen voor een confederaal model zien zitten. Uit een andere peiling bleek dat een derde van de Brusselaars bovendien kiest voor het aanbod van de Vlaamse gemeenschap als ze voor de Brusselkeuze staan. Nu al, 1 op 3.

Beste mensen,

Samen met Ben Weyts zal ik de komende maanden heel wat Vlaams-Brabantse bedrijven bezoeken. We willen uit eerste hand te weten komen wat er leeft bij ondernemers en waar de pijnpunten liggen in het beleid volgens de ondernemers zelf. We willen niet alleen luisteren maar ook onze handen uit de mouwen steken. Voor de verkiezingen maar zeker ook erna.

Op ons kunt u rekenen

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 25 andere volgers