Bij het bestuderen van de begrotingscijfers, stelde N-VA opnieuw een, hopelijk, “administratief foutje” vast. Na het foutje rond de dotatie aan het Koningshuis, na het foutje met betrekking tot de loonsverhoging van de ministers en de uitbreiding van de kabinetten, blijken nu de middelen voor het gedwongen terugkeerbeleid fors te zijn gedaald. Staatssecretaris De Block blijkt de cijfers te betwisten.
Wat is er aan de hand?
De cijfers in de begroting van de regering Di Rupo I zijn duidelijk. In onderstaande tabel worden de cijfers voor 2012 vergeleken met de begroting 2011. Hieruit blijkt dat de middelen voor gedwongen verwijdering effectief met 8% zijn gedaald:
|
Begr ’11 (initieel) |
Begr ’11 (aangepast) |
Begr ‘12 (initieel) |
Saldo ’11 > ’12 (absoluut) |
Saldo ’11 > ’12 (Relatief) |
|
| Repatriëring |
7.000 |
7.000 |
6.982 |
- 18 |
- 0,26% |
| Gesloten centra |
9.031 |
10.406 |
9.010 |
- 1.396 |
- 13,42 % |
| Totalen |
17.406 |
17.406 |
15.992 |
- 1.414 |
- 8,12 % |
Staatssecretaris De Block reageerde hierop in de Standaard (dd. 10 januari 2012) als volgt: “Ik vind die cijfers nergens terug. Ook de Dienst Vreemdelingenzaken weet niet waarover Francken het heeft. In werkelijkheid daalt het budget met € 40.000, op een budget van bijna 16 miljoen is dat peanuts”.
N-VA wijst de Staatssecretaris graag de weg. De cijfers zijn te lezen in de begroting (DOC 53 1944/001) op pagina’s 273 en 275. Een eenvoudige berekening bevestigt de N-VA analyse. Het verwijderingsbudget daalt met € 1.414.000, dit is 8%.
Waar maakt Staatssecretaris De Block de fout?
De fout die Staatssecretaris de Block maakt is duidelijk. In plaats van de begroting 2012 op correcte wijze te vergelijken met de aangepaste begroting 2011 (waarin o.m. een budget staat van € 10.406.000 voor gesloten centra), vergelijkt zij met de initiële begroting van 2011 (waarin o.m. € 9.031.000 staat voor gesloten centra). Het is natuurlijk overduidelijk dat met de aangepaste begroting moet worden vergeleken, waarom worden anders tijdens het jaar begrotingsaanpassingen doorgevoerd?
N-VA roept de Staatssecretaris op de daad bij het woord te voegen
Het regeerakkoord stelt dat maximaal aandacht zou worden besteed aan verwijdering. N-VA roept de staatssecretaris op hiervoor de nodige middelen vrij te maken, in plaats van te snijden in het verwijderingsbudget. N-VA stelt voor om het budget voor repatriëringen te verhogen tot op het niveau van 2010 en het budget voor de gesloten centra tot het niveau 2011.
Betekent dit dat er dus extra budget moet gaan naar de Dienst Vreemdelingenzaken? Neen. Voor de N-VA moet iedereen zijn steentje bijdragen om de besparingsdoelstelling te behalen. Concreet vragen wij dan ook géén extra middelen. N-VA vraagt wél dat bijkomende middelen voor verwijdering worden gezocht binnen het bestaande budget van het departement Binnenlandse Zaken. Dit kan door andere prioriteiten te stellen.
Een voorbeeld van mogelijk te stellen nieuwe prioriteiten? Op 4 jaar tijd verdrievoudigde het aantal personeelsleden op de Dienst Regularisatie binnen de Dienst Vreemdelingenzaken tot 125 VTE. Geen enkele andere dienst is zo goed bedeeld. Aangezien deze regering naar eigen zeggen van terugkeer i.p.v. van regularisatie haar prioriteit wil maken, moet ook hier personeel verschoven kunnen worden.
Voor de N-VA is het terugkeerbeleid de komende jaren topprioriteit. Deze prioriteit moet zich vertaald zien in de begroting.







januari 29, 2012
The Leuven Five
Posted by theo tuurt under Politieke commentaarLeave a Comment
Vlak voor de Vlaamse en Europese verkiezingen van 2009 schreef ik samen met Lorin Parys (Open VLD), Peter Van Rompuy (CD&V), Isabelle Van Laethem (LDD, Hermes Sanctorum (Groen!), Norah Karrouche (Sp.a) en Mohammed Ridouani (SLP) een misschien ietwat naïef, maar eerlijk en oprecht opiniestuk in De Standaard onder de titel: ‘Jonge politici pleiten voor een politieke klimaatsverandering’. Onze hoofdboodschap was dat wij, de politici voor morgen, kiezen voor een nieuw model. Politiek debat én samenwerking moeten opnieuw de drijvende kracht van maatschappelijke vooruitgang worden, want enkel zo kan de politieke klasse haar legitimiteit en waardigheid herwinnen.
Een kleine 3 jaar verder zijn die politici voor morgen al een beetje de politici van vandaag geworden. Mohammed (inmiddels Sp.a) is schepen in Leuven, Peter senator, Hermes Vlaams Parlementslid, Lorin voorzitter van Open VLD Leuven en uw dienaar is, zo u weet, Kamerlid. Van het ‘nieuw model’ is echter nog niet echt sprake, van ‘het herwinnen van legitimiteit en waardigheid voor de politieke klasse’, vrees ik, nog minder. Onze analyse van toen: ‘Het wederzijdse wantrouwen, het overlopen in alle richtingen en het gespin hebben de politiek in een conflictmodel gestort. Helaas gaat het zelden om een tegenstelling van ideeën. Wel om de botsing van ego’s en partijtactiek, aangevuurd door de onverzadigbare mediamachine.’, is actueler dan ooit tevoren.
Toch zijn er ook andere geluiden, misschien nauwelijks hoorbaar tot in de Wetstraat of op de nieuwsredacties, maar ze zijn er wel. Neem nu the Leuven five. In navolging van ons opiniestuk, richtten Lorin, Peter, Mohammed, Hermes en ik the Leuven five op. Eens om de 2 à 3 maanden komen we samen op een avond te Leuven. We nodigen een eminent gastspreker uit de regio uit om ons een avond te onderhouden over zijn/haar wereldvisie en business. Het ging al over de bankencrisis, innovatie, ondernemen, maar ook over toekomst van het Leuvense voetbal en hoger onderwijs… de eerstvolgende afspraak vindt plaats in ‘t Lampeke, het buurthuis en de kansarmoedewerking in de Ridderbuurt.
Deze avonden inspireren mij enorm net omdat er over het muurtje wordt gekeken, omdat we voor elkaar open staan en dus van elkaar leren. En stel nu dat wij over 10, 20, 30 jaar aan de touwtjes trekken in de Leuvense regio of misschien zelfs in Vlaanderen. Dan zullen deze avonden niet in het minst de fond gelegd hebben voor wederzijds vertrouwen en diepmenselijk respect.
Of het nieuw politiek model, de politieke klimaatsverandering, waarvan wij dromen er ooit zal komen, weet ik niet. Toch is het de enige uitweg uit de diepe crisis waarin het politieke bedrijf zich al jaren bevindt. En, hoe dan ook, begint een betere wereld niet bij jezelf?