Lentemeeting NAVO-parlement Luxemburg

We kennen allemaal John Wayne en Clint Eastwood. Westernhelden die ons menig zondagnamiddag aan de buis gekluisterd hielden met hun avonturen op de prairie waarbij ze het opnamen tegen hordes bandieten of een stam bloeddorstige indianen. In vele van deze spaghettiwesterns chargeerde de cavalerie vaak op het allerlaatste moment over de heuvel om onze helden uit de penarie te helpen. Hollywood deed ons dromen van deze happy end avonturen.

Amerikaanse broer
Maar Washington drukt ons vandaag de dag met de neus op de feiten. De realiteit is dat hun “cavalerie” onder zware druk staat. De States geven enorme hoeveelheden uit aan hun defensieapparaat: in 2011 bedroeg het defensiebudget meer dan 731 miljard dollar. In totaal omvatten hun uitgaven meer dan 75% van alle defensie-uitgaven onder de NAVO-lidstaten. De balans tussen de militaire investeringen intraNAVO is zoek. Terwijl de VS opdraaien voor de harde veiligheid, beperkt Europa zich tot ‘zachte’ veiligheidsuitbouw via haar fors ontwikkelde sociale zekerheid. Geen wonder dat Washington aandringt bij zijn Europese bondgenoten om een einde te maken aan de defensiebesparingen. Dit wordt het centrale onderwerp tijdens de lentebijeenkomst van het NAVO-parlement die dit weekend plaatsvindt in Luxemburg. Onze grote Amerikaanse broer slaat hard op tafel. Zal het andermaal op een koude steen vallen?

On a déjà donné
De Belgische regering blijft alleszins doof voor de Amerikaanse verzuchtingen. In 2011 gaf België slechts 1.1% van zijn BNP uit aan defensie, ondanks de NAVO voorschriften om rond de 2% van het BNP aan defensie-uitgaven toe te wijden. Hiermee zit ons land op dezelfde bodemkoers als Letland en Slovakije. Zelfs nieuwe NAVO-lidstaten als Polen (1.7%) en Roemenië (1.3%) doen het stukken beter. En het blijft bergaf gaan met De Crem’s defensiebudget. Zijn pathetische “on a déjà donné” noodkreet van enkele jaren terug klinkt erg schel. Sindsdien zijn er immers nog honderden miljoenen van zijn budget afgesnoept door Di Rupo’s PS. Nochtans plukken we met het NAVO-hoofdkwartier in Evere en het militaire commandocentrum SHAPE bij Bergen, al jaren de sappigste vruchten van het Noord-Atlantisch bondgenootschap.

Europees leger?
De Belgische regering is misschien de slechtste leerling van de klas maar het klasgemiddelde is dramatisch. Het overgrote deel van de Europese politici blijft er blindelings op rekenen dat de cavalerie over de prairie zal blijven denderen. Een beetje naïef, want Washington verschuift zijn blik steeds meer van the Atlantic naar the Pacific, een regio waar de Noord-Koreaanse nucleaire pariastaat en een steeds sneller ontwikkelende Chinese grootmacht bijzondere aandacht verdienen. Wanneer Europa dan toch een antwoord wil bieden op de Amerikaanse vraag komt men aandraven met ideeën om ‘het Europees leger’ nieuw leven in te blazen, een concept dat al bijna 60 jaar op sterk water staat.

Cheap defense
Wij pleiten voor realisme. Eerst en vooral is een Europese defensie nog niet voor morgen. Het is onwaarschijnlijk dat landen als het Verenigd Koninkrijk hiervoor staan te springen, zeker wanneer je naar hun Europadiscours luistert. Om het met de woorden van Minister De Crem te zeggen: “Een Europese defensie zonder het Verenigd Koninkrijk is een doodgeboren kind.” Ten tweede moeten we ons ervan bewust zijn dat smart defense niet gelijk staat aan cheap defense. Willen we samenwerken, dan moeten we in eerste instantie investeren in die samenwerking. En hoe kunnen we investeren wanneer het budget wegsmelt als sneeuw voor de zon?

Besparingsstop 2014
Aan de ene kant meer Europese defensie willen bewerkstelligen en aan de andere kant meer besparen is een illusie. Zij die dit als waarheid verkondigen houden vooral zichzelf voor de gek. Onze jongens en meisjes weten beter, zij weten dat je een F-16 niet kan voltanken met holle woorden maar met peperdure kerosine. Al twee decennia slikken ze herstructurering na herstructurering en mantra’s als “modernisering”, “specialisering”, “rationalisering” en “Europese Defensie”. Deze lippendienst moet de realiteit verbergen: Defensie wordt steeds kleiner.
Om de toekomst te verzekeren, moeten we de besparingen op het defensiebudget stopzetten. Voor ons moet de trendbreuk ingezet worden bij de begrotingsopmaak van 2014. Daarnaast moeten we investeren in de samenwerking tussen legers, in het bijzonder tussen deze van de lage landen. Gezien de reeds succesvolle samenwerking op het vlak van de Marine en de gelijkaardige grootte en positie in de wereld is verdere militaire integratie met Nederland prioritair.

We moeten we de volgende jaren moeilijke knopen doorhakken: Wat moet onze krijgsmacht nog kunnen? Welke capaciteiten en missies kunnen/willen we nog financieren? Willen we nog in Afghanistan blijven indien de NAVO dit zou vragen? … Zonder duidelijke antwoorden op deze vragen blijven we het zorgenkind van Washington D.C..

Theo Francken
Jan Jambon
Karl Vanlouwe
N-VA-parlementsleden en leden van het NAVO-parlement

 

Qui mange du roi en crève

Republiek of monarchie? Het blijft een gevoelig onderwerp, ook voor onze eigen achterban. Heel wat Vlamingen houden immers van hun koning. Al mag dat niet overdreven worden. Uit recent onderzoek van de KU Leuven blijkt dat amper een kwart van de Vlamingen veel tot zeer veel vertrouwen heeft in de koning, 40% heeft weinig tot zeer weinig vertrouwen en een derde heeft geen mening. Samen met politici en journalisten is de koning gebuisd met 4,3 op 10 op de vertrouwenstoets. De subjectieve rol van de koning in de regeringscrisis, zijn jaren ’30 kersttoespraak en de financiële en andere strapatsen van zijn familie deden zelfs zijn trouwste fans knarsetanden.

De N-VA is en blijft een republikeinse partij. De monarchie is een achterhaalde staatsvorm, het geboorterecht strookt niet met de democratische basisbeginselen. Maar we zijn Realpolitiker genoeg om te weten dat de republiek nog niet voor morgen is. Op dit ogenblik bestaat er geen parlementaire meerderheid om de monarchie te doen uitdoven. Kortom, de N-VA wil meewerken aan de hervorming van de Belgische monarchie.

Of het ook realistisch is, dat blijft een groot vraagteken. ‘Qui mange du roi en crève!’ Dat de Franstaligen morgen hun koning zullen afvallen, is een illusie. Ook al weten we dat het in het verleden wel even anders is geweest, denken we maar aan de periode na de tweede wereldoorlog en het gedwongen aftreden van Leopold III.

Dat de Franstaligen morgen wel voorzichtig durven pleiten voor een moderne monarchie waar transparantie de stelregel is, is minder irrealistisch.

Hoe dan ook, in het monarchiedebat leggen we volgende veranderingsvoorstellen op de tafel:

1/ Sla de weg in van de protocollaire monarchie zoals in de Scandinavische landen. Geen politieke opdrachten meer, enkel nog lintjesknippen en koninklijke bezoeken. Geen medeondertekening meer, geen formatieopdrachten, geen militaire functies. Zeggen dat België zonder koning nog altijd geen regering zou gehad hebben, is totaal gratuit en toont net aan hoe erg het gesteld is met ons land. En plaats de kabinetschef van de koning onder politiek toezicht zoals in Nederland.

2/ Kom met één begroting: transparant, overzichtelijk en vooral ‘all in’. Transparantie is hét modewoord van deze tijd, doe het dan ook in het koningschap. Zonder transparantie smelt het maatschappelijk draagvlak voor de monarchie als instelling als sneeuw voor de zon.
Het kan toch niet dat ik tientallen parlementaire vragen moet stellen vooraleer ik een totaalbeeld krijg van de effectieve kostprijs van de Belgische monarchie? Zelfs de relatiegeschenken worden niet door de Civiele Lijst gedragen, maar door de POD Wetenschapsbeleid. En doe zelf wat je van anderen verwacht. Het blijft onvoorstelbaar dat de straffe woorden van de koning in zijn kersttoespraak ‘dat iedereen zijn steentje zal moeten bijdragen om de crisis te bestrijden’ zich niet vertalen in zijn eigen portefeuille.

3/ Laat alle uitgaven voor de functie-uitoefening controleren door het Rekenhof, ook die van de Civiele Lijst. Als er geen geheimen te vertellen zijn, waar wachten ze dan op? De koninklijke familie zou zichzelf trouwens een dienst bewijzen moest ze externe controle op haar interne keuken toestaan.

4/ Betaal belastingen, BTW en accijnzen zoals iedereen. Terwijl zijn ‘onderdanen’ zich blauw betalen aan de accijnzen en btw op benzine en diesel, tanken de koning en zijn gevolg met rode benzine en diesel. Hoe blauwer het bloed, hoe roder de diesel. Dit is niet meer van deze tijd. Kan trouwens iemand me eens uitleggen waarom iemand als Laurent geen belastingen moet betalen?

5/ Beperk de dotaties tot de troonopvolger, de koningin-weduwe en eventueel de koning die troonsafstand heeft gedaan. En verlaag de dotaties. Zo blijft de aangepaste dotatie voor de koningin-weduwe een veel te hoog pensioen. De Belgische staatskas moet toch niet bijdragen aan de erfenis voor de Spaanse neefjes en nichtjes van de rustende vorstin? En voor de eerste keer in de geschiedenis staan binnenkort een koning en koningin, een koning op rust, een koningin-weduwe, een koningin-op-rust, een werkloze prins en een prinses op de Belgische payroll. “Een president kost ook geld.” hoor ik dan vaak. Zeker wel, maar toch veel minder en zijn loon is individueel, niet voor de ganse familie.

 

Investeringsplan 2013-2025 NMBS: Vlaams-Brabant mist de trein

Analyse investeringsplan NMBS-groep 2013-2025
Vlaams-Brabant mist de trein

1.1. Algemeen
In totaal zal de NMBS-groep tot 2025 voor bijna 26 miljard euro investeren. Een groot deel van dit bedrag is niet toewijsbaar aan een specifieke spoorlijn, station of regio (bvb. de investeringen in rollend materieel). Andere investeringen die wel toewijsbaar zijn worden in het plan dikwijls in algemene posten opgenomen (bvb. de investeringen in ETCS, informatica of het wagenpark) of in een post voor elk van de vijf regio’s van de NMBS (bvb. de concentratie van seinhuizen, het afschaffen van overwegen, vernieuwings- en verbeteringswerken aan de spoorinfrastructuur).

Blijft er nog zo’n 5,4 miljard euro over die op basis van de gegevens in het investeringsplan wel lokaal kan toegewezen worden. Het gaat hier vooral om investeringen in het GEN, capaciteitsuitbreiding van het klassiek net, investeringen in stations en parkings en in mindere mate ook om investeringen in de werkplaatsen, kantoren en dienstgebouwen.

Van die 5,4 miljard euro is zo’n 460.000 euro (8,6%) bestemd voor investeringen op het grondgebied van Vlaams-Brabant.

Enkele cijfers ter vergelijking: Vlaams-Brabant heeft 9,9% van de inwoners (2012), 10,4% van de opstappers (2009), 13,8% van de treinkaarthouders (2007) en 13,1% van de stations en stopplaatsen. Daarbij komt dat 19 van de 25 meest congestiegevoelige punten van het Vlaams Gewest in Vlaams-Brabant liggen. Vlaams-Brabant heeft van alle provincies net het meeste nood aan investeringen in openbaar vervoer, gelet op het enorme fileleed. Het is dan ook bijzonder betreurenswaardig dat hiermee geen rekening wordt gehouden. Meer nog, de investeringen in het Gewestelijk Expresnet (GEN) – al 13 jaar beloofd als dé sleuteloplossing – zijn onevenwichtig verdeeld. Ook het plan om het GEN tegen 2020 uit te breiden naar Tienen en Aarschot is budgettair nergens terug te vinden in dit meerjarenplan. Meer nog, het wordt ‘technisch onhaalbaar’ genoemd voor 2025. Dat er de komende 12 jaar nagenoeg geen investeringen zijn in capaciteitsuitbreiding van het klassieke spoornet in onze provincie is ronduit stuitend. De noden zijn nochtans hoog zoals blijkt uit het prioriteitenlijstje in de nota Vlaamse spoorstrategie van de Vlaamse regering. Volgende geheel of gedeeltelijk Vlaams-Brabantse projecten worden daar als prioriteit vermeld: de aanleg van een ongelijkgrondse kruising van de lijnen 96 en 26 bij het binnenrijden van het station van Halle ter hoogte van Buizingen, een nieuw station op lijn 94 in Halle-Zuid ter hoogte van Dassenveld, een nieuwe spoorverbinding Aarschot-Herentals met treindienst Leuven-Aarschot-Herentals-Turnhout, de aanleg van de bocht van Aarschot, de aanleg van een 2de spoor Landen-Hasselt, de realisatie van Leopoldsburg-Diest…

Vlaams-Brabant komt er met andere woorden bekaaid vanaf. Nochtans worden al vele jaren zowel in de provincieraad als in het Vlaams Parlement de grote woorden niet geschuwd. Zo wordt in de goedgekeurde resolutie van de Vlaams-Brabantse parlementsleden Karin Brouwers, Tine Eerlingen, Tom Dehaene, Else De Wachter, Willy Segers en Eric Van Rompuy betreffende de aanpak van het mobiliteitsprobleem in de regio van Vlaams-Brabant en Brussel expliciet gevraagd om:
- ‘aan te dringen op een uitbreiding van het Gewestelijk Expresnet met aandacht voor nieuwe meerjarige investeringsprojecten en daarbij overleg te plegen met de vertegenwoordigers van NMBS-Groep en de overige regionale vervoersmaat¬schappijen met het oog op een maximale integratie van de dienstregelingen en tarieven;
- een budget voor infrastructuurwerken in Vlaams-Brabant uit te trekken dat in de juiste verhouding staat tot het aandeel van de provincie Vlaams-Brabant in de Vlaamse mobiliteitsbehoeften.’

Kortom, het meerjarenplan 2013-2025 van de NMBS is een gemiste kans voor Vlaams-Brabant. Vlaams-Brabant verdient beter.

Gelukkig is het nog niet helemaal te laat, het document moet nog overlegd worden met de gewesten. Daarna zal de federale regering het definitieve plan goedkeuren. Naar verwachting zal dat ergens in het najaar zijn. Waarschijnlijk wordt het voorstel van de NMBS-groep dan gewoon zo goed als volledig overgenomen, eventueel met een kleine aanpassing hier of daar. Daarnaast wordt er ook een samenwerkingsakkoord onderhandeld met de gewesten. Dat moet wel gestemd worden in de verschillende parlementen. Dit gaat echter eerder over co- en prefinancieringsmechanismen en dergelijke, en niet over de investeringen zelf.

Eens het investeringsplan vastligt zijn aanpassingen nog steeds mogelijk. Het plan wordt meestal om de paar jaar geactualiseerd. Het verleden leert ons wel dat het dan in 99% van de gevallen gaat om het schrappen en uitstellen van voorziene investeringen en slechts zelden om het toevoegen van bijkomende investeringen.

1.2. Het GEN
In totaal is 1,321 miljard euro voorzien voor het GEN. Het gaat voornamelijk om het viersporig maken van de baanvakken naar Denderleeuw, Nijvel en Ottignies-Louvain-la-Neuve en om de Watermaal-Josafattunnel. Het merendeel van de voorziene investeringen heeft plaats in Waals-Brabant. Het grootste deel van de investeringen op het grondgebied van Vlaams-Brabant gebeuren bovendien op de twee lijnen naar het zuiden.

De einddatum van het GEN als geheel is uitgesteld tot 2025. Het project heeft nu dus al 13 jaar vertraging opgelopen. Als officiële reden worden de verschillende beroepsprocedures bij de Raad van State aangehaald. Nochtans zou het slechts 7 jaar duren om de werken af te ronden nadat alle juridische obstakels van de baan zijn.

Brussel-Denderleeuw zou wel in 2017 al klaar moeten zijn.

Ook van de doelstellingen in de GEN-studie van de FOD Mobiliteit om het GEN tegen 2020 uit te breiden naar o.a. Tienen en Aarschot is budgettair niets terug te vinden in dit meerjarenplan. Meer nog, er staat letterlijk het volgende: “Het meerjareninvesteringsplan impliceert dat de doelstellingen vooropgesteld in de GEN-studie van de FOD Mobiliteit in 2009 (art. 13) voor de mijlpalen 2015 (doelstelling 13,6 mio trein-km) en 2020 (doelstelling 22,8 mio trein-km), technisch niet haalbaar zijn.” Met ‘technisch’ bedoelt met in deze context ‘budgettair’. 1.3. Infrastructuur klassiek net
In totaal wordt er in België, ondanks de prioritaire aandacht voor veiligheid, capaciteitsbehoud en het GEN, toch nog altijd voor meer dan 2 miljard euro geïnvesteerd in de capaciteitsuitbreiding van het klassieke net.

We vinden hier, afgezien van enkele kleine bedragen die nog voorzien zijn voor de afwerking van de noordelijke spoorontsluiting van de luchthaven Zaventem, geen investeringen in Vlaams-Brabant terug.

De noden zijn nochtans hoog zoals blijkt uit het prioriteitenlijstje in de nota Vlaamse spoorstrategie van de Vlaamse regering. Volgende geheel of gedeeltelijk Vlaams-Brabantse projecten worden daar als prioriteit vermeld: de aanleg van een ongelijkgrondse kruising van de lijnen 96 en 26 bij het binnenrijden van het station van Halle ter hoogte van Buizingen, een nieuw station op lijn 94 in Halle-Zuid ter hoogte van Dassenveld, een nieuwe spoorverbinding Aarschot-Herentals met treindienst Leuven-Aarschot-Herentals-Turnhout, de aanleg van de bocht van Aarschot, de aanleg van een 2de spoor Landen-Hasselt, de realisatie van Leopoldsburg-Diest…

1.4. Stations, stopplaatsen en parkings
In totaal voorziet de NMBS-groep meer dan 2,5 miljard euro voor de investeringen in stations, stopplaatsen en parkings. Een kleine 2 miljard is toewijsbaar en gespecifieerd. Daarvan gaat 174,5 miljoen euro of 8,9% naar stations en stopplaatsen gelegen in Vlaams-Brabant.

De voorbije jaren werden de stations en stopplaatsen (Zaventem, Kortenberg, Diegem, Nossegem, Erps-Kwerps, Veltem en Herent) op spoorlijn 36 (Leuven-Brussel) vernieuwd in het kader van het GEN. Het investeringsplan maakt niet duidelijk of en hoeveel er geïnvesteerd zal worden in de stations en stopplaatsen van de GEN-lijnen 50A (Denderleeuw-Brussel), 124 (Nijvel-Brussel) en 161 (Ottignies-Brussel). We zien wel dat de investeringen in stopplaats Groot-Bijgaarden niet onder het GEN maar onder het klassiek net zijn opgenomen. We zouden dus kunnen aannemen dat er niets voorzien is voor andere stations en stopplaatsen op deze lijnen (bvb. Dilbeek, Sint-Genesius-Rode). Anderzijds wordt er in ‘deel 3 – fiches’ vermeld dat de vernieuwingen van de stations van Nijvel en Eigenbrakel wel deel uitmaken van de GEN-projectfiches.

1.5. Andere
Er is in totaal 13,9 miljoen euro voorzien voor volgende projecten bij het station van Leuven:
- de aankoop/bouw van een kantoorruimte voor de huisvesting van de federale spoorwegpolitie
- de bouw van een nieuw dienstgebouw voor de diensten van ICTRA (het informaticadepartement van de NMBS), de machinisten en een personeelsrestaurant
- een magazijn voor ICTRA
- de noodzakelijke omgevingsaanleg (voetpaden, toegangswegen, parking voor dienstvoertuigen, wellicht ook aanpassingswerken aan de nutsleidingen en de rioleringen)
- de aanleg van een gelijkgrondse personeelsparking tussen het dienstgebouw ICTRA en de eerste fase van de pendelparking

Van de aanleg van een treinstation te Haasrode, al jaren een ‘hot issue’ in het Leuvense, is in het meerjarenplan geen sprake. Het wordt genoemd in de uitbreiding van het GEN naar Tienen, maar zoals eerder vermeld is er geen budgettair spoor van terug te vinden in dit meerjarenplan van de NMBS.

 

Prévoir

Beste dorpsgenoot,

“Gouverner, c’est prévoir”, zo stelde de Franse journalist Émile de Girardin in de negentiende eeuw. Vandaag is deze stelling nog even actueel als toen, ook in Lubbeek.
Neen, er stond geen glazen bol in de kast bij mijn aantreden als burgemeester. Maar prévoir, ‘voorzien, vooruitzien’, is wel de essentie van goed besturen.

Nieuwe bib
Lang voor de start van de nieuwe meerderheid detecteerden wij vanaf de zijlijn een gevaarlijke valkuil: de gemeentelijke financiën. De analyse leerde ons dat – mits ongewijzigd beleid – de gemeentekas eind 2015 zo goed als leeg zou zijn. Erger nog, want de voorliggende cijfers hielden geen rekening met het prestigeproject van het gemeenschapscentrum. We draaiden deze beslissing dan ook terug. Dit enorme project kan de gemeente op dit moment budgettair niet aan. Gezien de slechte toestand van het bibliotheekgebouw en van zaal Libbeke zullen we hiervoor een financieel soberder project opstarten dat in fases tot stand zal komen, naargelang de budgettaire ademruimte en in overweging met de andere noodzakelijke investeringen. De bouw van een nieuwe hoofdbibliotheek is wel prioritair.

Geen belastingverhoging
Bij gelijkblijvend beleid vertoonde het budget van 2013 een spectaculair tekort van 17%. Tijdens een intens begrotingsconclaaf hebben we het tekort voor 2013 kunnen terugdringen naar 13%. Een tekort van 13% is natuurlijk nog altijd onaanvaardbaar hoog. We zullen de komende maanden dan ook keihard blijven werken om de gemeentelijke financiën terug in evenwicht te krijgen. En dit zonder de aanvullende personenbelasting en de opcentiemen op de onroerende voorheffing te verhogen.

Verandering
De eerste honderd dagen zijn gepasseerd. We hebben veel geleerd, hard gewerkt, moedige beslissingen genomen en de kar terug aan het rollen gebracht. Het jarenlange geruzie in het gemeentebestuur is stopgezet, de verandering is ingezet. Het college werkt intussen onverdroten voort om van Lubbeek een nog aangenamere gemeente te maken. Op ons kunt u rekenen.

Warme groet,
Uw burgemeester

 

Peter Dedecker

De saga over DEXIA/BELFIUS is, samen met de val van FORTIS, het meest ophefmakende financieel-maatschappelijke verhaal van de afgelopen decennia. Nu al goed voor plaats 1 in de eindejaarsrevue. Maar het is de dubieuze rol van de état-major van ‘s lands machtigste zuil die Vlaanderen doet daveren op haar grondvesten. De klacht die ze indienen tegen collega-Kamerlid Peter Dedecker maakt hun afgang alleen maar pijnlijker.

Dichtgeknepenneuzenverkiezing
We schrijven 21 april 2004. Na jarenlang procederen veroordeelt het Gents Hof van Beroep het Vlaams Blok voor racisme. De veroordeling legt hen geen windeieren, integendeel, met een landelijk gemiddelde van 24,2% behaalt het etnisch nationalisme enkele weken later bij de Vlaamse en Europese verkiezingen een trieste recordscore. Het VB stijgt ver boven haar electoraal gewicht uit. Algemeen gedeelde verklaring: de Vlaamse kiezer vindt het veroordelen van politieke meningen via een rechtbank een stap te ver. Ook al stemt men met dichtgeknepen neus, links België moet maar eens leren begrijpen dat er ook voor haar grenzen bestaan. Verloren moeite want de les is nooit geabsorbeerd, het cordon sanitaire staat als een huis.

Laster
Anno 2013 dient het ACW klacht in tegen Peter Dedecker wegens laster. Peter beschuldigt de top van het ACW van fraude en schriftvervalsing en dient officieel klacht in bij de Bijzondere Belastinginspectie en bij het parket van Brussel. Het staat buiten kijf dat Peter dit doet vanuit zijn functie als parlementslid en lid van de bijzondere DEXIA-commissie.

Kortom, opnieuw een proces ingespannen tegen een politicus met als doel het beperken van zijn vrije meningsuiting. Opvallend ook dat partner in crime Jan Jambon buiten schot blijft (is Jan too big to fail? Of schrikt de potentiële electorale slagkracht van de martelaar van Brasschaat de enige ACW-regeringscoryfee en directe concurrent Verherstraeten te veel af?). Volgens mij maakt het ACW geen schijn van kans, zeker niet als Peter ermee naar Straatsburg trekt. De vrije meningsuiting van politici is bijzonder goed beschermd. Zelfs het betalen van één euro morele schadevergoeding gaat te ver.

Marvel comics
Maar los van de uitkomst van dit proces, vind ik het de zoveelste blunder van Develtere & co. Opnieuw bereiken ze het omgekeerde van wat ze beogen. Zeker als de conclusies van de BBI in de richting gaan van de harde conclusies die BBI-directeur Karel Anthonissen publiceerde in ’t Scheldt, zal Peter op handen worden gedragen door een groot deel van de publieke opinie. Het script van Peter de sympa-slungelige Wizzkid versus de grote, hebzuchtige corporatie leest als de betere Marvel comic.

Morele plicht
Na de veroordeling van het VB verklaarde Prof. Dr. Matthias Storme dat het ‘bijna een morele plicht is om op het Vlaams Blok te stemmen’. Het kostte Matthias destijds zijn zetel in ons N-VA-partijbestuur. Matthias is sinds die blunder gerehabiliteerd en opnieuw een gerespecteerd lid van ons partijbureau. Ik kan vandaag niet anders dan verklaren dat het bijna een morele plicht is om volgend jaar op Peter Dedecker te stemmen. Kamerleden of politieke partijen de mond proberen snoeren via een rechtbank is en blijft dé stap te ver.

 

Technocraten vs Politici

Professor Koen Geens is de zoveelste technocraat op rij die vanuit het niets gepistonneerd wordt tot het hoogste politieke ambt. Kris Peeters (CD&V), Josly Piette (Cdh), Paul Magnette (PS), Philippe Muyters (N-VA), Ingrid Lieten (Sp.a) en Jean-Pascal Labille (PS) gingen hem voor. Zowat alle partijbonzen grijpen dus naar deze technocratenremedie met als resultaat technocratische ministers met een gepolitiseerde administratie, terwijl het omgekeerd zou moeten zijn.

Communisme

Evolueren we steeds meer van een democratie naar een technocratie? Klopt wat journaliste Jouke De Vries in het Nederlandse Trouw stelt: ‘De democratie verliest geleidelijk terrein omdat de financieel-economische problemen zo groot zijn dat gekozen politici niet bij machte zijn ze op te lossen. De democratie zal tijdelijk worden afgelost door de technocratie. Dat houdt in dat apolitieke ambtenaren, ondernemers en professoren steeds meer tot regeringen zullen toetreden.’ Ironisch want technocratie is in feite een communistisch idee. Met het proletariaat aan de macht, kan de administratie aan technici overgelaten worden… Geen toeval dat tot voor kort 8 van de 9 leden van het Central Politburo Standing Committee van de Chinese Communistische Partij zuiver technisch geschoolde ingenieurs waren.

Il professore

Het naar voor schuiven van technocraten in plaats van verkozen politici is in tijden van crisis (Grexit, oorlogssituatie, bezetting…) erg aanlokkelijk. De recente opmars der technocraten was het eerst te zien in Italië. De begrotingsproblemen waren eind 2011 zo groot dat premier Berlusconi onder druk van de rating agencies werd weggestuurd. Professore Mario Monti werd zonder verkiezingen zijn opvolger. De gewezen Europees commissaris leidde een zakenkabinet van louter technocraten. Ook al gaf de benoeming van deze technocraat terug wat zuurstof en vertrouwen aan de Italiaanse instituties, de doorsnee Italiaan voelde zich bestuurd door een handpop uit Brussel. Resultaat: Monti beet met amper 9% van de stemmen fors in het zand tijdens de recente verkiezingen. Winnaar van dit intermezzo? De antipolitiek met haar twee clowns: Berlusconi (30%) en Grillo (25%). Nog liever een clown dan een nar moet de Italiaan gedacht hebben.

Na Italië bezweek Griekenland onder de druk van Europa en de internationale markten en ‘men’ plaatste Prof. Dr. Lukas Papademus, gewezen vicevoorzitter van de Europese Centrale Bank, op de post van premier (van november ‘11 tot mei ‘12). Voorlopig handhaaft Griekenland zich zo in de eurozone en houdt het de Europese Commissie, de Wereldbank en het IMF te vriend. Wie braaf is krijgt lekkers, wie stout is… Daarnaast tellen Spanje en Portugal sinds de crisis opvallend meer ministers met een technocratisch profiel.

Placebo

Technocraten als instantmedicijn tegen incompetente, flaterende politici? Of zijn ze slechts een placebo opgedrongen door de Europese Commissie – het walhalla van elke technocraat – en geboetseerd naar haar eigen beeltenis? Feit blijft dat de kapitale fouten uit het verleden deels door deze niet-verkozen eurocraten gemaakt werden. Technocraat of politicus, het is zoals The Economist het stelt: ‘Remedying will take many years, far longer than technocrats’ usual political lifespan. And it will need more than just brains and integrity’.

Jan Fischer

Kortom, geef mij maar verkozen politici. Ook al zijn er goede technocraten (zeker zij die in ijltempo wijze en populaire toppolitici à la Kris Peeters worden), de beste technocraat is in mijn ogen hij die zich ongemakkelijk voelt bij zijn macht. Tot voorbeeld strekt übertechnocraat Jan Fischer die totaal out of the blue van hoofdstatisticus gebombardeerd werd tot eerste minister van Tsjechië. De partijloze Fischer werd na de val van de regering in 2009 als kandidaat-premier naar voor geschoven en zowel de uittredende regeringspartij als de oppositie gingen hiermee akkoord. Tsjechië zat immers pal in het midden van het EU-voorzitterschap en kon zich geen nieuwe verkiezingen veroorloven. Aan iedereen die het wilde horen gaf Fischer de boodschap om luidkeels ‘te protesteren tegen dit soort van regering’. Hij beschouwde zijn premierschap als ‘een droef democratisch dieptepunt, enkel te rechtvaardigen door de nog droevigere omstandigheden.’

 

Anderlecht

“Och Theo, trek het u niet aan. Wat er gebeurt is toch logisch. Het is zoals in het voetbal. OHL, dat vindt iedereen een sympathiek ploegske, gezellige bende, veel sfeer en wat schattigstuntelig. En iedereen vindt OHL ‘tof’ omdat ze onschuldig en niet-bedreigend is voor de grote jongens. Anderlecht daarentegen dat is een lovers- of hatersclub. Voor of tegen want zij zijn de grootste. Bij N-VA is dat juist hetzelfde, vroeger OHL, nu Anderlecht. Zo simpel is dat.” Hij keek wat wazig voor zich uit over de contoir en dronk van zijn pint. De wekelijkse toogpraat met de tennisvrienden, onmisbaar heerlijk.

Nieuw-Vlaamsch Fascisme

Ik vertel deze anekdote niet alleen omdat voetbalmetaforen langer blijven hangen, maar vooral omdat het in essentie weergeeft wat er gaande is. De N-VA is het Anderlecht van de Wetstraat, de bullseye van dartsbord Vlaanderen. We hoppen van het ene mediarelletje naar het andere. Straatnaambordjes en koningsparen in Aalst, leeuwenvlaggen in Brasschaat, SS-officieren op ‘t carnaval, homoshirts, aidsremmers en vreemdelingentaks in Antwerpen. Van rel over rel naar het Vlaams staatsbestel. De queeste naar het onvindbare bruine randje van de N-VA is aandoenlijk, de zweterige koortsigheid van sommige linkse journalisten en politici ronduit zielig. Het Nieuw-Vlaamsch Fascisme moet kost wat kost worden blootgelegd. Het is bang wachten op de dag dat een journalist afkomt met de omkering van de bewijslast. ”Niet zo bedoeld? Bewijzen Francken.” Valt het u trouwens ook op dat men Bart soms ‘partijleider’ noemt terwijl men het bij de andere voorzitters altijd heeft over ‘partijvoorzitter’. Een mooi staaltje van subliminale beïnvloeding.

U liegt!

Mediahetze zelf gezocht? Misschien. Wat wazige communicatie? Soms. En uit onze ACW-aanklacht leren we dat de impact van krachttermen nooit onderschat mag worden. Een wijs man zei me ooit: ‘Zeg nooit in het parlement “U liegt!”, zeg wel: “Wat u zegt, staat op gespannen voet met de waarheid.” Het komt op hetzelfde neer, maar de impact is anders. Kortom, we moeten voortdurend op onze hoede zijn. Elk woord, elke lokale beleidsdaad kan viraal gaan met alle mogelijke schade vandien.

Brabantscenario?

Electoraal blijkt de schade bijzonder goed mee te vallen. Voor de 39% van de laatste peiling wil elke N-VA-topper onmiddellijk tekenen. Maar verkiezingen winnen is één zaak, coalitieonderhandelingen winnen een andere. Het scenario waarin zij die willen niet mogen en zij die mogen niet willen, klinkt als een krijsende aap in de oren. Het ‘Brabantscenario’ waarbij de verliezers CD&V, VLD en Sp.a onderling een voorakkoord maken en Groen verkiezen boven de N-VA, ligt mogelijks nog zwaarder op de maag. Helemaal onverteerbaar is de optie om voor de derde regering op rij te besturen zonder Vlaamse Kamermeerderheid. Om dit alles te vermijden zullen we enerzijds electoraal erg goed moeten scoren en anderzijds alle lijnen open moeten houden. Niet voor de camera’s, maar erachter. Werk voor de wandelgangen. En niet enkel in de Wetstraat, maar in elke Dorpsstraat in Vlaanderen.