We kennen allemaal John Wayne en Clint Eastwood. Westernhelden die ons menig zondagnamiddag aan de buis gekluisterd hielden met hun avonturen op de prairie waarbij ze het opnamen tegen hordes bandieten of een stam bloeddorstige indianen. In vele van deze spaghettiwesterns chargeerde de cavalerie vaak op het allerlaatste moment over de heuvel om onze helden uit de penarie te helpen. Hollywood deed ons dromen van deze happy end avonturen.
Amerikaanse broer
Maar Washington drukt ons vandaag de dag met de neus op de feiten. De realiteit is dat hun “cavalerie” onder zware druk staat. De States geven enorme hoeveelheden uit aan hun defensieapparaat: in 2011 bedroeg het defensiebudget meer dan 731 miljard dollar. In totaal omvatten hun uitgaven meer dan 75% van alle defensie-uitgaven onder de NAVO-lidstaten. De balans tussen de militaire investeringen intraNAVO is zoek. Terwijl de VS opdraaien voor de harde veiligheid, beperkt Europa zich tot ‘zachte’ veiligheidsuitbouw via haar fors ontwikkelde sociale zekerheid. Geen wonder dat Washington aandringt bij zijn Europese bondgenoten om een einde te maken aan de defensiebesparingen. Dit wordt het centrale onderwerp tijdens de lentebijeenkomst van het NAVO-parlement die dit weekend plaatsvindt in Luxemburg. Onze grote Amerikaanse broer slaat hard op tafel. Zal het andermaal op een koude steen vallen?
On a déjà donné
De Belgische regering blijft alleszins doof voor de Amerikaanse verzuchtingen. In 2011 gaf België slechts 1.1% van zijn BNP uit aan defensie, ondanks de NAVO voorschriften om rond de 2% van het BNP aan defensie-uitgaven toe te wijden. Hiermee zit ons land op dezelfde bodemkoers als Letland en Slovakije. Zelfs nieuwe NAVO-lidstaten als Polen (1.7%) en Roemenië (1.3%) doen het stukken beter. En het blijft bergaf gaan met De Crem’s defensiebudget. Zijn pathetische “on a déjà donné” noodkreet van enkele jaren terug klinkt erg schel. Sindsdien zijn er immers nog honderden miljoenen van zijn budget afgesnoept door Di Rupo’s PS. Nochtans plukken we met het NAVO-hoofdkwartier in Evere en het militaire commandocentrum SHAPE bij Bergen, al jaren de sappigste vruchten van het Noord-Atlantisch bondgenootschap.
Europees leger?
De Belgische regering is misschien de slechtste leerling van de klas maar het klasgemiddelde is dramatisch. Het overgrote deel van de Europese politici blijft er blindelings op rekenen dat de cavalerie over de prairie zal blijven denderen. Een beetje naïef, want Washington verschuift zijn blik steeds meer van the Atlantic naar the Pacific, een regio waar de Noord-Koreaanse nucleaire pariastaat en een steeds sneller ontwikkelende Chinese grootmacht bijzondere aandacht verdienen. Wanneer Europa dan toch een antwoord wil bieden op de Amerikaanse vraag komt men aandraven met ideeën om ‘het Europees leger’ nieuw leven in te blazen, een concept dat al bijna 60 jaar op sterk water staat.
Cheap defense
Wij pleiten voor realisme. Eerst en vooral is een Europese defensie nog niet voor morgen. Het is onwaarschijnlijk dat landen als het Verenigd Koninkrijk hiervoor staan te springen, zeker wanneer je naar hun Europadiscours luistert. Om het met de woorden van Minister De Crem te zeggen: “Een Europese defensie zonder het Verenigd Koninkrijk is een doodgeboren kind.” Ten tweede moeten we ons ervan bewust zijn dat smart defense niet gelijk staat aan cheap defense. Willen we samenwerken, dan moeten we in eerste instantie investeren in die samenwerking. En hoe kunnen we investeren wanneer het budget wegsmelt als sneeuw voor de zon?
Besparingsstop 2014
Aan de ene kant meer Europese defensie willen bewerkstelligen en aan de andere kant meer besparen is een illusie. Zij die dit als waarheid verkondigen houden vooral zichzelf voor de gek. Onze jongens en meisjes weten beter, zij weten dat je een F-16 niet kan voltanken met holle woorden maar met peperdure kerosine. Al twee decennia slikken ze herstructurering na herstructurering en mantra’s als “modernisering”, “specialisering”, “rationalisering” en “Europese Defensie”. Deze lippendienst moet de realiteit verbergen: Defensie wordt steeds kleiner.
Om de toekomst te verzekeren, moeten we de besparingen op het defensiebudget stopzetten. Voor ons moet de trendbreuk ingezet worden bij de begrotingsopmaak van 2014. Daarnaast moeten we investeren in de samenwerking tussen legers, in het bijzonder tussen deze van de lage landen. Gezien de reeds succesvolle samenwerking op het vlak van de Marine en de gelijkaardige grootte en positie in de wereld is verdere militaire integratie met Nederland prioritair.
We moeten we de volgende jaren moeilijke knopen doorhakken: Wat moet onze krijgsmacht nog kunnen? Welke capaciteiten en missies kunnen/willen we nog financieren? Willen we nog in Afghanistan blijven indien de NAVO dit zou vragen? … Zonder duidelijke antwoorden op deze vragen blijven we het zorgenkind van Washington D.C..
Theo Francken
Jan Jambon
Karl Vanlouwe
N-VA-parlementsleden en leden van het NAVO-parlement

maart 20, 2013
Peter Dedecker
Posted by theo tuurt under Politieke commentaar[4] Comments
De saga over DEXIA/BELFIUS is, samen met de val van FORTIS, het meest ophefmakende financieel-maatschappelijke verhaal van de afgelopen decennia. Nu al goed voor plaats 1 in de eindejaarsrevue. Maar het is de dubieuze rol van de état-major van ‘s lands machtigste zuil die Vlaanderen doet daveren op haar grondvesten. De klacht die ze indienen tegen collega-Kamerlid Peter Dedecker maakt hun afgang alleen maar pijnlijker.
Dichtgeknepenneuzenverkiezing
We schrijven 21 april 2004. Na jarenlang procederen veroordeelt het Gents Hof van Beroep het Vlaams Blok voor racisme. De veroordeling legt hen geen windeieren, integendeel, met een landelijk gemiddelde van 24,2% behaalt het etnisch nationalisme enkele weken later bij de Vlaamse en Europese verkiezingen een trieste recordscore. Het VB stijgt ver boven haar electoraal gewicht uit. Algemeen gedeelde verklaring: de Vlaamse kiezer vindt het veroordelen van politieke meningen via een rechtbank een stap te ver. Ook al stemt men met dichtgeknepen neus, links België moet maar eens leren begrijpen dat er ook voor haar grenzen bestaan. Verloren moeite want de les is nooit geabsorbeerd, het cordon sanitaire staat als een huis.
Laster
Anno 2013 dient het ACW klacht in tegen Peter Dedecker wegens laster. Peter beschuldigt de top van het ACW van fraude en schriftvervalsing en dient officieel klacht in bij de Bijzondere Belastinginspectie en bij het parket van Brussel. Het staat buiten kijf dat Peter dit doet vanuit zijn functie als parlementslid en lid van de bijzondere DEXIA-commissie.
Kortom, opnieuw een proces ingespannen tegen een politicus met als doel het beperken van zijn vrije meningsuiting. Opvallend ook dat partner in crime Jan Jambon buiten schot blijft (is Jan too big to fail? Of schrikt de potentiële electorale slagkracht van de martelaar van Brasschaat de enige ACW-regeringscoryfee en directe concurrent Verherstraeten te veel af?). Volgens mij maakt het ACW geen schijn van kans, zeker niet als Peter ermee naar Straatsburg trekt. De vrije meningsuiting van politici is bijzonder goed beschermd. Zelfs het betalen van één euro morele schadevergoeding gaat te ver.
Marvel comics
Maar los van de uitkomst van dit proces, vind ik het de zoveelste blunder van Develtere & co. Opnieuw bereiken ze het omgekeerde van wat ze beogen. Zeker als de conclusies van de BBI in de richting gaan van de harde conclusies die BBI-directeur Karel Anthonissen publiceerde in ’t Scheldt, zal Peter op handen worden gedragen door een groot deel van de publieke opinie. Het script van Peter de sympa-slungelige Wizzkid versus de grote, hebzuchtige corporatie leest als de betere Marvel comic.
Morele plicht
Na de veroordeling van het VB verklaarde Prof. Dr. Matthias Storme dat het ‘bijna een morele plicht is om op het Vlaams Blok te stemmen’. Het kostte Matthias destijds zijn zetel in ons N-VA-partijbestuur. Matthias is sinds die blunder gerehabiliteerd en opnieuw een gerespecteerd lid van ons partijbureau. Ik kan vandaag niet anders dan verklaren dat het bijna een morele plicht is om volgend jaar op Peter Dedecker te stemmen. Kamerleden of politieke partijen de mond proberen snoeren via een rechtbank is en blijft dé stap te ver.