NAVO-top Chicago: aan tafel of op het menu?

Het blijft wachten op een duidelijke regeringsvisie over de NAVO-top in Chicago van dit weekend. Met Afghanistan, het NAVO-rakettenschild en de toekomst van het nucleaire arsenaal staan er nochtans cruciale dossiers op de agenda. Het belang van deze top kan moeilijk overschat worden, zelfs de locatie is symbolisch. De Obama-administratie koos niet toevallig voor de thuisstad van de Amerikaanse president. Dit is de grootste diplomatieke top tot aan de presidentsverkiezingen van november. Daarnaast zet de nieuwbakken Franse president Hollande er zijn eerste stapjes op het internationale toneel. Kortom, er moet gescoord worden.

De openlijke desavouering van ministers Didier Reynders en Pieter De Crem door de PS en haar satellietpartijen maakt het voor ons land des te pijnlijker. CD&V en MR laten de mogelijkheid open om ook na 2014 militair aanwezig te blijven in Afghanistan, PS, Sp.a, Cdh doen de deur onverbiddelijk dicht. België trekt standpuntloos naar de top: If you’re not at the table, you’re on the menu. De N-VA wil in de toekomst het parlement verantwoordelijk maken voor militaire  standpuntbepalingen.

Afghanistan

In Chicago wordt beslist welke bijdrage elke NAVO-lidstaat zal leveren om Afghanistan na 2014 te ondersteunen. Ons land moet als loyale NAVO-partner de moed hebben om zich in deze internationale inspanning in te schrijven. Het werk van de internationale gemeenschap zal tegen dan immers nooit beëindigd zijn. Zeker de civiele ondersteuning blijft een werk van lange adem. Voor het welslagen van de heropbouw is een veiligheidskader nodig, iets waar het Afghaanse leger en politie nog niet klaar voor zijn. Al deze inspanningen blijven echter een slag in het water zonder een alomvattend regionaal diplomatiek akkoord. Hierin moeten alle spelers (VS, India, Pakistan, China, …) worden betrokken.

De focus moet verschuiven van een militaire naar een civiele aanpak. Ook in ons land wordt deze aanpak al jaren gepropageerd. Toch geven de ministers die hierin de eerste viool spelen –Ontwikkelingssamenwerking, Justitie en Binnenlandse Zaken – niet thuis.

Quid Rusland?

Ook de andere agendapunten op de Noord-Atlantische top zorgen voor verhitte discussies. Al sinds de jaren ‘80 zorgt de aanwezigheid van Amerikaanse kernwapens op Belgisch grondgebied voor controverse. En hoewel de massaprotesten van weleer uitblijven, de veel recentere beslissing om deel te nemen aan het nieuwste paradepaardje van de NAVO –het antirakettenschild- zorgt sinds enkele jaren voor onenigheid. Vaak bestempeld als een duur en onrealistisch project zorgt het rakettenschild voor een verdere verslechtering van de relatie tussen de NAVO en Rusland. Voormalig, huidig en – wie weet – toekomstig president Poetin strooide genereus dreigementen in het rond, gaande van het plaatsen van bijkomende raketten in Kalinigrad tot het lanceren van een preëmptieve aanval op NAVO-installaties van het rakettenschild in Europa. Enige tijd geleden liet Steven Vanackere, de toenmalig chef van de Belgische diplomatie, optekenen dat Rusland moet worden betrokken in dit project. Of zijn opvolger deze mening is toegedaan moet nog blijken.

Parlementaire democratie

De interventie in Libië toont aan dat het parlement wel degelijk een beslissende rol kan spelen bij militaire operaties. In Nederland is een stevig parlementair debat een conditio sine qua non voor elk militair engagement. In ons land beslist al te vaak de regering en wordt het parlement later – misschien -ingelicht. Een mens zou de maandenlange periode zonder Belgische regering nog beginnen missen…

Theo Francken & Jan Jambon

N-VA-leden Commissie Defensie, leden NAVO-Parlement

 

‘Gouden Stem’ Johan Roggen kiest N-VA

Voormalig VRT-radiomaker en ‘gouden stem’ Johan Roggen kiest voor de N-VA

De gemeenteraadsverkiezingen komen dichterbij. De lijstvorming is in heel het land volop bezig. N-VA Lubbeek is fier om de kandidatuur van de gewezen VRT-radiomaker Johan Roggen (65j.) te mogen aankondigen. Johan Roggen: “Als overtuigde Vlaming kies ik voor de N-VA omwille van haar consequente en rechtlijnige houding. De N-VA-ploeg onder leiding van Kamerlid Theo Francken is in Lubbeek de beste garantie op een ander beleid. Want na jaren stilstand moet er nu verandering komen in onze gemeente.” De gemeente Lubbeek kwam in 2010 maandenlang erg negatief in de nationale media omwille van haar complete onbestuurbaarheid. Vlaams Minister voor Binnenlands Bestuur Geert Bourgeois (N-VA) dreigde er zelfs mee een regeringscommissaris naar Lubbeek te sturen, iets wat van het Voeren van Happart in de jaren ’80 geleden was. Voormalig hoofdpresentator VRT – Radio 1 Johan Roggen zal de gemeenteraadslijst mee ondersteunen.

Johan Roggen begon z’n radiocarrière op 9 februari 1973 bij de toenmalige BRT 1 op het Flageyplein. Nauwelijks vier jaar later schakelde de gewezen hoofdregisseur Gaby Moortgat, zelf 30 jaar de ‘gouden stem’ achter de ‘Inlichtingen voor duivenliefhebbers’, Johan in als z’n vervanger samen met de inmiddels overleden Wim De Lathouwer. Zowat twintig jaar geleden nam Roggen de informatieverwerking en de presentatie van dit bekende programma helemaal in eigen handen.

“Het voortdurende geruzie in ons gemeentebestuur is voor mij de druppel die de emmer doet overlopen. Ik wil niet bij de pakken blijven zitten. Er moet dringend verandering komen in Lubbeek. De N-VA is het enige geloofwaardige alternatief voor de ruziemakers van Lubbeeks paarsgroen. Na 40 jaar VLD-hegemonie, is het tijd voor een nieuw verhaal.” besluit Johan Roggen.

 

Griekenland aan de Zenne

“Vlaamse kabinetten slanken verder af.” Zo berichtten eerder deze week sommige media. Met 269 zijn ze nog, het uitgedunde legertje cabinetards van onze 9 Vlaamse ministers. 3 jaar geleden waren ze nog met een 500-tal. De tijd van de spoken is definitief voorbij. Spoken zijn kabinetsmedewerkers die wel op de loonlijst staan, maar zich nooit vertonen: vaak politieke vrienden, partijmensen of anderen…

Ook sommige Volksunieministers deelden – spijtig genoeg – in deze dubieuze praktijken. 12 jaar geleden namen mijn toenmalige collega’s me hiermee ferm in de maling. “Zeg Theo, G.D.S. heeft gebeld van het kabinet, hij vraagt om terug te bellen.” In al mijn naïviteit – ik was met mijn 22 lentes het groentje van de VU-iD-fractie – belde ik naar het kabinet “Hallo, ik bel voor G.D.S.” De telefoniste: “Sorry maar hier werkt geen G.D.S.” Hij stond nochtans voltijds ingeschreven, mijn collega’s proestten het uit.

Gelukkig zijn die praktijken voorbij, althans in de Vlaamse regering. De federale en de Brusselse regering blijven de soep goed uitscheppen. Zo telt de Brusselse regering voor het eerst meer medewerkers dan de Vlaamse. 272‘beleidsmakers’ proberen dagelijks de Brusselse puinhoop in toom te houden. Het grootste kabinet is voor oh ironie! de groenen met Ecolo-minister Evelyne Huytebroeck en haar 47 acolieten. Ter vergelijking, Vlaams Minister-President Kris Peeters heeft er 37. De andere groene topper uit de Brusselse regering, Staatssecretaris voor mobiliteit Bruno De Lille, heeft 37 medewerkers waaronder 2 full-time chauffeurs. En dat met amper 1.091 voorkeurstemmen, 30 stemmen per medewerker, il faut le faire. Of zijn wagenpark op zonne-energie rijdt, heb ik niet kunnen achterhalen. En wat te denken van Ecolo-staatssecretaris Doulkeridis die volgens de officieel gepubliceerde kabinetslijst een ‘loopjongen’ op zijn kabinet heeft rondlopen. Griekenland aan de Zenne.

En wat Brussel kan, doet België beter. Elio I spant de kroon: 44 kabinetsleden gemiddeld per kabinet, een 900-tal in totaal. Belgisch kabinetskampioen Laurette Onkelinckx van de Parti Socialiste heeft een persoonlijke hofhouding van 78 cabinetards, full-dressed obers incluis. Nu weet ik waar die fijngeschelde verse ananasschijfjes, bolletjes meloen en gepelde mandarijntes vandaan bleven komen tijdens de regeringsonderhandelingen op haar kabinet in de zomer van 2010.

De Waalse regering publiceert geen cijfers over haar cabinetards. Het is een princiepskwestie naar het schijnt…

 

Mercedes XL

Er is al veel gezegd en geschreven over de Mercedes die Wendy kreeg van Laurent. Alle Laurent en Wendyfans op de kast omdat ik erover een parlementaire vraag durfde stellen aan minister De Crem. Hij antwoordde niet te beschikken over de nodige informatie, het Rekenhof antwoordde hetzelfde. De exacte waarheid zal misschien nooit helemaal aan het licht komen, maar dit verhaal geef ik toch graag mee:

Prins Laurent opnieuw in kwaad daglicht

Auteur en econoom Thierry Debels zoomt in op wat er zich in 2000 afspeelde, in een Mercedes-garage in Woluwe. ‘De man die de Mercedes ML 430 (een luxueus uitgeruste semiterreinwagen, nvdr) destijds verkocht heeft, bevestigt dat er heel wat meer aan de hand is dan begin dit jaar werd verteld’, zegt Thierry. Toen vroeg N-VA-Kamerlid Theo Francken zich af of Defensie de bewuste wagen, die terechtkwam bij Wendy Van Wanten, had ‘gesponsord’. Met klem werd dat ontkend, en ook Wendy was er als de kippen bij om te benadrukken dat ze de auto zélf had betaald.

‘Dat kán kloppen’, aldus Thierry Debels. ‘Maar het is niet waarschijnlijk. Feit is dat Wendy en de prins samen bij die garagist zijn geweest, hij heeft het mij zelf zo verteld. En Laurent heeft toen aangedrongen op een serieuze korting. Op zich geen probleem, want de koninklijke familie heeft al jaren een goeie band met Mercedes. Maar de prins wou méér dan de 15 procent die hem werd aangeboden. Waarop hij met zijn zogezegde diplomatieke status heeft geschermd, en nog een extra korting heeft gekregen.’

De wagen, die 57.000 euro kostte, werd uiteindelijk gefactureerd aan iets minder dan 40.000 euro. ‘Geld dat volgens mijn informatie níet werd betaald door Laurent’, gaat Debels verder. ‘Nóch door Wendy Van Wanten, maar door de Franse diplomaat die de eigenlijke eigenaar was van de CD-nummerplaat waar Laurent mee uitpakte. Al is het mogelijk dat Wendy dat geld later terugstortte. De auto was tenslotte voor haar.’

Maar net dat laatste stuit Thierry tegen de borst: ‘Dat de prins Wendy wou helpen, is geen misdaad. Die twee hadden toen een knipperlichtrelatie, dan is het te begrijpen dat hij haar een geste wou doen. Maar de diplomatieke korting die hij eiste, dat kán niet, da’s illegaal. Laurent is helemaal geen diplomaat, en mag evenmin met een CD-plaat rijden. Hoe hij die dan toch wist te bemachtigen? Via de Franse regering, werd mij bevestigd. Een cadeautje waarmee hij ongestoord kon racen op de Franse snelwegen.’

Wendy’s echtgenoot Frans laat weten dat zij niet willen reageren op deze nieuwe onthullingen.

nfv

‘hij vroeg illegale korting voor Wendy’s mercedes’

 

© 2012 De Persgroep Publishing

Datum publicatie: 30 april 2012

Bron: Dag Allemaal

Editie:

Pagina: 34

Aantal woorden: 374

Auteur: FREDERIK VELGHE

 

Een beetje zwanger

Zouden de twee linkse partijen het elders in Vlaanderen ook zo bruin bakken als in Lubbeek?

Even recapituleren:

1 januari 2007: Paars in Lubbeek is een feit, de VLD levert de burgemeester met Freddy Vranckx, de Sp.a de eerste schepen met Martine Van Bever.

September 2010: Paarsgroen in Lubbeek is een feit, door interne getwist werd Lubbeek immers maandenlang onbestuurbaar. Groen! depanneert finaal de meerderheid nadat die een minderheid geworden was.

Zomer 2011: Gezamenlijk persbericht Sp.a en Groen!: het moet dringend gedaan zijn met de vriendjespolitiek en de politieke benoemingen van de meerderheid (waarvan ze zelf deel uitmaken, maar dit uiteraard geheel terzijde).

Najaar 2011: In de Groenkrant haalt de lokale groene voorzitter zwaar uit naar de dictatoriale trekken van de meerderheid (waarvan ze zelf deel uitmaakt, maar dit uiteraard geheel terzijde). Ik citeer: “Dat er zoveel stoffige laden zijn waarin dossiers verloren geraken, hadden we nooit vermoed. Eerlijk en open communiceren met de burger, samen naar oplossingen zoeken, het kan haast niet. Hier heerst een andere traditie: ingaan op de vragen van één persoon of één groep, zonder te kijken naar het algemeen belang.”

Voorjaar 2012: Sp.a en Groen! maken bekend in kartel op te komen voor de gemeenteraadsverkiezingen van 14 oktober 2012. Eerste schepen Martine Van Bever trekt de lijst.

April 2012: Groen! schreeuwt moord en brand over het gebrek aan moed van de meerderheid om een lokaal opvanginitiatief voor minderjarige asielzoekers op te richten. Groen! zit uiteraard nog altijd op de wip. Geen Groen!, geen meerderheid.

Lente 2012: In de Groenkrant vindt Groen! ‘dat het onaanvaardbaar is dat de Lubbeekse jeugdraad niet of zelden bijeen wordt geroepen. Inspraak en participatie van onze jeugd in het beleid blijft (sic) zo dode letter.’ Kijk eens aan, maar euh… wie is eigenlijk de bevoegde schepen van jeugd? Jawel, hun eigenste lijsttrekker: Martine Van Bever.

Beste progressieve collega’s, probeer aub een beetje consequent te zijn. Een beetje zwanger bestaat niet. Het zou de geloofwaardigheid van onze stiel ten goede komen.

 

Lubbeekse hongerstakers

Pijnlijk. ROB TV bracht dinsdag kort mijn aanklacht dat Lubbeek nog steeds geen enkele kandidaat-vluchteling opvangt. Niettegenstaande onze top 12 plaats in de ijdele rangschikking van ‘rijkste gemeenten van België’ zijn we zowat de enige Vlaams-Brabantse gemeente die onderdak aan asielzoekers pertinent weigert. Met als uitvlucht dat het OCMW ‘geen gepaste woning vindt’. Blijkbaar is de Lubbeekse woningmarkt stukken moeilijker dan die van Tervuren, Keerbergen en Overijse… Dat de lokale VLD dit tegenhoudt is al erg genoeg, maar de verantwoordelijkheid van meerderheidspartijen Sp.a en Groen! is verpletterend. De mond vol hebben van internationale solidariteit en ontwikkelingssamenwerking, totdat er eentje komt aankloppen aan de eigen Lubbeekse huisdeur… Als ze het echt zo goed menen, dat ze hiervan dan een breekpunt maken op de OCMW-raad. De ‘geborneerde, inhumane, rechtse zakken’ van de N-VA zijn zelfs voor, dus wie heeft er bang van de eigen schaduw?

Maar wat is er pijnlijk aan deze zaak? ROB slaagde erin om bij mijn pleidooi beelden te plaatsen van de illegale hongerstakers aan de VUB. (Bekijk het zelf op: Snelnieuws | Rob TV). Zo lijkt het alsof wij voor het huisvesten van hongerstakende sans-papiers in Lubbeek pleiten. Auch! Migratie is als maatschappelijk onderwerp al delicaat genoeg. Blunders als deze leiden op zijn minst tot ferme misverstanden.

Dit voorval toont aan dat er veel over migratie gepraat wordt, maar dat weinigen er iets van kennen. Asielzoekers, gezinsherenigers, illegalen … allemaal hetzelfde, toch? Niet dus, journalisten en politici horen te weten dat een asielzoeker een kandidaat-vluchteling is die verblijfsrecht heeft in België zolang de aanvraagprocedure loopt. Deze mensen worden niet opgesloten – gelukkig maar, het zijn immers geen criminelen – maar verblijven in een open opvangcentrum (bvb. het Klein Kasteeltje) of in een lokaal, gemeentelijk opvanginitiatief (LOI). De hongerstakers aan de VUB zijn géén asielzoekers, dit zijn mensen zonder verblijfsrecht in België (illegalen of sans-papiers) die hopen via hun wanhoopsdaden geregulariseerd te worden of een andere tijdelijke verblijfsvergunning te krijgen (voor arbeid of studie). Kortom, de ene groep heeft totaal niets met de andere te maken.

 

iPolitici

“… En toen heb ik mijn moeder vermoord …” Misschien ken je ook zo’n sex- of emozinnetje dat je er in ‘n gesprek tussenflanst om te zien of men nog wel luistert. Erger is ergernis. En in de politiek al helemaal. Luisteren naar een collega, ho maar, laat staan naar iemand van een andere partij.

Tijdens Villa Politica ziet Vlaanderen de parlementaire desinteresse voor elkaar van het scherm druipen. Het onbegrip hiervoor loopt wekelijks mijn mailbox binnen:”Als jullie al niet naar elkaar luisteren als de camera’s draaien, hoe kunnen jullie dan in hemelsnaam dit land goed besturen?”.

En het wordt er niet beter op. Door de toenemende hyperconnectiviteit worden onze parlementen bevolkt door overstresste Duracelkonijnen. iPolitici, noem ik ze smalend: linkeroor aan de iPhone, rechteroog op de iPad, maar oh zo smart & smooth.

Het Vlaams Parlement stelt sinds kort twee iPads per parlementslid ter beschikking. De plenaire vergadering lijkt sindsdien meer op een LAN-party dan op een ‘tempel van democratie’. Toen parlementsvoorzitter Peumans wou ingrijpen, stuitte hij op een njet van Sp.a die hem verweet meer bomen te willen kappen…

Uit Brits onderzoek blijkt dat 37% van de volwassen smartphonegebruikers zich ‘erg verslaafd’ noemt. Wel, bij Belgische ministers is dit 100%, bij topcabinetards 90% en bij parlementsleden 80%. Ministers die terwijl ze parlementair ondervraagd worden mailen, sms’en of zelfs luidruchtig bellen? Alles moet blijkbaar kunnen. Maar ook tijdens vergaderingen en gewone gesprekken zijn telefoonpersoon X, Y en Z echt wel interessanter.

In het boek “Sleeping with Your Smartphone” argumenteert Leslie Perlow dat de enige weg om deze gewoonte te breken loopt via collectief handelen. Ze vertelt hoe één van ‘s werelds hardst werkende organisaties, de Boston Consulting Group, beter met hyperconnectiviteit leerde omgaan. Het bedrijf verplichtte haar werknemers om tijdens bepaalde periodes off-line te zijn. Veel macho consultants lachten eerst met deze nieuwe bedrijfsregel —want enkel pussies zetten hun smartphone af, toch? - Uiteindelijk leidde deze richtlijn tot een hogere productiviteit en minder burnouts.

Kortom, het parlement moet collectief beslissen: of we gaan soms off-line en beginnen terug te luisteren naar elkaar of we worden volledig iDoof en iStom.

 

Blote Borsten

 Column nr. 2 in de P.

Herinnert u zich deze nog? Onder de slogan ‘Een borst is maar een borst’, voerde de Scandinavische feministische actiegroep Bara Böst (een woordspeling die zowel Gewoon Borsten als Blote Borsten betekent) enkele jaren geleden actie voor het recht om ook in overdekte, publieke zwembaden topless te mogen zwemmen. Met succes, want in gendergidsland Denemarken is het sindsdien toegelaten.

Anno 2012, in Vlaanderen worden gescheiden zwemuurtjes met enkel vrouwelijke redsters nog volop gepromoot en ingericht, links naar burkinifashionsites, à la www.modestkini.com incluis. Meer nog, in haar brochure ‘Scoren met diversiteit: veel gestelde vragen over islam en sport’ poneert de Antwerpse integratiedienst dat dergelijke kledij “tegemoet komt aan de noden van hedendaagse moslim meisjes”.

Ons streven naar vooruitgang brengt ons soms in de war. De linkse Nederlandse prof Paul Scheffer verwoordt het in zijn standaardwerk ’Het land van aankomst’ treffend: “De migratie die we nu meemaken heeft onze samenlevingen in veel opzichten niet opener gemaakt. Door de traditionele opvattingen die veel migranten meebrengen, zijn oude vragen omtrent de positie van de vrouw ineens weer opgedoken en is de vrijheid van meningsuiting opnieuw omstreden geraakt. Opeens hebben we het weer over godslastering en over geloofsafval. Ook al gaat het soms om opvattingen die we kennen uit onze eigen geschiedenis, dan nog is het geen vooruitgang om de emancipatie van 5O jaar geleden te moeten herhalen.”

Kortom, het zwembad in de buurt blijft een uitgelezen plek om diepmaatschappelijke religieuze conflictstof te vinden. De overdreven paniekerige houding ten opzichte van het gemengd zwemmen van de conservatief-katholieken uit het midden van de vorige eeuw, is met volle overgave overgenomen door de conservatieve moslims uit deze eeuw. 

Het verschil? De feministen en zelfverklaarde progressieven zwijgen ditmaal als vermoord, althans in Vlaanderen. Wereldkampioenen papensmullen, dat wel (met Mgr. Léonard als favoriet toetje), maar oh zo stil als de zoveelste imam of moefti het gemengd zwemmen verbiedt… 

Ik schreef het al eerder, mijn verstand is te klein om het hedendaagse bondgenootschap tussen de conservatieve Islam en het progressieve socialisme te kunnen vatten.

 

De Leeuw vs De Leeuw

 

Net als veel partijgenoten heb ik het moeilijk met de manier waarop onze vakbonden werken en handelen. Ik worstel er mee. Enerzijds erken en respecteer ik hun bestaansrecht en nut, anderzijds storen hun arrogantie, ontransparantie en wereldvreemdheid me soms mateloos. In mijn kabinetsjaren heb ik op het VESOC (Vlaams Economisch Sociaal OverlegComité) onze vakorganisaties weten appreciëren, weliswaar de ene vergadering al wat meer dan de andere. 

Hanengevecht

De relatie vakbonden – N-VA blijft sterk vertroebeld. Logisch gezien de onophoudelijke stroom van platitudes richting N-VA. De Leeuw van Vlaanderen versus De Leeuw Rudy. Het blijft een opmerkelijk democratisch gegeven dat ‘s lands officiële vertegenwoordigers van werknemers er plezier in lijken te beleven ‘s lands grootste partij publiek te schofferen. Om ter grofst. Let op, ik heb het enkel over de vakbondstop, niet over de basis. Want ik zou alle vakbondsleden die N-VA stemmen geen eten willen geven. (Hardnekkige geruchten stellen dat uit een interne peiling bij ACW-leden van 2011, bleek dat de helft van hen in 2010 N-VA had gestemd.) Maar soit, op korte termijn het betere hanengevecht, op lange termijn gewoon vervelend. Er moet vroeg of laat een modus vivendi gevonden worden. Philippe Muyters vond die eerder al als minister van Werk. Uiteraard zonder iets af te doen van onze ongebondenheid (één van onze sterktste electorale troeven).

Modus Vivendi

Hiertoe dragen de sociale verkiezingen van mei misschien wel de kiem in zich. Na het mislukte IPA en de slecht gevallen afgemene staking is de inzet erg hoog. Wat willen de stemgerechtigde werknemers: een strijdbare vakbond die vecht tegen elke (aanzet tot) verandering? Of een vakbond die de motor van maatschappelijke verandering net brandstof geeft, maar dan wel op een sociale en voldoende overlegde manier?

Ik kan enkel hopen dat de vakbondsleden – en zeker zij met N-VA sympathieën - in mei zéker gaan stemmen (boycotten leidt tot niets) en stemmen op kandidaten die gaan voor verandering, zowel intern in hun vakorganisatie als in de samenleving. Kandidaten die conflicten en stakingen enkel zien als allerlaatste drukkingsmiddel. Kandidaten die open staan voor de razendsnelle evoluties in de wereld rondom ons. Kandidaten die pleiten voor meer transparantie binnen de vakbond. Kandidaten die niet meehuilen met de arrogante anti-N-VA houding van de topwolven.

 

Inspraak

Inspraak blijft het grote pijnpunt van de Lubbeekse bestuursmeerderheid. En dat beweer ik niet, dat beweren ze zelf, lees even met me mee in het laatste afdelingsblad van meerderheidspartij Groen!: ‘Dat er zoveel stoffige laden zijn waarin dossiers verloren geraken, hadden we nooit vermoed. Eerlijk en open communiceren met de burger, samen naar oplossingen zoeken, het kan haast niet. Hier heerst een andere traditie: ingaan op de vragen van één persoon of één groep, zonder te kijken naar het algemeen belang.’ Dit citaat komt niet van de oppositie, neen hoor, dit zijn de woorden van de meerderheid zelf. Groen! en Sp.a kondigden aan samen naar de kiezer te zullen trekken, de vraag blijft hoe ze zich gaan positioneren, als grote verdedigers van het bestuur of eerder als koele minaars.

Inspraak telt voor ons alvast wel. In de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen organiseren we vier dorpswandelingen in Lubbeek, Linden, Binkom en Pellenberg. Om oplossingen te vinden voor de belangrijkste problemen in Lubbeek treden we in dialoog met de inwoners van de verschillende deelgemeenten.

Het is niet evident om alle problemen op de juiste manier aan te voelen. Iedere Lubbekenaar is uniek. Het is normaal dat er mensen zijn die problemen aanvoelen die tot nu toe over het hoofd gezien werden.  Om het gezichtsveld maximaal te verruimen betrekt de N-VA de Lubbekenaar bij de samenstelling van het verkiezingsprogramma.

Daarom organiseert N-VA Lubbeek in april en mei vier wandelingen in de Lubbeekse dorpskernen,  telkens op een zaterdagvoormiddag en beperkt in duur. Tijdens deze wandelingen zijn de kandidaten en de bestuursleden aanwezig, en  laten ze zich informeren en adviseren door de mensen uit de betreffende deelgemeente. Er worden ook telkens enkele ‘bevoorrechte getuigen’ uitgenodigd. Dit zijn mensen uit het middenveld die de bestuursleden diepgaander kunnen informeren over de specifieke lokale toestanden. De input van andere dorpsgenoten is uiteraard ook meer dan welkom. De opgedane informatie wordt nadien gebundeld en zal dienen als basis voor het verkiezingsprogramma.  

Wij nodigen iedereen uit die wil meewerken, suggesties of vragen heeft, of gewoon geïnteresseerd is in het programma van de N-VA in Lubbeek op:

-          zaterdag 14 april van 10 tot 12u.30 in Lubbeek.  Samenkomst aan de kerk.

-          zaterdag 21 april van 10 tot 12u.30 in Pellenberg. Samenkomst aan de kerk.

-          zaterdag 28 april van 10 tot 12u.30 in Linden. Samenkomst aan de kerk.

-          zaterdag 5 mei van 10 tot 12u.30 in Binkom. Samenkomst aan de kerk.