De prijs van politiek

‘Wat is de prijs van politiek?’

Naast de kostprijs van de regering en de wetgevende instellingen (Kamer, Senaat, Deelstaatsparlementen) en de lonen van de regerings- en parlementsleden – waarvan er in dit land veel te veel zijn – ontvangen ook de politieke partijen geld. Dit systeem van partijfinanciering is in ons land sterker uitgebouwd dan elders.

Waar men bvb in de States opteert voor private partijfinanciering (met alle gevolgen van dien), kennen wij sinds het Agusta-schandaal een systeem van in hoofdzaak publieke partijfinanciering. Elke uitgebrachte stem levert je als partij x eurocent op. Dit is belastingsgeld, uw geld dus.

Door de vele sjoemelschandalen rond Sihame El Kaouakibi (Open VLD) is het debat over deze partijfinanciering terug ‘hot’. Wat mij betreft terecht. De partijfinanciering moet slanker en transparanter. Laat de voorstellen maar komen.

Waar ik echter nooit in mee zal stappen is in het voorstel van oa de nieuwe zelfuitgeroepen Groene ‘Kamerfractieleider’ Wouter De Vriendt (Groen heeft helemaal geen fractieleider, die levert grote broer Ecolo) om de prijs per stem af te toppen vanaf een bepaald aantal behaalde stemmen. Dit betekent immers dat de grootste partijen (N-VA en VB) minder inkomsten krijgen simpelweg omdat ze de grootste zijn. Een stem voor een minipartij als Groen is dan meer waard dan een stem voor de verkiezingswinnaars. Te gek voor woorden en compleet ongrondwettelijk volgens mij. (Ook Sammy Mahdi liet zich op Twitter al uit in deze richting. Dat stemmen halen voor deze regering maar bijzaak is weten we natuurlijk al even.)

Misschien moeten we dan ook maar eens beginnen denken aan het verhogen van de kiesdrempel van 5% naar 10%, of aan kleinere kieskringen of een stelsel waarbij de grootste partij de zetel(s) pakt. Als deze paarsgroene regering ons denkt te kunnen ‘pakken’ omdat we de grootste zijn, maar door hen in de oppositie geduwd werden, dat ze maar oppassen voor de boemerang. Niemand blijft eeuwig aan de macht.

Wat me ook geweldig stoort aan dit debat is de hypocrisie van de traditionele partijen in dit debat. Lees aub even dit fragment uit het boek ‘De prijs van politiek’ van oa Prof. Dr. Maddens, dé expert terzake:
‘De rechtstreekse dotatie aan de politieke partijen werd geregeld vanaf 1989 via de wet DHoore. Maar het is pas vier jaar later in 1993 dat het systeem van partijfinanciering in zijn finale plooi viel. De federale subsidie aan de politieke partijen werd toen in één klap verviervoudigd. Omdat de traditionele partijen naar aanleiding van Zwarte zondag in 1991 een deel van hun dotatie waren verloren, kan de verviervoudiging gezien worden als een manier om toch hun dotaties op een bepaald niveau te behouden.

In 1999 zorgde het tegenvallende verkiezingsresultaat voor de traditionele partijen opnieuw voor een daling van de dotaties. Ook toen werd die daling vlot opgevangen. Dit keer niet door de federale dotatie op te trekken, maar wel door een nieuwe regionale dotatie in te voeren.

Tenslotte in 2009 was het niet langer het Vlaams Belang maar wel de N-VA die een financiële aderlating veroorzaakte voor de traditionele partijen. De traditionele partijen hebben toen in het kader van de zesde staatshervorming gebruik gemaakt om de partijdotaties opnieuw te verhogen (met netto 4,1 miljoen euro) om op deze manier hun inkomsten op het gewenste niveau te behouden.

Vandaag krijgen de politieke partijen jaarlijks ongeveer 73 miljoen euro partijdotaties van de overheid.’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s